Grateful Dead - Cornell 5/8/77 (2017)

Waar ze de missende stukjes Minglewood Blues en Lazy Lightning vandaan hebben gehaald weet ik niet, misschien twee sporen opnames, of van een ander concert, het klinkt in ieder geval naadloos.

Wat valt er nog meer te zeggen over dit concert dan dat ik al gedaan heb? Het begint krachtig met Minglewood Blues, daarna nemen de heren en dame wat gas terug. Loser en El Paso zijn bijna understated te noemen, al strooien Jerry Garcia en Phil Lesh her en der met heerlijke licks. De mix is nog niet helemaal optimaal, de vocalen zijn soms wat zacht maar vanaf Jack Straw, met name op het eind is de beer los en zijn ze niet meer te stoppen.

Hoogtepunt van het concert is wat mij betreft de Jam die wordt ingezet met Dancing in the Street, en dat is dan ook nog nadat er een geweldige versie van Row Jimmy is geweest, weinig in het oeuvre van de heren kan echter op tegen Scarlet Begonias en Fire on the Mountain. Dat is echt jammen van de hoogste plank. Toetje is Saint Stephen / Not Fade Away gevolgd door Morning Dew, misschien wel de beste versie ooit en als kers op de taart One More Saturday Night.

Flabbergasted. 5* en in mijn top 10. Eindelijk!

Lange tijd is de Cornell show in 1977 een soort van heilige graal geweest onder de Grateful Dead fans. De band heeft zelf nooit goed begrepen waarom net deze show die mythische status heeft gekregen (Bob Weir heeft zich eens laten ontvallen dat hij de show überhaupt niet meer voor de geest kan halen, al vond hij wel dat gewoon heel deze 1977 tour erg goed is. Iets waar ik trouwens mee akkoord ben, er zit erg tof materiaal tussen) en eerlijk gezegd? Toen ik bij de officiële release in 2017 de 3-CD kocht was ik toch een beetje teleurgesteld. Ik vond het toen wel een sterke show, maar om dit nu echt de ultieme show te noemen? Neen, dat gaat me toch een brug te ver. Ik liet Cornell dan ook vaak links liggen maar nu eindelijk nog eens wat draaibeurten gegeven.

Cornell heeft wel de eer trouwens om lange tijd misschien wel de populairste bootleg van de band te zijn geweest en dan vooral omdat de soundboard van Betty Cantor Jackson nagenoeg puntgaaf was. Ik heb geen vergelijk gedaan tussen bootleg en de officiële release, maar het mag duidelijk zijn dat die laatste ook gewoon enorm goed klinkt. Een show die verder wel een paar nummers nodig heeft om echt op kruissnelheid te komen. New Minglewood Blues is redelijk inwisselbaar en hoewel ik grote fan ben van Loser, oogt dit ook wat als een makke uitvoering. Het is pas bij het heerlijke They Love Each Other (heb ik eigenlijk altijd een wat ondergewaardeerd nummer gevonden) dat de mayonaise begint te pakken. Jack Straw is altijd goed en het duo Lazy Lightning & Supplication is ook fijn om te horen. Nog even een leuk momentje ook bij Mama Tried (er roept iemand – ik vermoed Phil Lesh? – op het einde van het nummer “Thanks mom”. Ik vind zo’n dingen grappig, kan er ook niet aan doen) en de eerste set wordt afgesloten met een lange versie van Dancing in the Streets. Een versie die reeds werd uitgebracht als bonus track bij de re-release van Terrapin Station trouwens. Een uitvoering waar ik niet enorm wild van ben, al vind ik het wel grappig hoe Weir zich weer eens vergist wanneer hij moet starten met de eerste strofe of zou Donna eigenlijk te laat zijn geweest met de tweede stem?

In ieder geval het voorteken dat het een wat rommelige uitvoering gaat worden en dat klopt wel. De band neemt nadien even een break van hun lange eerste set (op de CD staat Dancin’ noodgedwongen als het eerste nummer van de tweede CD, wat een beetje vreemd oogt als je de CDs wisselt) en na een spelletje “take a step back” kan de tweede set van start gaan. Het is pas hier dat ik het gevoel krijg van “ok, er zit meer in deze show dan ik altijd heb gedacht”. Die Scarlet Begonias is van een ongekende kwaliteit door de harmonieuze samenzang tussen Jerry Garcia en Donna Godchaux maar ook de Fire on the Mountain die erop volgt is.. on fire. Die transitie tussen beide nummers is geweldig (en oogt ook echt naadloos trouwens, dat is al wel eens anders geweest zoals bijvoorbeeld de show in het Civic Auditorium op 27/12/1983) en vormen voor mij het hoogtepunt van deze show. Wat volgt is nog een degelijke Estimated Prophet en worden we op het einde nog getrakteerd op een geweldige St Stephen > Not Fade Away > St Stephen + een goede versie van Morning Dew. One More Saturday Night is één van de meer standaard encores die de band in huis heeft maar Weir lijkt het nummer gewoon erg graag te spelen en wie ben ik dan om hem tegen te spreken.

Ik ben te jong om mee gedaan te hebben aan heel dat bootleg gebeuren waarin fans tapes met elkaar ruilden (ik luister gewoon naar shows op archive of via officiële releases..) maar het gevoel ontsnapt me niet dat dit een enorm populaire show is juist omdat die indertijd zo gemakkelijk in goede kwaliteit te vinden was. Hoogtepunten genoeg maar Cornell ’77 komt niet in mijn top 10 van shows terecht, daarvoor zijn er toch net iets teveel hekelpunten zoals een trage first set en een makke uitvoering van Dancin’ in the Streets.

47 jaar geleden, vandaag.

Over het algemeen wordt dit gezien als hét Dead concert. Daar kan ik grotendeels inkomen, want zelden klonk de Dead zo strak en, het klinkt misschien gek, zo professioneel. Dat wil zeggen, ze spelen rete strak en de vocalen mixen waanzinnig. Ook komt de band af en toe in een groove waar je je vingers bij af kan likken. Wat ik echter lastig vind, als doorgewinterde Deadhead( ik heb rond de 200 shows op CD en dan nog een sh*tload op vinyl..), dat je de Dead eigenlijk kan opdelen in verschillende periodes cq fases en iedere periode wat unieks te bieden heeft. Vanaf 93/94 zakt het wel echt in en wordt het live ook heel slordig, met uitzonderingen natuurlijk...

Het duurt even tot halverwege 'New Minglewood Blues' voor de vocalen goed in de (live)mix zitten, die blijven een beetje op de achtergrond. Ik heb toch al vaak het idee dat de Dead altijd eventjes op gang moet komen en de set-opener vaak niet meteen de beste is, vaak komt dat vanaf nummer 2 of 3 pas. Nu is het gelijk raak vanaf 'Loser' en eigenlijk vanaf een paar minuten in 'NMB' al.

Op zich geen hele spannende setlist. In deze periode is bv. 'Terrapin Station' voor mij een graag gehoorde track. Maar bv. 'Peggy-O' is in 1977 onweerstaanbaar (zoek: New Haven, CT 5/5/77), 'Music Never Stopped', 'Eyes of the World' (Boston Garden, Boston, MA 5/7/77), of 'The Wheel'(ook Boston)... maar ook nummers als 'Sugar Magnolia' en 'Ship of Fools' hoor ik in 1977 graag.

Maar, ondanks de ontbrekende 'gekke' keuzes voor songs, worden we hier getrakteerd op een paar waanzinnige jams in de vorm van 'Dancining in the Street>Scarlet Begonias>Fire on the Mountain', met daar achteraan een vurige versie van een andere favoriet van mij, 'Estimated Prophet'. Ook de combo 'St. Stephen>Not Fade Away>St. Stephen>Morning Dew' is van uitzonderlijke klasse.

Daarnaast verdienen 'They Loved Each Other', 'Jack Straw(!)', 'Brown-Eyed Woman' en uitzonderlijk deze keer, 'Mama Tried', een aparte vermelding. Ik kies gewoon lekker niet tussen de shows in mei... en draai ze allemaal graag. Ook Donna-Jean Godchaux is hier waanzinnig in vorm.

Ben je nog niet bekend met de Dead? Dan kan je hier rustig aan beginnen.. het zal een wereld voor je openen... '...Once in a while you get shown the light, in the strangest of places.. if you look at it right'.