Smokie - Needles & Pins (2009)

Uitgebreide compilatie van de band. Alle singles staan erop. Maar ook veel album tracks. Wat opvalt is dat de band best wel veelzijdig was, veel meer dan de singles doen vermoeden. De zelfgeschreven nummers zijn veel minder commercieel dan de Chinn / Chapman songs. Daarnaast heeft Chris Norman een goede stem met een ongepolijst randje.

De opnamen klinken uitstekend, veel beter dan ik me had voorgesteld.

Nou, dat laatste viel me een paar maanden geleden ook op toen ik mijn enige eigen verzamel-CD van Smokie draaide. Ik verwachtte ook een enigszins stoffig jaren-zeventig geluid. Dat was het ook, maar het geheel klonk opvallend helder en ruimtelijk. Komt vermoedelijk doordat ze per saldo vrij veel akoestisch gitaarwerk in hun nummers hebben zitten. Alleen de drums klinken echt als drums zoals die in de jaren zeventig werden opgenomen.

Zoals Smokie natuurlijk ook helemaal hoort bij de jaren zeventig, al konden ze met name in Duitsland nog decennialang teren op hun roem. Als tiener die opgroeide in dat decennium heb ik altijd wel een zwak gehad voor Smokie, al heb ik de albums nooit beluisterd.

Ze waren natuurlijk een soort speelbal in de handen van Chinn & (vooral) Chapman, die de meeste hits schreven, maar de jongens van Smokie schreven ook zelf nummers, die dan vaak op de albums of B-kantjes terecht kwamen. Afgaand op een paar van die B-kantjes (jaja, ik kocht ook enkele originele singles van ze) zat daar soms mooi akoestisch, maar ook behoorlijk ruig werk tussen.

Van deze compilatie herinner ik me het nummer Will you love me. Was de B-kant van de overigens nogal matige single Oh Carol, zie ik op Discogs, en daar rockten ze er flink op los. En Chris Norman's stem bleef in dat geweld aardig overeind, als ik me goed herinner. De koortjes van de bandleden waren meestal ook wel vrij oké.

Op de Montreux Album (1978) zijn de eigen composities veel meer rock en de stem van Chris Norman was daar uitermate geschikt voor.
De band brak door onder de vleugels van Chinn& Chapman. En dat was een ware hitmachine in de 70's.
Deze mannen konden best wel wat, al is het maar de vraag of ze met hun eigen nummers hadden doorgebroken.
Een band als Sweet koos op een gegeven moment voor een hardrock koers en kwam daar een poosje wel goed mee weg.
Maar zoals veel 70's bands met vooral succesvolle hits, hield het op in de 80's.
Smokie bestaat nog steeds met als enige originele member bassist Terry Uttely. Met name Duitsland loopt er nog steeds voor warm.
Voor Chris Norman geldt hetzelfde.

Ik sluit mij aan bij de vorige berichten. Smokie heeft in de jaren '70 zeker een aantal prima hits op haar palmares (al dan niet met de hulp van Chinn & Chapman) waarvan ik I'll Meet You at Midnight de beste vind. Prima compilatie met naast alle hits ook de betere albumtracks.