Fish - Sunsets on Empire (1997)

vigil al warm aan het lopen voor de komende artiesten k.o.

Komt er een Fish k.o.?

Mooie setlist met veel favorieten van mij op dit album en dan met favorieten als Cliché en Sugar Mice erbij

Ja over een dag ofzo na de beach boys

Ja die laatste was wel te verwachten gezien de plaats van t optreden

Toevallig staat die in mijn updates. Nog van de Twelfth Night ko. Maar tag mij toch maar, dan vergeet ik het niet. Ben en blijf een groot fan.

Die Fish KO ga ik ook in de gaten houden, tag mij als ie begint aub

Overigens door het bericht van vigil schoot me te binnen dat ik op zolder een hele doos met setlisten heb gevonden tijdens het opruimen laatst. Was echt mijn ding, een setlist scoren na afloop (zitten overigens leuke exemplaren bij, FLC, Muse, Faith no more, Brassy, Sugar Ray, Soulwax, Interpol.....) maar dus ook een van Fish. Een uitgeprinte, met het logo van 'Sunsets on Empire' en daaronder 'World tour 1997/8'

Ze speelden op 18-10-1997 in de Schouwburg in Sittard lees ik op de gele post-it achterop.

Maar de setlist: (allemaal in HOOFDLETTERS maar ik typ het even gewoon, dat staat wat vriendelijker)

Perception of Johnny Punter
What colour is god
family business
goldfish and clowns
Mr. 1470
Jungle ride
Assassing/Credo/Tounges/Assassing/Fugazi/White feather
Cliche
Brother 52
Lucky
---------------------------------------------------------------------------------------
Internal exile / The company
---------------------------------------------------------------------------------------
Lavender


Wat me nog erg bijstaat van dat optreden was hoe groot de man wel niet is! We stonden dus helemaal vooraan (ik heb ook nog een slokje spa blauw van 'm gekregen), was echt imposant. Mooie tijden...

Ja water gaf hij qua drank wat makkelijker weg

Qua setlist dus het zelfde in vergelijk met 2 maanden er voor. Enkel de afsluiter is anders maar nogmaals gezien Milwaukee logisch dat dit (eenmalig?) aangepast werd

Geweldige frontman. Hij is inderdaad enorm imposant, maar het is ook een mooie verteller. Hart op de tong, maatschappelijke mening en het is niet nep hè.
Ik vind het enorm jammer dat zijn stem het niet echt meer heeft.
Hij moet echt knijpen en diep gaan om de hoogtes nog te halen.
Maar de keren dat ik 'm heb gezien was goud.
Het optreden in Paradiso ten tijden van dit album was echt geweldig. Hij bleef terugkomen voor toegiften.

Zijn stem is tegenwoordig wel weer wat beter dan bv een jaar of 10 geleden

Jungle Ride is zo'n beetje het Engelstalige Schotse tongval equivalent van Villa Volta.

Door een bericht bij Fish - Vigil in a Wilderness of Mirrors van bikkel2 heb ik deze weer eens opgezet. Op een paar songs na kan ik eigenlijk helemaal niets met dit album. God wat mis ik de oude Marillion soms, zijn er bands die daarbij in de buurt komen?

Honderden, het genre neoprog kent vele adepten.
Persoonlijk vind ik IQ de fijnste neoprogband, maar volgens mij is BigBig Train de populairste.

IQ ken ik maar BIg Big Train niet, ga ik eens checken!

Jammer dat Do Not Walk Outside This Area niet op het reguliere album staat. Behoort zeker tot de betere werk van deze periode samen met Goldfish & Clowns en What Colour Is God? 

Deze CD klinkt zoals ik Fish graag hoor: gepassioneerd, bijtend en bevlogen.

Niet elk nummer is top, maar er zitten een aantal mooie nummers op dit album. Hoogtepunten voor mij zijn: "The Perception of Johnny Punter",
"What Colour Is God? ", "Tara" en "Jungle Ride"

In het pre-stream tijdperk, zonder internet en whatnot, beschouwde ik deze plaat als zijn comeback. Ik droeg hem altijd met mij mee, en liet het aan iedereen horen. Ik geloof dat iedereen het wel met me eens was dat deze plaat erg sterk is.

Ik wist nog niet eens wie Steven Wilson was, en Harillion had ik nog niet 'ontdekt'. Cd's waren toen rond de 35 tot 40 gulden, dus meer dan 1 album per maand kopen zat er niet in.

Dan gaat zo een album wel helemaal met je vergroeien. Draai 'm nu amper meer, maar dit was wel mijn hit-album. Geen idee wat toen hot was, voor mij waren toen Fish, Saga's Generation 13 en IQ's Subterreanea hot.

Het was ook mijn overgangsperiode van middelbare school naar een vaste baan. Ik werkte toen nog als schoonmaker sochtends vroeg en savonds laat om m'n school te betalen.

Moeilijke tijden, daar paste dit soort muziek ook wel bij, denk ik. Uiteindelijk wel goed gekomen, maar het maakt de platen uit deze tijd wel een beetje beladen.

Toen stapte ik geloof ik over op de southern rock, dat paste meer bij hard werken voor de boterham. Ik snapte de teksten van dit soort prog toch vaak niet. Al gaat Jingle Ride wel over inner city struggles em Brother 52 was ook wel lekker urban.

Ik was er ook wel gek mee toendertijd. Fish en Steven Wilson is op dit album een prima match.
Fish heeft wel baat bij een musical director en producer en ook nog eens componist.
Krachtig album en wat mij betreft één van zijn sterkste.

Herbeoordeling is negen jaar later wel op z'n plaats. Echt een véél beter album dan voorganger Suits. De eerste waarop Fish' stem duidelijk hoorbaar aan slijtage onderhevig is, maar hij gebruikt het in zijn voordeel door meer venijn in de nummers te leggen. De openingstrack is een ongekend steviger rocker voor zijn doen, met stevig drumwerk en fel gitaarspel. Het stukje spoken word voegt ook echt iets toe hier. Veel sfeer en afwisseling, absoluut het beste nummer van de cd.

Goldfish & Clowns en What Colour Is God hakken er ook stevig in. De raspende stem versterkt de felheid van deze songs. Brother 52 is een ander hoogtepunt en de titeltrack is ook meer dan oké. Tara is misschien wat te zoetsappig en Jungle Ride duurt te lang, maar Say It with Flowers is eigenlijk de enige track die echt zwak is. Na het titelnummer afzetten dus en het is echt een prima album.

For old times sakes doe ik hier een halve punt bij. Ik heb teveel 4*-albums en te weinig 4,5* en 3,5* sterren album en dat wringt. Maar om deze plaat nu naar beneden bij te stellen gaat te ver.

In feite is rapportcijfer 9 wel goed, want alleen Say it with Flowers is wat minder. En als ik dan Johnny Punter hoor, en de backing vocal van Chris Thompson ("We are in another world") moet ik toch ook weer glimlachen.

Ik denk ook wel dat dit Fish' meest stoere plaat is, en dat pas hem wel, dat een beetje stoere.