Pearl Jam - Ten (1991)

Luister na ruim 25 jaar nog steeds meet heel veel plezier naar dit top album. Nog steeds bere sterk!

Me voor het eerst maar eens gewaagd aan de Redux versie. Dit album is en blijft heel belangrijk voor me en koester ik vanaf het release moment, waardoor ik er nooit echt zin in had om aan deze versie te beginnen.

Ik weet niet goed wat ik er van moet vinden eigenlijk. Het is zo luid en komt druk en rommelig over, wat ik bij de gewone versie helemaal niet ervaar. Ik las hier eerder iets over een overbelichte foto: ik vond dat wel mooi verwoord.

Waar haalde je de inspiratie vandaan? Instagram?

Maar inderdaad is de Redux wat minder. Een leuek toevoeging aan de heruitgave, maar meer niet. Zet m eigenlijk bijna nooit meer op. Denk je eens in dat ze deze versie op de markt hadden gebracht.. zou de impact dan een stuk minder zijn geweest? Zou dat 't verschil kunnen maken? Het song materiaal blijft wel sterk natuurlijk. Het blijft gissen, maar wel een interessante discussie.

Ik draai de redux versie ook nooit. Ik vind het eigenlijk een mislukt project. Pearl jam was niet zo blij met hoe het album indertijd geproduceerd was door Rick Parashar en wilde Brendan O'Brien het album onder handen laten nemen. Nu vind ik dat O'Brien op de andere albums die hij heeft geproduceerd prima werk heeft geleverd, maar ik heb nooit goed begrepen wat er mis was met de productie op Ten.

Ik vind dat die Redux teveel een snerpend geluid geeft. De balans is weg, het is te druk geworden. Ten is natuurlijk een iconisch album geworden, dus opnieuw mixen is natuurlijk ook riskant. Geen idee of deze mix in 1991 hetzelfde succes zou hebben behaald. Geen enkel idee.

Ik vind de remix eigenlijk totaal niet interessant. Remastering van het album is zeker wel prima.

Hoe raadt u het toch?


Durf ik niet te zeggen, het gaat toch om de nummers en ik kocht het in een bijzondere tijd (zie mijn mening bij dit album). Ik zou geneigd zijn te zeggen dat het niks had uitgemaakt eigenlijk.

Wat is de Redux versie? Een nieuwe mix? Waar kan ik dat vinden, ben wel benieuwd.

Een oude nieuwe mix eigenlijk

Een verschrikkelijk modern klinkende mix omdat de band zelf niet meer kan luisteren naar de in hun oren gedateerde originele mix, vandaar dat ze de redux hebben uitgebracht.

Ik weet nog dat ik de Redux-versie kocht en dat ik de modernere productie veel beter vond. Inmiddels luister ik die niet meer en kies ik altijd de originele productie, aangezien allebei de versies in de deluxe editie zaten. Die heeft veel meer diepte, warmte en sfeer.

Ok, alweer een oude nieuwe mix. Tja, gelukkig gaan die dingen langs me heen. Niks mis met het origineel. Maar zal hem wel eens op zoeken. Staat vast wel op spotify ofzo.

Het George Lucas syndroom

Deze huidige nummer 4 van Top 250 kan bij wijze van spreken wat mij betreft meteen op nummer 1.

Staat 1 wat minder nummer op: Deep. Vandaar 4.5 waardering.

Energetische rock met fantastische vocalist Mister Vedder. Wie ook bij het concert van Pearl Jam in 1992 Pinkpop is geweest weet waarom. Amen. ⭐⭐⭐⭐

Sippenhaft, Nighttown in 1992 ook goed?

Whatever. ??

Was Nighttown.

Uiteraard! Goeie ouwe tijd...

Deep! Juist één van mijn favorieten! Geweldige song!

Wat een geweldig album blijft dit toch. Zoveel herinneringen aan. Black, sowieso het ultieme break-up nummer. Dagenlang gedraaid toen m'n eerste grote liefde het uitmaakte. Wat vond ik mezelf zielig. Nog steeds

In 1992 heb ik ze in VERA gezien. Aansluitend aan het concert zijn de bandleden naar koffieshop 'De Zolder' gegaan waar ze cola kochten. Daar ben ik de bandleden weer tegen het lijf gelopen. Ik had geen cola.

Topavond.

Vind het de minste van de 3, MLB en Temple of the dog zijn wat mij betreft een stuk beter maar dit is een knaller! Was het een lp geweest dan had kant 1 met gemak de volle score gehaald, kant 2 gaat als een nachtkaars uit en helaas geldt dat voor de verdere cariere van PJ. Heb ze gezien in de Melkweg 1992 en ze waren GEWELDIG!! Een jaar later hadden gillende studentes en hippe studentjes de overhand in AHOY. De invloed van Vedder heeft de band geen windeieren gelegd maar voor mij was de grap er snel af. Dit album staat echer vol met klassiekers en gaat zeker mee naar dat onbewoonde eiland. Nadat ik apple en TOTD heb ingepakt.

Het zal ergens in de zomer van 1992 zijn geweest. Mijn neef, die vier jaar ouder was dan ik, gaf me een cassettebandje met daarop tracks van Appetite for Destruction van Guns n’ Roses en deze Ten. Hij was helemaal lyrisch over deze nieuwe band Pearl Jam en ik als tienjarige had niet lang daarvoor mijn eerste kennismaking met rockmuziek gehad, de muziek waar ik nog altijd van houd. Ik luisterde in die tijd graag naar de Bruce Springsteen en Dire Straits-platen van mijn pa.

Ik weet nog wel dat ik Ten al kind in tegenstelling tot Appetite niet echt geweldig vond. Ik begreep niet zo veel van deze muziek, maar jaren later – ik was inmiddels 14, 15 jaar oud – was Ten wel één van de eerste cd’s die ik zelf aanschafte. Ik was op het moment van aanschaf wel al bekend met de hits Jeremy en Alive, die ik naarmate ik ze vaker hoorde, steeds beter begon te vinden. Als het ware gehypnotiseerd door de beklemmende, gepassioneerde zang van Eddie Vedder, was ik erg benieuwd geraakt naar het andere materiaal van dit album dat ook door mijn vrienden de hemel in werd geprezen.

Ik werd niet teleurgesteld, integendeel. De uit duizenden herkenbare zang van Vedder in combinatie met het enthousiasme en de bevlogenheid van de band zorgen ervoor dat tracks als het geniale Even Flow over de ervaringen van een dakloze man, het minstens zo sterke Jeremy over het drama van een jongetje dat in de klas zelfmoord pleegt en het intense Alive dat gaat over een jonge Vedder die erachter komt dat zijn vader niet zijn echte vader is na al die jaren nog niets aan kracht hebben verloren. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het schitterende Black, dat op verzoek van de band bewust niet op single werd uitgebracht vanwege het persoonlijke karakter van het nummer.

Alle tracks op dit album maken van Ten niet minder dan een mijlpaal in de pophistorie. Of zoals popblad OOR het destijds verwoorde: volwassen en tijdloos. Mijn neef is in 2007 verongelukt, enkele maanden voordat hij naar het optreden in het Goffertpark dat jaar zou gaan. Ik ben hem nog altijd dankbaar voor de muziek die ik dankzij hem heb leren kennen. Zonder hem had ik Pearl Jam ook wel ontdekt, maar de passie die hij voor deze band had, was ongeëvenaard in mijn omgeving. Altijd als ik de muziek van deze band draai – en dan Ten in het bijzonder – komen mijn herinneringen met hem weer naar boven, iedere keer weer: 5*.

Deze plaat staat niet voor niets in mijn top 10, maar door jouw fantastisch eerbetoon aan je neef en aan dit album zal deze daar nog rotsvaster, tot mijn laatste ademstoot, blijven staan. We kennen hier lijstjes voor albums van het jaar, misschien ook een idee om een lijstje te maken voor het bericht van het jaar, jouw schrijven Pietro komt dan met stip op 1 terecht.

Dit album blijft nog steeds na bijna dertig jaar hun B E S T E !!!!

Beste grunge plaat ALLER TIJDEN, jezus, eigenlijk moet ik hem gewoon op 1 zetten. Er zit ook gewoon geen filler bij. Nummer na nummer is steengoed. Van emotionele nummers als black naar rockers als why go. Jeremy zit hier tussenin.
Ik snap niet hoe je zo'n goed album kunt maken...
Persoonlijke favoriet is oceans, dit nummer heeft iets magisch en blijft nog steeds typisch Pearl Jam
Ik draai hem nu nog een keer en verbaas me telkens dat het gewoon alleen wereldse nummers bevat.
de ''minste'' vind ik dan deep, al krijgt deze qua cijfer nog steeds een 8
Jammer maar logisch dat ze hierna dit niveau niet hebben weten vast te houden.
Een perfecte plaat bestaat haast niet, Pearl Jam komt hier wel heel dichtbij.
De stem is een beetje love or hate, met mij als lover

Na Jeremy vind ik het toch allemaal wat minder. Iets dat ik met hun latere albums minder heb, daar is ook de 2de helft interessant.
Ook de platen van de andere grote Grungebands (wat blijf Ik dat toch een afschuwelijke term vinden) boeien mij tot het einde.
Soundgarden, Alice in Chains en Smashing Pumpkins hebben voor mij persoonlijk ook een betere houdbaarheidsdatum dan Pearl Jam en Nirvana maar dat ligt ook aan de overkill waarmee ze altijd dezelfde hits van die 2 laatstgenoemden draaien. Hun andere albums raken ook wat verwaarloosd door die constante aandacht voor hun meesterwerken. Wat ben ik een oude zeur geworden ?

Wat vinden de Pearl Jam liefhebbers van "Dance Of The Clairvoyants" eigenlijk, kwam ik toevallig net tegen op Spotify......verrassend die drumcomputer-achtige beat + baslijn, doet me aan Arcade Fire denken.......

Zie Pearl Jam - Gigaton (2020)

Voor P J begrippen een kut nummer ( sorry voor het taal gebruik)

Eens als er stond, na "Oceans"..

Oké, aangezien er weer een nieuwe plaat aankomt, was ik weer een beetje in mijn oude Pearl Jam-albums gedoken. Eerst was het vooral de bedoeling om een beoordeling te geven aan het enige album waar ik nog geen stem had staan (de Avocado). Toen werd het mijn doel om alsnog iets te schrijven bij alle albums waar geen recensie van me stond. Uiteindelijk werd het een Wordbestand van ruim 25 pagina's met track-by-track besprekingen van alle tien de studioplaten van de band tot dusver, en de verzamelaar Lost Dogs.

Ongetwijfeld alleen interessant voor mensen met te veel tijd en dezelfde obsessies als ik, maar aangezien we allemaal min of meer in quarantaine zitten en ik het schrijfwerk toch al heb gedaan, zal ik de komende dagen bij de albumpagina's de stukken plaatsen. Hier volgt de eerste:

***

'Hear my name, take a good look: this could be the day'

Het debuut dat als een schaduw over hun carrière zou hangen: later herinnerd als het nooit-meer-te overtreffen meesterwerk, indertijd juist afgedaan als commerciële uitverkoop.

Een uitgekiende marketingstunt was het allerminst: de gitarist (Stone Gossard) en bassist (Jeff Ament) stonden op het punt door te breken met een eerder bandje (Mother Love Bone) toen de zanger (Andrew Wood) stierf aan een overdosis. Ze maken een doorstart met hulp van een broze, verslavingsgevoelige gitarist (Mike McCready) en een vat vol jeugdtrauma’s (Eddie Vedder) als zanger.

Ten is, wat je er ook van vindt, een creatieve explosie. De plaat werd razendsnel opgenomen, een spasme van passie en frustraties die zich een weg naar buiten vochten. Alleen een debuut kan zo urgent zijn, en weinig debuten zijn zo urgent als deze. Het album heeft nog steeds een onmiskenbare magie, die bijna zijn gelijke niet kent.

Tegelijkertijd leunt de band nog wel héél erg op grote gebaren, gezwollen sentiment, en - vooral in sommige coupletten- spierkracht boven melodie. Later hebben ze veel meer eigenzinnige, meer authentieke muziek gemaakt, die altijd overschaduwd zou worden door de culturele impact van Ten. Dat blijft toch wel een beetje jammer, vind ik.

'Once'
Na een kort muzikaal intro dat later ‘Master/Slave’ werd genoemd, meteen het eerste voorbeeld van overdadigheid, een schreeuwerig nummer met te veel echo. Als dit geflirt met moordzucht in 2020 zou uitkomen, had Twitter moord en brand geschreeuwd, en misschien niet helemáál onterecht. Desondanks een sterk opgebouwde, krachtige opener, waarvan vooral de grommende bridge (‘Rrrmmbackstreet lover on the side of the road…’) nog steeds mijn nekharen overeind krijgt.

'Even Flow'
Meer gespierde riffs, en meer echo. Lijkt zich tijdens de sloganeske coupletten te ontwikkelen tot één van de minder memorabele nummers, maar bloeit in het refrein ineens helemaal open. Vrij goed nummer uiteindelijk, dat wel een beetje mazzelt met de zeitgeist waarin het werd gemaakt, en de plaat waarop ie terechtkwam.

'Alive'
Oorspronkelijk de grote hit van het album, en nog steeds een nummer waarop zoveel klopt dat je zelfs de wat slecht gedateerde freudiaanse bespiegelingen van Vedder voor lief neemt. Het monsterlijke riff en het epische refrein hebben de tand des tijds wel prima overleefd, maar tijdens de gitaarsolo van McCready gaat mijn denkbeeldige grungekapsel pas echt weer wapperen.

'Why Go'
De tekst van Vedder, over een meisje dat zonder goede reden door haar ouders in een instelling wordt opgesloten, is wel een van de betere op het album, buiten dat vind ik dit een wat schreeuwerig, stug nummer, één van de mindere van het debuut. Het is de eerste compositie van bassist Jeff Ament die we tegenkomen, zijn bijdragen aan het songboek van Pearl Jam zouden altijd wat wisselvallig blijven.

'Black'
Verscheen nooit op single maar heeft intussen ‘Alive’ ingehaald als hét Pearl Jam-anthem. En terecht: de door piano gedreven muziek van Stone Gossard (op dat moment de belangrijkste componist van de band) is al majestueus, en dan komen daar Vedders vocalen nog overheen: ‘All the love gone bad turned my world to black/ tattooed all I see, all that I am, all I'll ever be.’ Veel directer en aangrijpender wordt liefdesverdriet in muziek niet.

'Jeremy'
De tweede compositie van Ament is dan juist weer een echte klassieker, en niet alleen doordat het één van de weinige Pearl Jam-singles is met een fatsoenlijke videoclip. De koele funkrock en wat dik aangezette tekst weten het complexe onderwerp (een jongen die zelfmoord pleegt voor de klas) precies de juiste punch mee te geven. ‘Try to forget this/ try to erase this/ from the blackboard…’

'Oceans'
Surfer Eddie Vedder zou tijdens zijn loopbaan nog vaak in zijn teksten verwijzen naar het Grote Zoute, en de golven en stromingen waaraan dat onderhevig is, maar zelden zou het zo mooi zijn als hier. De eerste seconden zijn het fraaist, maar ook de verrassend hoge tonen in het refrein maken indruk. Meest sentimentele nummer van het album, misschien wel, maar Vedder gelóóft duidelijk oprecht dat ‘we’re all allowed/ to dream of the next time/ we touch…’

'Porch'
De enige solocompositie van Vedder hier zet de sterke lijn door: heerlijk intro, lekker heftig middenstuk, en bovendien iets wat sommige liedjes van Ten stiekem wel een beetje ontberen (en wat wordt gecamoufleerd door alle grote gebaren): een fantastisch refrein, waarbij wanhoop zowaar catchy wordt.

'Garden'
Na het geweldige middenstuk landt de plaat weer enigszins op aarde met het minst sterke nummer. ‘Garden’ moet het vooral hebben van het sfeervolle arpeggio-achtige gitaargepingel tijdens de coupletten. Ondanks zijn geweldige strot is Vedder hier het grootste probleem, met zijn irritante gebrom en tekst vol tegeltjeswijsheden. Een van de weinige momenten die oprecht het verwijt verdient dat Pearl Jam vaak onverdiend krijgt: gebakken lucht.

'Deep'
De band, zowel ritmesectie en gitaristen, stijgt boven zichzelf uit, en Eddie Vedder laat zich graag met de storm meevoeren. Puur melodieus gezien zijn er weleens betere liedjes geschreven, maar de rauwe intensiteit van ‘Deep’ doet me, vooral in vergelijking met de gladheid van veel rockbands in de 21e eeuw, afvragen of de recensenten die indertijd Pearl Jam als een stel commerciële strebers afdeden hun grungekapsels voor hun oren hadden hangen?

'Release'
Een nummer waar nogal verschillend over gedacht wordt onder Pearl Jam-fans. Wat langdradig en pathetisch is het zeker (pathetisch zelfs voor Pearl Jam-begrippen, bedoel ik), maar het lijkt me sterk dat er Pearl Jam fans zijn die het moment dat Vedder zingt: ‘I’ll wait up in the dark/ for you to speak to me/ I opened up/ release me…’ niet aangrijpend vinden. Waardige afsluiter, zij het dat ‘Master/Slave’ ook nog even mag komen opdraven.