Fish - Vigil in a Wilderness of Mirrors (1990)
mijn stem
363 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EMI
-
Vigil (8:43)
-
Big Wedge (5:19)
-
State of Mind (4:42)
-
The Company (4:04)
-
A Gentleman's Excuse Me (4:15)
-
The Voyeur (I Like to Watch) (4:42)
-
Family Business (5:14)
-
View from the Hill (6:38)
-
Cliché (7:01)
-
Jack and Jill * (4:28)
-
Internal Exile * (4:51)
-
The Company [Demo] * (4:30)
-
A Gentleman's Excuse Me [Demo] * (3:54)
-
Whiplash * (4:25)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur:
50:38
(1:12:46)
2
geplaatst: 18 augustus 2025, 11:33 uur
Wellicht zijn beste album. Fish had iets te bewijzen natuurlijk en die bewijsdrang zorgt voor een heel gepassioneerd geheel.
De frustratie zat diep en zijn afscheid van Marillion ging niet zonder slag of stoot.
Iets zegt me wel dat het vroeg of laat toch wel gebeurt was.
Fish is wat dat aangaat een individualist. Het leek in de laatste jaren van Marillion vooral om hem te gaan.
Zijn enorme postuur, zijn maniertjes, zijn babbel en ego, indrukwekkend, maar de scheurtjes in de groep ontstonden vlot.
Ik denk dat Steve Hogarth, tenslotte ook een instrumentalist, uiteindelijk meer een teamspeler is gebleken.
Hierop vind ik The Voyeur een mindere worp en Big Wedge is gewoon niet echt mijn ding. Beetje te opgeblazen of zo, al is het refein best wel ok.
Maar de rest bekijft absoluut.
De frustratie zat diep en zijn afscheid van Marillion ging niet zonder slag of stoot.
Iets zegt me wel dat het vroeg of laat toch wel gebeurt was.
Fish is wat dat aangaat een individualist. Het leek in de laatste jaren van Marillion vooral om hem te gaan.
Zijn enorme postuur, zijn maniertjes, zijn babbel en ego, indrukwekkend, maar de scheurtjes in de groep ontstonden vlot.
Ik denk dat Steve Hogarth, tenslotte ook een instrumentalist, uiteindelijk meer een teamspeler is gebleken.
Hierop vind ik The Voyeur een mindere worp en Big Wedge is gewoon niet echt mijn ding. Beetje te opgeblazen of zo, al is het refein best wel ok.
Maar de rest bekijft absoluut.
1
geplaatst: 18 augustus 2025, 18:17 uur
Ik kan me vinden in bikkel2 als hij zegt dat het uiteindelijk toch mis was gelopen tussen Fish en Marillion.
Ook ik denk dat zit zijn beste album is en ik had heel graag gezien dat dit een Marillion album was geweest. Ik vind Rothery een fenomenaal gitarist en ik denk dat hij nog meer cachet had gegeven aan het geheel, net als Kelly dat zou hebben gedaan.
Ik heb niet zo lang geleden deze en de opvolger in de Deluxe versie aangeschaft en dat is meer dan de moeite. Fish was, is en blijft een van mijn helden!
Ook ik denk dat zit zijn beste album is en ik had heel graag gezien dat dit een Marillion album was geweest. Ik vind Rothery een fenomenaal gitarist en ik denk dat hij nog meer cachet had gegeven aan het geheel, net als Kelly dat zou hebben gedaan.
Ik heb niet zo lang geleden deze en de opvolger in de Deluxe versie aangeschaft en dat is meer dan de moeite. Fish was, is en blijft een van mijn helden!
1
geplaatst: 14 oktober 2025, 21:35 uur
De 5 disk deluxe versie vandaag op de deurmat . Mooie box alleen jammer dat het niet dezelfde formaat heeft als de eerste 4 Marillion deluxe boxen dat stond toch wat mooier in de kast .
Het orginele album klinkt echt heel mooi en zuiver . Live nummers zijn bij elkaar geraapt van verschillende locaties , ook beetje jammer . Geweldige aankondiging vooraf aan het 13.18 minuut durende State Of Mind van jan Akkerman . Mooi nummer . Rest nog beluisteren en kijken . Schitterend album van deze sympathieke schotse legende . 5 dikke sterren .
Het orginele album klinkt echt heel mooi en zuiver . Live nummers zijn bij elkaar geraapt van verschillende locaties , ook beetje jammer . Geweldige aankondiging vooraf aan het 13.18 minuut durende State Of Mind van jan Akkerman . Mooi nummer . Rest nog beluisteren en kijken . Schitterend album van deze sympathieke schotse legende . 5 dikke sterren .
1
geplaatst: 22 juli, 21:02 uur
Fish in Marillion was wat mij betreft 1 van de beste combi's in de muziekhistorie.
Heb gek genoeg nooit veel aandacht besteed aan zijn solo carrière, laat ik met volgens velen zijn beste beginnen.
De opener is inderdaad mooi opgebouwd, vergelijkingen met Marillion hebben weinig zin hoor ik al die zouden deze song wat minder dynamisch en met wat meer onderhuidse spanning gespeeld hebben.
The Big Wedge vind ik mede door die (nep)blazers en de te veel te hard ingemixte drums niet best.
Bij State Of Mind klopt alles, de sfeer de song etc die had zo op Clutching At Straws kunnen staan (mits ingespeeld door Marillion).
Genoeg vergeleken met zijn oude bandje, Fish bewijst met The Company weer een goede song af te leveren, echter een orkest en die akoustische toevoegingen hadden het niet nodig.
Gentleman, mooi ingetogen en hier is het orkest de perfecte toevoeging.
De Voyeur, licht funky en welkom na al die emo songs. Vind het er wel tussen passen en eigenlijk is vooral zijn stem de verbindende factor op het album hoor ik nu.
Family Business lijkt op een wals (is deze 2 kwarts maat?). En valt mij daardoor op.
Wordt vol overgave gespeeld en ik zie de aanstekers al heen en weer gaan tijdens een concert.
View From The Hill, slepend met wederom veel emotie en gevoel wat misschien wat ingetogener ingespeeld had moeten worden.
Cliché geeft nog een soort van samenvatting van het eerdere gebodene, erg sterk gitaarwerk hierop.
Ik geef 'm 4,5 ster ondanks The Big Wedge (4,25 ster kan helaas niet maar ik rond naar boven af).
Ik schreef deze recensie terwijl ik 'm afspeelde.
Wat ik opschreef waren dus mijn eerste indrukken..
Heb deze plaat misschien maar een paar keer eerder gehoord in mijn leven.
Heb gek genoeg nooit veel aandacht besteed aan zijn solo carrière, laat ik met volgens velen zijn beste beginnen.
De opener is inderdaad mooi opgebouwd, vergelijkingen met Marillion hebben weinig zin hoor ik al die zouden deze song wat minder dynamisch en met wat meer onderhuidse spanning gespeeld hebben.
The Big Wedge vind ik mede door die (nep)blazers en de te veel te hard ingemixte drums niet best.
Bij State Of Mind klopt alles, de sfeer de song etc die had zo op Clutching At Straws kunnen staan (mits ingespeeld door Marillion).
Genoeg vergeleken met zijn oude bandje, Fish bewijst met The Company weer een goede song af te leveren, echter een orkest en die akoustische toevoegingen hadden het niet nodig.
Gentleman, mooi ingetogen en hier is het orkest de perfecte toevoeging.
De Voyeur, licht funky en welkom na al die emo songs. Vind het er wel tussen passen en eigenlijk is vooral zijn stem de verbindende factor op het album hoor ik nu.
Family Business lijkt op een wals (is deze 2 kwarts maat?). En valt mij daardoor op.
Wordt vol overgave gespeeld en ik zie de aanstekers al heen en weer gaan tijdens een concert.
View From The Hill, slepend met wederom veel emotie en gevoel wat misschien wat ingetogener ingespeeld had moeten worden.
Cliché geeft nog een soort van samenvatting van het eerdere gebodene, erg sterk gitaarwerk hierop.
Ik geef 'm 4,5 ster ondanks The Big Wedge (4,25 ster kan helaas niet maar ik rond naar boven af).
Ik schreef deze recensie terwijl ik 'm afspeelde.
Wat ik opschreef waren dus mijn eerste indrukken..
Heb deze plaat misschien maar een paar keer eerder gehoord in mijn leven.
0
geplaatst: 23 juli, 20:49 uur
Lonesome Crow schreef:
Fish in Marillion was wat mij betreft 1 van de beste combi's in de muziekhistorie.
Heb gek genoeg nooit veel aandacht besteed aan zijn solo carrière, laat ik met volgens velen zijn beste beginnen.
De opener is inderdaad mooi opgebouwd, vergelijkingen met Marillion hebben weinig zin hoor ik al die zouden deze song wat minder dynamisch en met wat meer onderhuidse spanning gespeeld hebben.
The Big Wedge vind ik mede door die (nep)blazers en de te veel te hard ingemixte drums niet best.
Bij State Of Mind klopt alles, de sfeer de song etc die had zo op Clutching At Straws kunnen staan (mits ingespeeld door Marillion).
Genoeg vergeleken met zijn oude bandje, Fish bewijst met The Company weer een goede song af te leveren, echter een orkest en die akoustische toevoegingen hadden het niet nodig.
Gentleman, mooi ingetogen en hier is het orkest de perfecte toevoeging.
De Voyeur, licht funky en welkom na al die emo songs. Vind het er wel tussen passen en eigenlijk is vooral zijn stem de verbindende factor op het album hoor ik nu.
Family Business lijkt op een wals (is deze 2 kwarts maat?). En valt mij daardoor op.
Wordt vol overgave gespeeld en ik zie de aanstekers al heen en weer gaan tijdens een concert.
View From The Hill, slepend met wederom veel emotie en gevoel wat misschien wat ingetogener ingespeeld had moeten worden.
Cliché geeft nog een soort van samenvatting van het eerdere gebodene, erg sterk gitaarwerk hierop.
Ik geef 'm 4,5 ster ondanks The Big Wedge (4,25 ster kan helaas niet maar ik rond naar boven af).
Ik schreef deze recensie terwijl ik 'm afspeelde.
Wat ik opschreef waren dus mijn eerste indrukken..
Heb deze plaat misschien maar een paar keer eerder gehoord in mijn leven.
Fish in Marillion was wat mij betreft 1 van de beste combi's in de muziekhistorie.
Heb gek genoeg nooit veel aandacht besteed aan zijn solo carrière, laat ik met volgens velen zijn beste beginnen.
De opener is inderdaad mooi opgebouwd, vergelijkingen met Marillion hebben weinig zin hoor ik al die zouden deze song wat minder dynamisch en met wat meer onderhuidse spanning gespeeld hebben.
The Big Wedge vind ik mede door die (nep)blazers en de te veel te hard ingemixte drums niet best.
Bij State Of Mind klopt alles, de sfeer de song etc die had zo op Clutching At Straws kunnen staan (mits ingespeeld door Marillion).
Genoeg vergeleken met zijn oude bandje, Fish bewijst met The Company weer een goede song af te leveren, echter een orkest en die akoustische toevoegingen hadden het niet nodig.
Gentleman, mooi ingetogen en hier is het orkest de perfecte toevoeging.
De Voyeur, licht funky en welkom na al die emo songs. Vind het er wel tussen passen en eigenlijk is vooral zijn stem de verbindende factor op het album hoor ik nu.
Family Business lijkt op een wals (is deze 2 kwarts maat?). En valt mij daardoor op.
Wordt vol overgave gespeeld en ik zie de aanstekers al heen en weer gaan tijdens een concert.
View From The Hill, slepend met wederom veel emotie en gevoel wat misschien wat ingetogener ingespeeld had moeten worden.
Cliché geeft nog een soort van samenvatting van het eerdere gebodene, erg sterk gitaarwerk hierop.
Ik geef 'm 4,5 ster ondanks The Big Wedge (4,25 ster kan helaas niet maar ik rond naar boven af).
Ik schreef deze recensie terwijl ik 'm afspeelde.
Wat ik opschreef waren dus mijn eerste indrukken..
Heb deze plaat misschien maar een paar keer eerder gehoord in mijn leven.
Je geeft al aan, eerste indrukken. Ik vermoed dat wanneer je meer indrukken hebt opgedaan, je jouw observatie mbt de aanstekers en family business zal herzien. Het is toch een lied over huiselijk geweld.
Als je de rest van zijn discografie induikt: veel luisterplezier, maar stel je in op wisselvalligheid. Al zijn de laatste twee albums van onze schaaphoeder op een afgelegen Schots eiland dan wel weer consistent goed (en sommigen rekenen met zijn laatste drie albums).
* denotes required fields.
* denotes required fields.