Fleet Foxes - Crack-Up (2017)

Het is eerst anderhave ster geworden. En nu zelfs 3. Volgende week 4,5?
Beetje ongeloofwaardig.

Het was 6 jaar geleden dat er nog een album verscheen van Fleet Foxes. Hun debuut was een openbaring, hun opvolger bijna zo sterk en ik was dan blij hun nieuwste te kunnen beluisteren.
Hun derde is eveneens een voltreffer. Folkrock met hun magische (samen)zang blijft de basis maar de band gaat hier ambitieuzer te werk met invloeden uit de progrock en de psychedelica. De band verzandt gelukkig niet in oeverloze experiment, de sfeer en emotie blijven centraal. Het is een volgende stap zonder hun eigenheid te verliezen en het is een album dat misschien meerdere luisterbeurten vergt maar ook niet snel zal vervelen.

grappig dat jij daar zo'n groot probleem mee hebt, ik snap m niet.
ik vind het prachtig, en ook hoe dan Crack-Up volgt

Ik vind de muziek van de Fleet Foxes best prettig om naar te luisteren. Echter, naarmate het einde van het album nadert, merk ik altijd dat ik het een beetje zat word. Dit album is daarop geen uitzondering, hoewel ik dit nog wel het leukste vind wat ze hebben geproduceerd. Hebben mensen ervaring met live-optredens van deze gasten? En zo ja, hoe zijn die?

Eerste keer dat ik het album luisterde schrok ik me kapot bij het begin eerst rustig en toen bam! Bombastisch!! Ik ben halverwege in slaap gevallen dus album nog een keer geluisterd. Wat me opvalt is dat de nummers niet echt apart van elkaar staan het vormt een geheel, je krijgt een kijkje "achter de schermen" vooral bij het eerste nummer. Er staan zeker een paar goede nummers op maar het is voor mij te bombastisch dat je er haast gestresst van wordt halverwege en wat el stepperiño ook zegt na een tijdje wordt het saai dan heb je het wel gehad. Hun eerste album blijft voor mij ook het beste net zoals sun giant die albums zitten goed in elkaar een goede balans. Deze is voor mij het net niet ben nog wel benieuwd naar helplessness blues maar als die net zo is nee dank je... jammer had er wel wat meer van verwacht;)

Aan het begin van dit decennium kon je simpelweg niet om de meerstemmige indiefolk van Fleet Foxes heen. En waarom zou je het ook anders gewild hebben? Zowel het debuut als opvolger Helplessness Blues waren prachtige back to nature-platen vol songs die schijnbaar rechtstreeks uit het middelpunt van de aarde waren komen opborrelen, zo achteloos oorspronkelijk klonk de hele boel. En nu, na een pauze van zes jaar - die bij zanger/bandleider Robin Pecknold ingevuld werd met een studie aan de Columbia University in New York en een hoop soul-searching - is album nummer 3 Crack-Up dan eindelijk onder ons. En het is de meest ambitieuze Fleet Foxes-plaat tot nu toe. Fasten your seatbelts, it’s gonna be a bumpy ride.

Het debuut klonk als een wandeling door de Zwitserse Alpen aan het begin van een mooie zomer. Helplessness Blues was zoals met een paar goede vrienden ingesneeuwd zitten op een adembenemende bergvlakte. En Crack-Up? Die klinkt zoals de hoes eruit ziet: avontuurlijk en grillig, een trektocht voor doorzetters die je evenwel met voldoening achterlaat op het einde van de rit. Wie verwacht om net zoals op de voorgangers als vanzelf de wereld van Fleet Foxes ingetrokken te worden, zal zich danig verslikken in Crack-Up: dit is echt zo’n plaat waar je even voor moet gaan zitten. Maar voor wie The Shrine/An Argument destijds een carrièrehoogtepunt vond, zal het waarschijnlijk de moeite waard blijken.

Want door de vlotte overgangen tussen de nummers en een strakke overkoepelende samenhang krijgt meer dan ooit het progressive rock-geïnspireerde deel van het bandgeluid de overhand, zonder dat de folk naar de achtergrond verdwijnt. Dat levert doorgaans prachtige nummers op, zoals de openingstrack ‘I Am All That I Need/Arroyo Seco/Thumbprint Sca’, Kept Woman en Fool’s Errand. Sommige liedjes, zoals bijvoorbeeld I Should See Memphis, blijven vooralsnog een beetje geforceerd aanvoelen, hoewel je nergens op de plaat de indruk krijgt dat de muze der inspiratie soms niet in de studio aanwezig was.

Ach, ook bij mij is de noot nog niet voor de volle honderd procent gekraakt. Fleet Foxes zijn in ieder geval niet meer zo geïnteresseerd in het onmiddellijk behagen van hun luisteraars. De tijd moet nog een beetje uitwijzen of deze benadering een verbetering is op hun vorige aanpak of niet. Voor nu geef ik hen met veel plezier het voordeel van de twijfel.

(Deze recensie verscheen eerder, in licht aangepaste versie, op www.cuttingedge.be/muziek)

Antieke FolkPop alsof sinds de hoogtij dagen van Simon & Garfunkel en Crosby, Stills & Nash niets is gebeurd. nix mis mee, maar ik hoor toch liever een actueel fris geluid, in compacte songs.
Wel enige durf: waar andere folk groepen opschuiven naar de pop, gaat FleetFoxes terug in de tijd.

Helaas toch een tikkeltje teleurgesteld in dit album, zeker na de lyrische commentaren van sommige users hier. Wat mij betreft haalt Crack-Up het niet bij zijn voorganger, en bij lange na niet bij het debuut. Zeker, de songs zijn genietbaar en zitten knap in elkaar, maar ze raken me gewoon niet zo als veel van de oudere nummers.

Wat moet ik met Fleet Foxes aan? Hoe waardeer ik hun muziek? En deze laatste worp? De samenzang is wonderschoon. De arrangementen en het gebruikte instrumentarium zijn innovatief en klinken als een klok. Geluid is prachtig. Alle ingrediënten zijn aanwezig voor een hoge waardering en toch twijfel ik tussen een 3,5 of 4,0. Niet extreem hoog. Want de echte toppers scoren toch een 4,5.
Het probleem is dat Fleet Foxes mij niet in hun ziel raakt. Ik sla de muziek technisch hoog aan, hoor de pracht en praal, maar mis een emotionele band. Hoe dat komt? Geen idee.
Vooruit, mooie overgangen in deze plaat. Met de hakken over de sloot een 4,0 voor deze progfolk.

Dat gevoel ken ik. Fleet Foxes raakt mij echter wél. Maar bijvoorbeeld de groep waar praktisch iedereen lyrisch over is (Radiohead) doet dat niet bij mij. Geen moeite doen. Gewoon je gevoel laten spreken.

Voor mensen die serieus naar muziek luisteren is het hoofdzakelijk een gevoelskwestie. En het beste is toch altijd om op je gevoel af te gaan.

Mijn gevoel spreekt van richtingloos gewriemel in de langere composities icm merendeels prettig dromerig aanvoelende kortere nummers die wél ergens heen gaan. Fool's Errand is prachtig.

Fleet Foxes, de band die het mooiste nummer na 2000 schreef (The Shrine/the Argument) heb ik live mogen zien op Haldern Pop in Duitsland. Daarvoor was het al de band die voor mij op nummer 1 stond wat ze ook maakten. De eerste twee albums (ep's niet meegerekend) zijn van grote schoonheid alleen deze derde kost mij meer moeite (staat nu voor de tiende keer op). Sommige nummers herken ik meteen, liggen goed in het gehoor, andere nummers kosten meer moeite. Het rijke arsenaal aan instrumenten maakt het album spannender maar ook moeilijker (minder poppie/toegankelijk) dan de vorige albums. Ik ga hem vooralsnog een 3,5 of een 4 geven en blijf luisteren.

Hoewel dit album 'gewoon goed' is (kwaliteitsmuziek herken je toch onmiddellijk?), pakt het mij niet, ook niet na een paar luisterbeurten; te weinig verschil/diversiteit in de nummers onderling - toch geef ik al 2.5 in sterren. Te weinig om echt te boeien en geen uitschieters. Komt vast door mijn rock-roots. Mijn zenuwbanen/zenuwgestel wordt niet echt geprikkeld. Sorry.

Dit album paar maal beluisterd; klinkt teveel van: ok, dit heb ik eerder gehoord - sixties&seventies muziek gerelateerd. Maar dan: Alt-J met Relaxer..... supergoed tot goed.... Ga deze maar luisteren.

Alt-J, krijg je dan spyware op je PC?

Donderdag liep ik de Mediamarkt in Rijswijk in toen de klanken van dit album me tegemoet kwamen. Diende als demonstratie CD voor een stereotoren uit het goedkope segment maar er lag wel een hele stapel cd's naast. Daar heb ik er dus maar één van meegenomen.

Denk dat Naiads, Cassadies misschien wel mijn favoriete FF nummer ooit is.

Ongetwijfeld al eens opgemerkt, maar dit album heeft dus dezelfde foto op de hoes: Mysticum - In the Streams of Inferno (1996)

dit album is het eerste album in jaren voor mij dat zo sterk is dat het wel eens in mijn top 10 kan eindigen.

harm1985bijzonder van de hoesfoto, dat wist ik niet!!

Voor mij ook alsnog de plaat van het jaar en er zijn niet echt veel artiesten die daar nog over kunnen gaan denk ik. De grootste kanshebbers: Godspeed You! Black Emperor en The National.

Dit las ik nét op dát moment, ik schrok me ook kapot

Alles klopt. Instrumentatie, de werkelijk prachtige zangpartijen. Kortom een pracht plaat. Enige minpunt is de lengte. 55 minuten is wat aan de lange kant.

Ik raak hier maar niet op uitgekeken. Begint tegen de debuutplaat aan te schurken. Sowieso de plaat van het jaar voor mij (in een toch al uitzonderlijk fijn jaar).

Uiteindelijk toch wel een onderschatte plaat geworden. Een gemiddelde van 3.75* vind ik toch wel aan de lage kant. Ik vraag me af of dat komt omdat de luisteraars deze niet genoeg tijd geven.

Fleet Foxes bereikt nieuwe hoogtes. Heel hoge verwachtingen voor hun concert komend weekend in AB.

Geheel eens. Crack-up heeft eeuwigheidswaarde en is op sommige momenten minutieus goed in de details en afwerking. Ik vind bijvoorbeeld die wonderlijke versierselen op If You Need To, Keep Time On Me het moment waarop de schoonheid even goed binnenkomt. Toegegeven, ik draai dit album niet vaak maar als ik het doe geniet ik intens. Mooier krijg je ze niet dit jaar.

Misschien ligt het aan de lengte van de plaat?

Gisteren gezien in de Ronda in TivoliVredenburg. Helaas stond het geluid op standje Ziggo Dome, echt veel te hard. Vooral bij de nummers van dit album waren de verschillende instrumenten moeilijk van elkaar te onderscheiden en gewoon niet meer prettig om naar te luisteren door het te harde volume. De subtiliteit, die Fleet Foxes normaal gesproken toch zeker heeft, ontbrak het grootste gedeelte van het concert. Tiger Mountain Peasant Song, wat ik één van de meest magische nummers vind die er zijn, was wel een mooi hoogtepunt (Pecknold solo), ook door het mooie gebruik van licht. Dat was wél een groot pluspunt, maar door het slechte geluid was het in z'n geheel een beetje een teleurstellend concert.

Nee,men heeft te weinig geduld. Dit is een vrij briljante plaat. Qua rijkheid aan details kent het zijn gelijke bijna niet dit jaar, zou ik zelfs durven zeggen.

Fleet Foxes komt na een lange break vanwege het afstuderen van de frontman bij elkaar en leveren gewoon in de lijn van hun eerste twee LP's gewoon weer een prima plaat af. Zelf heb ik ze eindelijk in Tivoli mogen aanschouwen en het was echt een genot om deze artiesten aan het werk te zien. Geniaal. Schilderachtige, betoverende liedjes. Prachtig uitgevoerd en prachtig gezongen door Pecknold. Third of May steekt er wat mij betreft het meeste bovenuit op dit album. Meteen ook een van hun beste nummers ooit denk ik.

Hopelijk een band waar we de komende decennia nog van kunnen genieten. Zowel live als in de woonkamer.

Live in mijn woonkamer zou ook wel tof zijn.