Machine Head - The Blackening (2007)

Een degelijk nieuw album van Machine head al had ik toch liever een wat compacter geheel gezien dan nu. Vier nummers van rond de 10 minuten is toch wat teveel van het goede. De meeste van deze nummers komen wat richtingsloos op mij over. "Brei er gewoon een eind aan en ga niet na 10 minuten ook nog eens uit lopen faden." (Wolves is overigens wél geslaagd als langer nummer)

Verder gewoon een strakke plaat, met moddervette riffs en lekkere gitaarsolo's, maar net ietsje minder als voorganger Through the Ashes of Empires. Een krappe 4.

Na al een tijdje niet meer naar Machine Head te hebben geluisterd, besloot ik enkele maanden terug om is te checken of de mannen nog bestonden... Bleek dat er 2 nummers van hun kersverse nieuwe CD "The Blackening" op hun MySpace stonden... Dat was zondag avond. Was zodanig van m'n lood geslagen dat ik maandag direct deze CD gaan zoeken ben. Ben zonder overdrijven 7 à 8 ( ja, u leest dat goed: a-c-h-t ) winkels moeten aflopen, om uiteindelijk in een klein 2de hands winkel de limited edition te vinden. De uitbater excuseerde zich nog dat hij er 13€ voor moest vragen, want "pas net vrijdag avond binnengebracht in nieuwstaat door een journalist die hem niet meer nodig heeft". Mijn antwoord ging zo'n beetje als volgt: "GEEF MIJ DIE PLAAT, NUUUUU!! ". Man, wat een moker! Dit is ècht wel vetter dan vet! Had hier in m'n stoutste dromen niet op durven hopen. Metal nummers van tegen de 10 minuten kunnen maken, die zodanig goed ineensteken, en zoveel variatie bevatten dat je je echt wel nog geen halve seconde verveeld, dat vind ik echt een verdienstelijke prestatie. De hele plaat zoeft gewoon voorbij aan een waanzinnige snelheid, en het enige waar je op het einde van de rit zin in hebt, is om nog eens terug op die "play" knop te drukken. En klinken dat ie doet, maar dan ook klinken! Zonder enige twijfel de best klinkende metal plaat aller tijden. Colin Richardson heeft 5 albums de tijd gehad om zich rustig te perfectioneren, en op nummer 6 heeft hij zich ècht wel zwaar overtroffen. Dit is een monster van een draak van een beest van een plaat. Begint aardig de perfectie te naderen... Verdient met alle gemak van de wereld de volle 5 sterren, en wat mij betreft een 6de erbij!

In mijn ogen toch echt wel het beste album van 'Machine Head' waarin we omvergeblazen worden door fantastische solo's, goeie riffs en een prima zang van Flynn, die ik hier samen met 'Burn My Eyes' wel het beste op vind. Alleen is 'The Blackening' toch wel het album wat ik het meeste heb geluisterd en nog steeds luister van deze heren, en ik vind hem een tikkeltje meer pakkend dan het eerste album al zeg ik het zelf maar goed, dat heeft misschien ook wat met smaak te maken. Ik houd wel van de langere nummers, ondanks dat het album hier door wel een aardige zit kan zijn door de lange lengte in het totaal vond ik het geen straf.

We beginnen ontzettend fijn met het nummer 'Clenching the Fists of Dissent', prachtige intro van het album en al aardig knallend. Hierop volgend met misschien wel het beste nummer van dit album 'Aesthetics of Hate' en daarna de laatste drie nummers waar ik helemaal gek van ben 'Halo', 'Wolves' en 'A Farewell to Arms'. De overig niet genoemde nummers zijn natuurlijk ook vet maar, komen niet boven de genoemde nummers uit. Echter kent ook 'Slanderous' wel een hele vette solo en van 'Beautiful Mourning' was ik helaas wat minder weg.

Ik geef ook wel toe dat ik na dit uur (ik ken het album al best lang, één van de eerste albums die ik heb geluisterd van Machine Head) er wel eventjes klaar mee ben voor vandaag, met 'Machine Head' althans. Flynn doet het goed maar het blijft niet mijn favoriete zanger, zo'n heel fijn stemgeluid kent hij niet. Het zijn meer de solo's en het instrumentale werk wat mij hebben omgekocht!

Voorlopige tussenstand:
01. The Blackening
02. Burn My Eyes
03. Through the Ashes of Empires
04. The More Things Change...
05. The Burning Red
06. Supercharger

Toch goed dat ik deze nog eens heb opgepakt na bijna twintig jaar. Behoorlijk vette plaat, agressief en lekkere beuk voor je kop. Burn My Eyes overtreft dit niet en Davidian al helemaal niet, maar sommige nummers zitten wel dichtbij het niveau van Burn My Eyes. Eerste nummer is meteen retevet en mijn favoriet is Aesthetics of Hate, heerlijk agressieve track!