The Afghan Whigs - In Spades (2017)

Wow.. Als er een The Afghan Whigs plaat aankomt is het natuurlijk gelijk eindejaarlijst materiaal. Wow te gek! Wat een melancholisch jaar word dit.

Een nieuwe Grandaddy, een nieuwe shins, een nieuwe DM, een nieuwe Fleet Foxes, een nieuwe Alt J, een nieuwe Jesus and Mariechain en nu lees ik een nieuwe Afghan Whigs ? Het kan niet op in 2017? Nu nog een nieuwe Cure.... wishfull thinking?

Niet te vergeten op deze dag zelf, een nieuwe At The Drive-In na lange radio stilte!!

Vet! Demon in Profile klinkt alvast prima!!

Dit is er alvast weer ééntje om naar uit te kijken.. Dulli stelt zelden teleur.
Alhoewel: het concert in Paradiso is midden in de vakantie gepland... bad timing

Het clipje van Demon in Profile stelt niet zoveel voor, maar het liedje is dik in orde.
Door die blazers in het refreintje krijg ik het gevoel dat er op de nieuwe plaat weer wat meer soul invloeden zijn toegelaten en dat is goed nieuws wat mij betreft.
Van het vorige album Do the the Beast vond ik de produktie nogal zwaar op de maag liggen. Demon in Profile klint nu al beter.

Fijn, weer een nieuwe Afghan Whigs. Ik vraag me alleen af of ze het niveau van Gentlemen en Black Love nog ooit gaan benaderen. Do the Beast was niet slecht, maar echt hele goede nummers staan er niet echt op en ik ben niet zo'n fan van de dichtgeplamuurde sound op dat album.
"Demon in Profile" klinkt in ieder geval prima.

Demon in Profile vind ik het vreselijkste Whigs nummer dat ik ooit gehoord heb (ik laat Big Top Halloween even buiten beschouwing). Jammer. Ik heb de band namelijk ongelofelijk hoog zitten. Wie weet draai ik nog bij maar voorlopig is dit een no-no. Nee mijnheer.

Prima voorproefje, die single, maar wat zit de zang van Dulli weer diep onder een berg zand gemixt... Overigens bevalt het me wel dat meeste nummers vrij kort zijn.

Net eerste luisterbeurt opzitten. Iets minder dan Do To The Beast maar gelukkig is het merendeel over het algemeen beter dan het matige Arabian Heights en Demon In Profile. Sound is iets dichtgeplamuurd waar Do To The Beast juist open was.

Behoorlijk veel elektronica, wat bij een band als The Veils de emoties op hun laatste album versterkte, zwakt het bij The Afghan Whigs de boel wat af.
Greg Dulli verdiend een soulvolle begeleiding, en die mis ik hier toch wel.
Het belang van de instrumenten is waardevoller dan ik dacht, door deze benadering komt het wat nep over.
De zang was altijd erg sterk, en hier is deze meer naar de achtergrond verdrongen.

Eerste draaibeurt en ben positief! Aardig wat elektronica inderdaad en dat is even wennen maar klinkt wel weer heerlijk duister.

Meerdere draaibeurten gehad en het bevalt me steeds beter! Gebruik van elektronica valt overigens reuze mee. Ook de productie heb ik wel eens slechter gehoord (Powder Burs van The Twilight Singers bijv.). Wel het dit album beter door The Twilight Singers uitgebracht kunnen worden, wat inmiddels nog maar 1 persoon verschilt van The Afghan Whigs.

Conclusie na meerdere luisterbeurten: schitterend plaatje van de Wigs. Alleen jammer dat mijn vinyl slechter klinkt dan de mp3.

Sow wat klinkt dit heerlijk zeg!

Into the Floor speelden ze al als afsluiter tijdens de eerste reunietoer (2012 was dat geloof ik). Schitterend nummer, eindelijk is er een studioversie van nu.

Mooie plaat, het koste me wat draaibeurten maar 't kwartje is gevallen. De scheidingslijn tussen The Twilight Singers en The Afghan Whigs is nu definitief weg.

Niet de moeite dus? Jammer want het artwork van het vinyl ziet er verzorgd uit.

Oh ik heb juist mijn cd bestelling overgezet voor de witte vinyl versie. Ach dan maar tandje harder zetten dan normaal.

Aanvankelijk was ik niet zo enthousiast maar na een aantal draaibeurten kan ik de nieuwe Afghan whigs toch steeds beter waarderen.Vooral Arabian Heights,Into the floor,the Spell en Light as a feather zijn toch weer prima songs,jammer genoeg blijft de productie daar iets bij achter.
In Spades zou nog wat kunnen groeien maar het niveau van een Gentlemen zal uiteindelijk niet gehaald worden.

Het geprezen 'Gentleman' wil bij mij maar niet landen. Ik irriteer me teveel aan de zang en het pakt me niet of zo. Dit album greep me direct. Erger me niet aan de zanger en de strijkers en het volle geluid doen de band erg goed. Echt een heel erg goed album wat mij betreft.

Duistere,sensuele songs met een kreunende Dulli op de achtergrond. De gitaren moeten hier het onderspit delven. Het beest bijt minder,de dreiging is er niet.

Wat vind ik dit een geweldige plaat. De sfeer, de nummers en de melodieën. Ik heb de vinylversie teruggestuurd, schitterend vormgegeven maar de plaat was zo krom als een hoepel. Toen maar de CD besteld. Die draait nu overuren!

Zeer sterke plaat van the Afghan Whigs. Hun Come back plaat Do The Beast vond ik uiteindelijk toch een lichte tegenvaller. Misschien had ik wat te hoge verwachtingen na een paar uitstekende platen van the Twilight Singers (de bands zijn qua line up en sound zo ongeveer inwisselbaar).

Do the Beast bevatte een paar sterke nummers, maar de dichtgeplamuurde sound maakte het voor mij een moeilijke luisterervaring. Ook op In Spades is de zang helaas weer wat naar de achtergrond gemixed. Maar muzikaal gezien krijgen de nummers iets meer ademruimte dan op de voorganger. Daarnaast zijn de nummers afwisselender en gewoon pakken sterker dan op die comebackplaat.

"Birdland" is een stemmige opener, maar daarna volgt het ene hoogtepunt na het andere. Rockers als "Arabian Heights" en "Copernicus" zijn de stevigste nummers op de plaat (wat dat betreft rocken de heren minder dan op hun debuutplaten) en "Demon In Profile" is een prima en toegankelijke eerste single, maar prachtig wordt het met dreigende midtempo nummers als "Oriole", "The Spell" (fantastisch!) en "Light As a Feather". blaasinstrumenten en strijkers spelen een belangrijke rol en zorgen voor de indringende sfeer op de plaat. Greg Dulli is overigens weer goed bij stem (als hij tenminste goed in de mix te horen is).
De sound op In Spades ligt vrij dicht bij platen als 1965, Powder Burns en Dynamite Steps.
En dan nog de afsluiter: "Into the Floor", wat een geweldige ballad. Qua intensiteit komt deze enigszins in de buurt van hun allermooiste nummer "Faded" (van Black Love).

Hoe verhoudt In Spades zich met de rest van het oeuvre van Afghan Whigs / Twilight Singers? De tijd zal het leren. Voor nu schat ik meesterwerken Gentlemen en vooral Black Love nog hoger in, maar In Spades kan zich gemakkelijk meten met de beste Twilight Singers platen Powder Burns en Dynamite Steps. Ook bevalt deze mij beter dan het Gutter Twins album. Een man als Greg Dulli moeten we koesteren, zeker in een tijd waarin de helden uit het grunge tijdperk een voor een lijken weg te vallen. Wat dat betreft mag deze nieuwe worp van de Whigs nog wel wat meer erkenning krijgen.

Blackberry Bell en Twilight as Played by......vind ik toch aanzienlijk beter als Powder Burns en Dynamite steps, maar dat is geheel persoonlijk.

Blackberre Bell is inderdaad een geniale plaat. Toch vind ik stiekem de albums van TS en het latere werk beter van Afghan Whigs dan het oude werk!

Ja, moest ik ook aan denken. Komt volgens mij met name door het feit dat Dulli's stem onder een berg zand is gemixed, zoals iemand boven opmerkte.

Bericht verplaatst naar Muziek > Nieuws > R.I.P.

Na het degelijke album Do to the Beast is In Spades alweer de tweede Twilight Singers release onder de naam Afghan Whigs. Want zoals iemand hierboven al opmerkte, zijn dat inmiddels twee volkomen uitwisselbare merknamen. Maar Dulli heeft natuurlijk goed in de gaten, dat een band met onder andere Gentlemen, Debonair en Faded in het repertoire, de meeste volle zalen trekt. Met dit album wordt het Whigs repertoire uitgebreid met een handvol sterke songs: Arabian Heights, Demon in Profile, Oriole en de grootse afsluiter Into the Floor.
Maar op In Spades staan ook een aantal tracks die ik minder de moeite waard vind. Opener Birdland is meer een soort ouverture dan een volwaardige track. Toy Automatic verzuipt in het volgepropte arrangement, en Copernicus is zo’n typische standaard Whigs / TS-song die op de automatische piloot ingespeeld lijkt te zijn.
Neem je daarbij de toch al erg korte speelduur en wederom niet zo beste produktie van dit album, dan moet je vaststellen dat In Spades geen hoogvlieger is in het oeuvre van Greg Dulli. De ingrediënten van Dulli’s songs zijn vertrouwd, sommige intro’s en loopjes zijn rechtstreeks afkomstig uit eerder AW- of TS-werk. Zo hoor je in Arabian Heights een gitaarloopje dat eerder is gebruikt als zangmelodie in het refrein van ‘Feathers’ (op het album Blackberry Belle)
In Spades zie ik als een soort tussendoortje, van een vergelijkbare orde als de A Stitch in Time EP en het Amber Headlights-album. Het niveau van het geweldige laatste Twilight Singers-album Dynamite Steps wordt niet geëvenaard. Let wel, In Spades is een prima rockplaat, maar weet mij niet bij de lurven te grijpen zoals (bijna) alle andere Afghan Whigs- en Twilight Singers albums dat doen.

Vanavond in Paradiso! Heb er kei veel zin in!