Sun Kil Moon - Common as Light and Love Are Red Valleys of Blood (2017)

Een nieuw jaar, een nieuwe Kozelek zeker? Elk album dat hij uitbrengt is van een constant niveau. soms wat beter, soms iets minder maar het verveeld nooit. Het doet het beste verhopen voor deze plaat. Alleen jammer dat het er weer naar uitziet dat het een ellendig lange plaat zal worden.

en hier al te beluisteren: Sun Kil Moon: Common As Light And Love Are Red Valleys Of Blood - sunkilmoon.com

Meer dan 2 uur zelfs deze keer, verschillende nummers gaan vlotjes boven de 10 minuten door. Niet evident om uit te zitten in één luisterbeurt.

Staat ook op Spotify, dus staat nu aan. Mooie start van de dag.

En wat een heerlijke teksten weer over de USA ! Hij begint steeds meer een folk-rapper te worden

loving : i love portugal

must-read: Premature Evaluation: Sun Kil Moon Common As Light And Love Are Red Valleys Of Blood - Stereogum

Redelijk complex geschreven en cynische recensie maar wel grappig om te lezen. Of zoals in één van de comments staat: Mark Kozelek maakt muziek zoals recensenten hun kritieken schrijven. Maar juist die recensenten kunnen dit niet echt waarderen. De giftigheid die in de lyrics van SKM voorkomt, is inderdaad opvallend aanwezig in deze review.

Wat ik er zelf van vind, ben ik nog niet over uit. Het is wel weer een paar versnellinkjes lager dan de vorige platen en zelfs behoorlijk pittig voor de die-hard SKM-liefhebber. Niet iets wat je dagelijks zal opzetten. Als er een selectie was gemaakt (bijv. een uur lang) dan was hij waarschijnlijk al een stuk toegankelijker geweest. Maar dat zal Kozelek waarschijnlijk een worst zijn en dat siert hem toch ergens ook wel.

Hoe dan ook: toch is het weer een classic Kozelek. Hij zingt alsof hij ieder moment een crise kan doen.

Ik moet de plaat ook nog luisteren maar van een goed beargumenteerd en geformuleerd stuk galspuwerij als bovenstaand ben ik nooit vies. Bovendien kan ik me de ergernis van de recensent zeer goed indenken. Ergens is Mark Kozelek ook gewoon een troll, alleen dan een offline-variant. Iets wat ik overigens zeer in hem waardeer. Zoals iemand anders in de comments opmerkt: je kunt niet uitsluiten dat hij een nummer van deze recensie maakt.

Auteur van dat stuk is ook wel dezelfde recensent die Benji aan de immer hippe muzieksite Pitchfork sleet als één van de beste albums van 2014 waarna Mark Kozelek bedankte met een heleboel vreemd gedoe (voor iemand die eens een concert van de man bijwoonde wel geen verrassing in feite) waaronder die eenzijdige beef met War on Drugs en seksistische persoonlijke aanvallen aan het adres van een andere recensente van Pitchfork. Maakt wel een aantal terechte punten maar aan de nogal bittere ondertoon merk je die geschiedenis toch wel.

Staan weer hele mooie nummers op, maar 2 uur is te lang. Kan dus niet voorbij de 3.5e ster komen...

Same here. Ondanks het repetitieve karakter van zijn songs, verveelt Kozolek niet snel. Maar de lengte van het album doet het geheel geen goed en is toch net iets 'too much'. Ik vond overigens het hier eerder gebezigde begrip 'folk-rapper' wel heel treffend voor zijn stijl.

*Pakt Ghosts Of The Great Highway uit de platenkast*

Common as Light and Love are Red Valleys of Blood (!??) is een minder introspectief album geworden dan Benji, om toch maar eens de obligatoire vergelijking te maken met dat album. De vertelstijl is gedetailleerd (soms nodeloos, soms intrigerend) en droog, Kozelek neemt geen tijd voor poëtische verbloemingen of metaforen en hoewel die manier van songschrijven vaak onwennigheid met zich meebrengt voelt het toch eerlijk aan, ongecensureerd, vrij. De schaarse akkoorden worden in het keurslijf gedwongen van de teksten en niet andersom. Het album is een luisterboek dat vaak moeilijk leest maar bij momenten zijn vruchten afwerpt. Sun Kil Moon moet een schetsboekje gehad hebben waar hij, op doodse momenten, op de tourbus of op het vliegtuig vluchtige impressies neerpent. Via een verhaling van een gebeurtenis in de wereld of een bepaalde wereldproblematiek gaat Mark Kozelek over tot persoonlijke mijmeringen. Er staan officieel geen remmen meer op de man en dat resulteert in een album dat maar liefst twee uur duurt, een groot narratief lappendeken dat meerdere decennia en continenten overlapt, elk hoofdstuk heeft nauwelijks verband met het vorige en dat maakt de thematiek divers, hoewel religie nadrukkelijk aanwezig is. Sun Kil Moon neemt geen blad voor de mond en dat levert een tonnenvracht aan what the fuck’s en shit’s op. Ik kan er mee leven dat hij zichzelf niet censureert in de nummers maar aan de lengte van het album had hij toch iets kunnen doen. Ik snap dat Mark Kozelek misschien gewoon alles wou delen met de wereld maar veel nummers hebben een grote b-side factor (Vague Rock Song en Seventies TV Show zijn daar goede voorbeelden van, die nummers zijn ook qua teksten verwaarloosbaar, banaal en de humor die er misschien achter schuil gaat ontgaat mij volledig). Common as Light and Love bevat echter een aantal nummers die echt de moeite zijn om te beluisteren en omdat 2uur een lange zit is, heb ik even een voorselectie gemaakt voor de mensen die, als casual luisteraars zoals ik, wel even de essentiële nummers samengebracht, een best-of om u tegen te zeggen:

God Bless Ohio
The Highway Song
Window Sash Weights (beste tekst op het album)
Sarah Lawrence College
Butch Lullaby
Bergen to Trondheim (het beste nummer van de plaat)
I Love You Forever and Beyond Eternity

I love Portugal mag er ook bij

Goed idee inderdaad om hier een selectie van te maken: beste uur is wederom fenomenaal, maar andere helft moddert (soms aangenaam, soms vermoeiend) een beetje aan.

Hij is nu te preorderen via Caldo verde op 4x LP! 400 stuks daar te preorderen alleen.. dus ik vrees op is op.. ik heb hem besteld. 81$ inc verzenden.. damn.

Inderdaad. Meer dan 40 dollar verzendkosten. Maar eens de plaat hier toekomt in België, dan komt er toch nog meer dan 20 euro importtaksen op. Aangezien er 2000 van geperst worden ga ik toch es rondkijken of ze hier in Europa goedkoper aangeboden worden.

Ik geloof dat ik het nog langer dan de gemiddelde luisteraar heb volgehouden met Sun Kil Moon maar bij deze plaat ben ik echt afgehaakt. De verbale diarree die hij tegenwoordig uitspuwt doet denken aan de productie van een Gucci Mane en zijn onaflaatbare stroom aan mixtapes. Misschien is het daarom ook raadzaam dat de heer Kozelek net als zijn rappende evenknie een aantal jaren de bak indraait, voor een stukje zelfreflectie in de hoop dat zijn output weer een enigszins vaste vorm zal aannemen.

Ik heb er inmiddels drie luisterbeurten op zitten en dat zijn toch kleine marathonsessies geworden. Hoe graag ik ook naar zijn verhalenwaterval luister, dit zat toch op het randje van 'teveel van het goede'. Ik steek altijd wel weer wat wikipedia-feitjes op van zijn teksten, dat is mooi meegenomen Genoeg kwaliteit te vinden, dus een ruime voldoende wat mij betreft. In de toekomst pik ik de fijnste nummertjes eruit, want 2 uur 10 minuten Sun Kil Moon, daar maak ik mijn ega ook niet blij mee.

Arme band... Ik hoop dat ze dit album niet eindeloos gerepeteerd hebben. Ruim 2 uur aan constant, monotoon geneuzel. En het is niet eens slecht. Het is bij vlagen interessant en de manier waarop de teksten verteld worden i.c.m. de muziek is op zich mooi, maar twee uur lang. Doodzonde.

Redelijk saai albumpje hoor. Geen nummers die er voor mij uitspringen. Twee uur van mijn leven hè. Niet dat het zo erg was, maar ja. Het is wel jammerlijk ofzo.

De laatste* worp van Sun Kil Moon is een flinke kluif. Het album bestrijkt twee cd’s en duurt evenveel uur. Aangezien Mark Kozelek zijn muziek tegenwoordig helemaal vol praat-zingt, puilt het tekstboekje letterlijk uit de verpakking. Maar voordat mensen deze plaat als Sun Overkill Moon wegzetten, doen ze er verstandig aan de plaat eens van A tot Z door te werken.

Andermaal neemt Kozelek de luisteraar mee in zijn stream of consciousness, waar zijn dagboeknotities over zijn vrienden, geliefden en hijzelf figureren. Ook zijn obsessie met de dood krijgt volop de ruimte. Hij beklaagt overleden helden – 2016 was wat dat betreft een inspirerend jaar. Ook zijn interesse voor true crime keer steeds terug: de Nightstalker, de Hillside Strangler en de Zodiac Killer komen allemaal voorbij. Opvallend is de aandacht die hij aan hedendaags geweld in de vorm van terrorisme schenkt. Bij vlagen lijkt Common As Light and Love Are Valleys of Red Blood zelfs een politiek album.

De muziek die Kozeleks teksten ondersteunt klinkt toepasselijk boos. Zijn vroeger handelsmerk, het getokkel op nylon snaren, komt nog maar mondjesmaat voorbij. In plaats daarvan speelt Kozelek voornamelijk basgitaar en synths. Geruggesteund door het ritmisch getik van voormalig Sonic Youthdrummer Steve Shelley zorgt dit voor nummers waar de groove voor de melodie gaat. ‘Philadelphia Cop’ is een bijna een volbloed hiphopsong, die op inventieve wijze muzikaal én tekstueel citeert uit het oeuvre van Bowie, één van Kozeleks vele inspiratiebronnen.

Een andere held van Kozelek, Muhammed Ali (Sun Kil Moon is niet voor niets naar een bokser vernoemd), speelt de hoofdrol in ‘Me We’, dat in een live-versie op het album staat. In ‘Lone Star’ klinkt Kozeleks verontwaardiging over Trumps kandidaatstelling: ‘He is proof that we choose apps over education’ en in hetzelfde nummer verweert hij zich tegen beschuldigingen van seksisme en belooft hij transgenders gratis toegang tot zijn show.

Zoals op de meeste dubbelalbums had het inderdaad een onsje minder gekund. ‘Early June Blues’ sleept wat en de helft van het negen minuten durende ‘Chili Lemon Peanuts’ is spoken word. ‘I Love Portugal’ klinkt net zo melig als de titel doet vermoeden – maar heeft dan wel weer een bloedmooi refrein. Verderop lijkt Kozelek de luisteraar in de maling te nemen als hij zingt ‘Now let’s cut to some vague rock lyrics’ en daad bij woord voegt, maar gek genoeg werkt zelfs zijn onzin het grootste gedeelte van de tijd. Common As Light and Love Are Valleys of Red Blood is een fascinerende luisterervaring en voor wie die mening niet deelt heeft Kozelek een boodschap ingeblikt: “Maybe you can’t relate to this song [...] and say I prefer your older songs.” - “Well the world has changed and I am not that songwriter anymore.”

* Dit stuk schreef ik in 2017