Fleet Foxes - Crack-Up (2017)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Fleet Foxes - Crack-Up - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

In 2008 verscheen vrijwel uit het niets het debuut van Fleet Foxes. Het debuut van de band uit Seattle, Washington, verraste met betoverend mooie folksongs en flink wat echo’s uit het verleden.

Door de meerstemmige zang lag de vergelijking met Crosby, Stills & Nash het meest voor de hand, maar de titelloze eerste plaat van Fleet Foxes herinnerde ook aan roemruchte platen van onder andere Fairport Convention, The Beach Boys en Simon & Garfunkel.

De band uit Seattle verwerkte deze invloeden in songs die je na één keer horen dierbaar waren en het was dan ook niet verrassend dat de plaat in flinke aantallen over de toonbank ging en aan het eind van 2008 in flink wat jaarlijstjes in de hogere regionen opdook.

Op het na een pauze van drie jaar verschenen Helplessness Blues ging Fleet Foxes in 2011 verder waar het debuut drie jaar eerder was opgehouden en maakte het opnieuw indruk met prachtige folksongs, die hier en daar voorzichtig het experiment opzochten.

Sinds Helplessness Blues is het precies zes jaar stil gebleven. Lang leek het er op dat de band rond voorman Robin Pecknold er het bijltje bij neer zou gooien, maar de laatste maanden waren er toch weer flink wat geruchten over een nieuwe plaat van Fleet Foxes. Volgens deze geruchten zou Fleet Foxes volledig hebben gebroken met de indie-folk van de eerste twee platen en zou de band de progrock hebben omarmd.

Nu Crack-Up eindelijk is verschenen blijkt het allemaal wel mee te vallen. Een ieder die op zoek gaat naar invloeden uit de progrock, zal op Crack-Up hier en daar wat invloeden van de vroege platen van Yes ontwaren, maar op hoofdlijnen heeft Fleet Foxes een plaat gemaakt die een logisch vervolg is op het zes jaar oude Helplessness Blues.

Ook op Crack-Up maakt Fleet Foxes muziek die in het hokje indie-folk past en zijn er flarden te horen van de grote platen van Crosby, Stills & Nash en Fairport Convention. In vocaal opzicht doet het me wat meer denken aan Simon & Garfunkel, terwijl in muzikaal opzicht meer invloeden van The Beach Boys hoorbaar zijn.

Fleet Foxes verrast ook op Crack-Up weer met hele mooie songs, maar het zijn songs die weer net wat dieper graven dan op de vorige plaat van de band. Fleet Foxes zoekt op Crack-Up nog veel nadrukkelijker dan op de vorige plaat het experiment. De songs op de plaat zitten vol dynamiek en verrassing, Ingetogen passages worden afgewisseld met eclectische passages en met name in de passages waarin de vocalen ontbreken verkent Fleet Foxes nieuwe wegen.

Hier en daar is zoals gezegd een vleugje progrock te horen, maar invloeden uit de psychedelica zijn veel duidelijker aanwezig. In 55 minuten komen 11 tracks voorbij en met name de wat langere tracks op de plaat moet je meerdere keren horen voor je ze op de juiste waarde kunt schatten.

De experimenteerdrift van Fleet Foxes moet ook direct wat gerelativeerd worden. Hier en daar wordt de plaat al vergeleken met platen waarop het roer volledig werd omgegooid als Radiohead’s Kid A of Wilco’s Yankee Hotel Foxtrot, maar dat vind ik wat overdreven. Fleet Foxes zoekt zeker het experiment, maar heeft haar vertrouwde geluid behouden.

Het is een geluid dat dankzij de vernieuwende impulsen de afgelopen 9 jaar alleen maar mooier en interessanter is geworden, zodat de niet meer verwachte comeback van Fleet Foxes er een is om heel blij van te worden. Erwin Zijleman

Aan het begin van dit decennium kon je simpelweg niet om de meerstemmige indiefolk van Fleet Foxes heen. En waarom zou je het ook anders gewild hebben? Zowel het debuut als opvolger Helplessness Blues waren prachtige back to nature-platen vol songs die schijnbaar rechtstreeks uit het middelpunt van de aarde waren komen opborrelen, zo achteloos oorspronkelijk klonk de hele boel. En nu, na een pauze van zes jaar - die bij zanger/bandleider Robin Pecknold ingevuld werd met een studie aan de Columbia University in New York en een hoop soul-searching - is album nummer 3 Crack-Up dan eindelijk onder ons. En het is de meest ambitieuze Fleet Foxes-plaat tot nu toe. Fasten your seatbelts, it’s gonna be a bumpy ride.

Het debuut klonk als een wandeling door de Zwitserse Alpen aan het begin van een mooie zomer. Helplessness Blues was zoals met een paar goede vrienden ingesneeuwd zitten op een adembenemende bergvlakte. En Crack-Up? Die klinkt zoals de hoes eruit ziet: avontuurlijk en grillig, een trektocht voor doorzetters die je evenwel met voldoening achterlaat op het einde van de rit. Wie verwacht om net zoals op de voorgangers als vanzelf de wereld van Fleet Foxes ingetrokken te worden, zal zich danig verslikken in Crack-Up: dit is echt zo’n plaat waar je even voor moet gaan zitten. Maar voor wie The Shrine/An Argument destijds een carrièrehoogtepunt vond, zal het waarschijnlijk de moeite waard blijken.

Want door de vlotte overgangen tussen de nummers en een strakke overkoepelende samenhang krijgt meer dan ooit het progressive rock-geïnspireerde deel van het bandgeluid de overhand, zonder dat de folk naar de achtergrond verdwijnt. Dat levert doorgaans prachtige nummers op, zoals de openingstrack ‘I Am All That I Need/Arroyo Seco/Thumbprint Sca’, Kept Woman en Fool’s Errand. Sommige liedjes, zoals bijvoorbeeld I Should See Memphis, blijven vooralsnog een beetje geforceerd aanvoelen, hoewel je nergens op de plaat de indruk krijgt dat de muze der inspiratie soms niet in de studio aanwezig was.

Ach, ook bij mij is de noot nog niet voor de volle honderd procent gekraakt. Fleet Foxes zijn in ieder geval niet meer zo geïnteresseerd in het onmiddellijk behagen van hun luisteraars. De tijd moet nog een beetje uitwijzen of deze benadering een verbetering is op hun vorige aanpak of niet. Voor nu geef ik hen met veel plezier het voordeel van de twijfel.

(Deze recensie verscheen eerder, in licht aangepaste versie, op www.cuttingedge.be/muziek)

Het moment dat Robin een toontje hoger begint te zingen met "I was a child in the ivy then / I never knew you, you knew me / Not like you knew me" zet de fantastische toon voor dit meesterwerk. Het is een vaag album met een moeilijk te doorgronden structuur, doorspekt met breekbare flitsen van schoonheid. Soms flitsen van wanhoop, soms van troost en rust (e.g. begin van Naiads, Cassadies; "Who stole the life from you?").
Ik zal niet snel zeggen dat deze plaat beter is dan het debuut van Fleet Foxes (overigens wel dan Helplessness Blues wat mij betreft) maar ik ben er wel meer van onder de indruk, omdat dit zo anders, zo eigengereid is. In die zin ongeëvenaard .