Pearl Jam - Gigaton (2020)

Wonderlijk wat er hier geponeerd wordt. Over Ten hoeven we niet te redetwisten, dat is inderdaad terecht een klassieker. Een coherent album, zeker waar, maar dat is Gigaton ook, wat mij betreft. Als ik namelijk puur afga op de criteria die je gebruikt voor je beoordeling, te weten "opbouw, samenhang tussen nummers en als onderlinge verschillen niet al te groot zijn en de composities 'af'", kan ik net zo stellig beweren dat Gigaton een sterke plaat is als dat jij hem afkraakt. Bij zaken als onderlinge verschillen, samenhang en afgeronde composities gaat het om een opeenstapeling van meningen. Hetzelfde geldt voor wat je zegt over inwisselbare ideeën, teren op hun naam en je in mijn ogen belachelijke stelling dat wat ze na 1995 hebben uitgebracht, allemaal niet zo bijzonder zou zijn. Maar dat is ook maar een mening natuurlijk.

Dat klopt, ik ervaar Gigaton als een zwakke plaat en de laatste 2 decennia heb ik Pearl Jam - Backspacer uitgezonderd - zelden kunnen betrappen op bijzondere platen. Pearl Jam is al langere tijd verworden tot een degelijke classic rock band die zeker hier en daar het in zich hebben om prima songs op ons los te laten. Echter een album lang boeien doen ze mij al lange tijd niet meer. Maar dat is mijn mening een ander mag dat helemaal anders ervaren, geen enkel probleem. En ja, ik vind Gigaton erg wisselvallig (misschien is 'niet coherent' niet de juiste beschrijving) met ideeën die onvoldoende worden uitgewerkt. Als andere mensen Gigaton een topper vinden, ook prima. Daar is een site als Musicmeter voor in het leven geroepen, heerlijk toch al die meningen.

Voor mij is het geen topper. Maar zelfs Ten heeft me nooit tot het einde geboeid. Natuurlijk bevat dat album wel toppers waar geen enkel nummer van Gigaton aan kan tippen. Maar Pearl Jam is wat mij betreft al lang een soort AC/DC; altijd degelijk maar niet meer bijzonder.

Na Binaural ben ik Pearl Jam volledig uit het oog verloren. Dit is voor mij echt een band van vroeger geworden. Ik heb die verzamelaar nog wel in huis gehaald, en ook wel vrij veel gedraaid toen ik hem net had. Maar ook die is in de vergetelheid geraakt. Na veel lovende verhalen op internet en de behoefte aan eens wat anders tussendoor heb ik deze eens opgezet (de hele dag alleen maar metaal gebeuk gaat ook wel eens vervelen). Ik ben met de eerste luisterbeurt eigenlijk best enthousiast, en snap nog steeds wel waarom ik Pearl Jam als tiener zo geweldig vond. Ik heb Ten echt grijs gedraaid, het cassette bandje was letterlijk versleten toen ik hem op cd kocht of kreeg. Eddie wil niet te melodramatisch doen maar het gevoel van een hernieuwde kennismaking met een oude vriend bekruipt me een beetje. Ik denk dat ik deze plaat de komende weken nog wel vaker op zal zetten.

Het heeft even geduurd voor ik Gigaton op waarde kon schatten maar na drie jaar is hij wel zo gegroeid dat ik het album behoorlijk ben gaan waarderen. Who Ever Said is een perfecte opener, geweldig nummer. Superblood Wolfmoon is een lekkere meezinger, verder is voor mij Seven O Clock toch wel een hoogtepunt. Dance Of The Clairvoyants was in het begin even wennen toen hij als single verscheen, inmiddels kan ik hem goed hebben. Quick Escape doet mij weinig, Allright daarentegen is dan weer een prachtig ingetogen nummer dat zo op Into The Wild had gekund. Never Destination is een fijne punkrocker, geen hoogstaand nummer maar PJ doet dit toch vaak wel lekker. Take The Long Way, daar kan ik dan weer minder mee, een nummer dat ik toch telkens weer halverwege skip. Buckle Up, een fijn voortkabbelend akoestisch liedje. Come Then Goes, ook weer een mooie akoestische song in de trant van Into The Wild. Retrogade, aardig maar doet mij toch niet heel veel. Afsluiter River Cross is erg mooi, het laat weer mooi horen dat Eddie een geweldige zanger is die toch altijd weer een snaar bij mij weet te raken.

3 jaar geleden was ik niet erg enthusiast. Toen hoopte ik inderdaad op het oude geluid. Een nieuwe kans en na een paar luisterbeurten begint hij te landen. Sterke nummers. Toch vernieuwend voor een band als Pearl Jam. En wat een mooie strakke opname.

Dank kever007. Ik moet bekennen dat ik deze helemaal vergeten was. Mooie reminder voor morgen in de auto. Is stiekem een leuk album.

En de opvolger is klaar (geproduceerd door Andrew Watt die ook de laatste van the Stones deed):

Matt Cameron Says Pearl Jam's Next Album Is 'In the Can'

Back on the cans, are ya?

Hé, hier wordt weer eens een beetje geëxperimenteerd en geïmproviseerd. Staat de mannen best goed. Weer een prima plaat na een paar vlakke albums hiervoor.