The Afghan Whigs - In Spades (2017)

Behoorlijk veel elektronica, wat bij een band als The Veils de emoties op hun laatste album versterkte, zwakt het bij The Afghan Whigs de boel wat af.
Greg Dulli verdiend een soulvolle begeleiding, en die mis ik hier toch wel.
Het belang van de instrumenten is waardevoller dan ik dacht, door deze benadering komt het wat nep over.
De zang was altijd erg sterk, en hier is deze meer naar de achtergrond verdrongen.

Na het degelijke album Do to the Beast is In Spades alweer de tweede Twilight Singers release onder de naam Afghan Whigs. Want zoals iemand hierboven al opmerkte, zijn dat inmiddels twee volkomen uitwisselbare merknamen. Maar Dulli heeft natuurlijk goed in de gaten, dat een band met onder andere Gentlemen, Debonair en Faded in het repertoire, de meeste volle zalen trekt. Met dit album wordt het Whigs repertoire uitgebreid met een handvol sterke songs: Arabian Heights, Demon in Profile, Oriole en de grootse afsluiter Into the Floor.
Maar op In Spades staan ook een aantal tracks die ik minder de moeite waard vind. Opener Birdland is meer een soort ouverture dan een volwaardige track. Toy Automatic verzuipt in het volgepropte arrangement, en Copernicus is zo’n typische standaard Whigs / TS-song die op de automatische piloot ingespeeld lijkt te zijn.
Neem je daarbij de toch al erg korte speelduur en wederom niet zo beste produktie van dit album, dan moet je vaststellen dat In Spades geen hoogvlieger is in het oeuvre van Greg Dulli. De ingrediënten van Dulli’s songs zijn vertrouwd, sommige intro’s en loopjes zijn rechtstreeks afkomstig uit eerder AW- of TS-werk. Zo hoor je in Arabian Heights een gitaarloopje dat eerder is gebruikt als zangmelodie in het refrein van ‘Feathers’ (op het album Blackberry Belle)
In Spades zie ik als een soort tussendoortje, van een vergelijkbare orde als de A Stitch in Time EP en het Amber Headlights-album. Het niveau van het geweldige laatste Twilight Singers-album Dynamite Steps wordt niet geëvenaard. Let wel, In Spades is een prima rockplaat, maar weet mij niet bij de lurven te grijpen zoals (bijna) alle andere Afghan Whigs- en Twilight Singers albums dat doen.

Prachtige hoes, maar muzikaal volg ik grotendeels de mening van Franck Maudit. Helaas, het is een leuke band nochtans. Maar Greg Dulli klinkt hier soms een beetje als Dave Grohl, en hoewel ik sommige nummers van de Foo Fighters best kan waarderen, is dat hier geen compliment. Zijn stem komt ook niet echt bijster goed uit de mix, wat jammer is. De productie kon beter.

Standaard en veilig rockplaatje indeed. Enkel Arabian Heights durft nog een heel klein beetje buiten de lijntjes te kleuren. Wel wil ik nogmaals meedelen: schuimbekkend mooie hoes. Mooi genoeg om uitgestald te worden in mijn woonkamer zelfs, deze staat niet zomaar gewoon in de CD-kast. Hebben ze dat toch maar mooi verwezenlijkt. Kunst boven alles.

Tenslotte wou ik gewoon nog even kwijt dat Greg Dulli een beetje op Joaquin Phoenix lijkt, dit geheel terzijde.