Neal Morse - Sola Scriptura (2007)

De progmetal-gedeeltes hiervan zijn lekker gevarieerd en fel, keurig in de lijn van Dream Theater maar met genoeg pakkende melodieën en kleurige instrumentatie om de muziek toch een behoorlijk eigen gezicht te geven, dus daarover zul je mij niet horen klagen (hoewel de kwaliteit van de stem van Morse af en toe een beetje schril bij het niveau van zijn gitaarspel afsteekt). Daartussendoor staan de meer song-georiënteerde gedeeltes met de verhalende teksten; de melodieën en de arrangementen daarvan klinken mij iets te Amerikaans en iets te traditioneel in de oren om echt boeiend te zijn, en de religieuze saus waarmee het geheel is overgoten trek ik zelfs helemáál niet – het "plotgegeven" van Maarten Luther en zijn innerlijke strijd kan me nog wel boeien, maar vrij regelmatig neemt de predikant in Morse het toch over van de verteller van dit album en krijg ik een onaangenaam jubelend hallelujah opgedrongen (zoals bijvoorbeeld tijdens de lange laatste minuten van het album), en daarvoor pas ik.