Grinderman - Grinderman (2007)

Bijzonder hoe vroeg dit album al op internet rondging. En hoe ongelooflijk was mijn verbazing over de kwaliteit van deze nummers.
Nick Cave was ijzersterk op dreef met 13 pracht nummers. En toen bleek dat de uiteindelijke versie bestond uit 11 nummers (waarvan 1 nummer bleek opgespiltst in 2 aparte). Dat was even slikken.
Maar goed, hoe en wat zal ik per nummer gaan toelichten in mijn lofzang op nu al één van de beste albums van dit jaar:

Opener Get it On is gelukkig gebleven. En als dit niet binnenkomen is............woehoeeeeeeee!!!
Fuckaduck die Cave kan nog wel degelijk ruig, vies en voos rocken. Hoezo oude lul die alleen nog maar met ballads op de proppen kan komen? Dit is rock zoals rock bedoeld is. Laat al die hippe, jonge Engelse bandjes gauw het heen en weer krijgen en snel hun hok ingaan en eens luisteren naar de echte mannen. Eat your heart out zou ik zeggen.
Kan het na zo'n opener nog fout gaan? Je kan haast niet anders denken van niet.
Als No Pussy Blues op typmachine wordt ingezet veer je al op, en dan de bezwerende stem van Cave eroverheen met ronkende bas op de achtergrond die een explosie van geluid aan het voorbereiden is, en die komt, en hoe! Zuigend, trekkend, scheurend. Het beest is los. Wat een geweldenaars zijn hier aan het werk. Fans van de oude Cave kunnen tevreden zijn. Ook deze versie is onveranderd gebleven. Dat kon ook haast niet anders, want dit was het eerste nummer dat naar voren werd geschoven op de myspace pagina als introductie van de band. Heerlijk dat het dit ruige nummer was: we maakten kennis met de herboren rocker.
En dan is het tijd voor de eerste, lichte wijziging. Het nummer Electric Alice / Grinderman wat eerst als 1 nummer werd aangeboden is nu gewoon als twee aparte songs op het album gezet. Niet heel vreemd, want ze staan ook los van elkaar.
Electric Alice is een wat experimenteler nummer die wat bevreemdend op je in werkt, ik zou haast zeggen dat je moet oppassen niet in hypnose te vallen. Het heeft de bekende Nick Cave-kenmerken, maar juist instrumentaal gezien gebeuren er toch wel wat nieuwe dingen en dat is zeker toe te juichen. Misschien niet echt een toegankelijk nummer, maar geef het in dat geval even de tijd om goed op je in te laten werken.
Het nummer Grinderman heeft ook dat bevreemdende wat voorganger Electric Alice liet horen. Een wat monotoon geluid, nauwelijks melodie en toch weet het te boeien. Het doet me denken aan het werk van PJ Harvey die nummers ook nogal eens op deze wijze onder handen neemt.
En dan het eerste nummer dat 'nieuw' is: Depth Charge Ethel. Dit was dus niet op de eerdere versie te vinden. Het is een vlammend rock nummer waar de vonken van af spatten (anderen zullen het ongetwijfeld een bak herrie vinden). Het is tevens een nummer met een lekker oeh oeh oeh-koortje op de achtergrond die Cave uitstekend ondersteunt. Wat is de man op dreef zeg. Niet te filmen.
Het nummer kent weinig zijwegen en gooit simpelweg de beuk er in. Het risico hiervan is wel een beetje dat het kan gaan vervelen op den duur. Nu is dat zeker niet het geval, maar het zou zomaar een keer kunnen gebeuren.
Dan volgt Go Tell the Woman. Ook dit nummer is dus al langer te vinden op het internet en staat dus ook op de uiteindelijke versie. Het is een nummer met een uitstekende drive: strak gespeeld. Ook hier weinig overbodige franje. Wel een wat rustiger moment op de cd. Bands als dEUS en Zita Swoon hebben ook wel eens van dit soort nummers. Niet dat deze bands inspiratie zijn geweest voor Grinderman, maar het klinkt me daardoor wel behoorlijk bekend in de oren.
Op de 'oude versie' werd ingezet met een 1-2-3-4, de uiteindelijke versie moet het getik van de drumsticks en het aftellen missen: I Don't Need You (To Set Me Free) is ook hier en daar ietsje aangepast qua mix. Gevoelsmatig vind ik de eerste versie wat beter. Het scheelt niet heel veel (want je moet toch wel goed luisteren), maar daar vond ik de viool geweldig sterk en hier komt die minder goed naar voren lijkt het wel. Op die eerdere versie gaf dat een warm geluid en hier heeft de gitaar het meer overgenomen en lijkt het allemaal iets minder warm, iets ruiger. Ondanks dat wel een lekker nummer.
Ook aan Honey Bee (Let's Fly To Mars) is nog wat gesleuteld. Het klinkt nu wat voller (en het klonk al zo vet en vol): net even een gitaar riedeltje meer hier en daar, maar het is gelukkig een heftig nummer gebleven. Opzwepend tot en met, toen al een torenhoge favoriet en dat is het nog steeds. Deze uiteindelijke versie is ook iets korter geworden (zo'n 30 seconden). Maar ik kan er geen genoeg van krijgen: bij dit soort nummers moet de volume-knop wel hoger gezet worden. Het spijt mij dames en heren buren, maar het is niet anders............*hoor ik daar nu de voordeurbel?*..................
Man in the Moon heeft ook nog een kleine sleutelbeurt gehad. Gelukkig niet te veel, zodat de pracht en praal er van in tact is gebleven. Dit is Cave zoals we hem van de latere, donkere, ballad-albums kennen. Dit is hemeltergend mooi. Goed ook dat het achter zo'n party-pogo-song als Honey Bee is gezet; hierdoor valt het alleen maar extra op. Schitterend! Enige nadeel: het had langer mogen duren.
When My Love Comes Down werd even genoemd als zijnde de uiteindelijke titel van Vortex. Helaas, dit blijkt dus niet zo te zijn. Dit is een wat rauwer, midtempo nummer en past dan ook goed in de rij nummers zoals ze tot nu toe gepresenteerd zijn.
Het is een wat stuurloos nummer die niet duidelijk een kop of staart heeft. Wel weet het de aandacht goed vast te houden. Maar o wat treur ik om het verlies van Vortex.
Afsluiter Love Bomb lijkt ook nog een keer door de mix gegaan te zijn, maar wijkt verder niet af van de versie zoals de meesten het al kenden. Het is een prima nummer dat lekker rockt en prima gitaarwerk kent.

Het is voor mij wel duidelijk dat we een aantal weken naar demo-versies hebben zitten luisteren (mijn hemel wat een versies!).
Maar welke nummers zijn dan uiteindelijk gesneuveld?
Allereerst de schitterende ballad Chain of Flowers, voor mij een meeslepend hoogtepunt van die oerversie. Vreselijk jammer dus dat die het niet gehaald heeft.
Het heerlijk, slepende Decoration Day met die lekkere piano- en vioolpartij. Wat was dat een prachtnummer. Spijtig dat ook dit het niet heeft gehaald.
Mijn grootste traan laat ik om het verlies van Vortex. Ik was simpelweg verliefd geworden op dat nummer. Sterker: ik vond het één van de mooiste nummers van de laatste paar jaar. Ook hier praten we over een ballad in de Nick Cave stijl van de latere albums, maar wel met een heerlijk venijnig gitaargeluid. Groots en meeslepend, dat was het, maar helaas............ het staat niet op de uiteindelijke versie van Grinderman.
Ook Rise heeft het niet overleefd. Ook dit was een rustiger nummer zoals ook een band als Tindersticks die maakt. Wat een prachtige strijkers-partijen had dat nummer.
Dan was er ook nog een Get it On (new vocal), maar dat voegde toen al weinig nieuws toe dus dat is geen verlies.
Het is wel duidelijk dat de mannen ervoor gekozen hebben om alle rustige, warme ballads er uit te donderen. Hiervoor in de plaats dus 2 andere nummers die wat beter aansluiten bij de ruigere aanpak van dit project.
Toen ik No Pussy Blues hoorde en de verhalen er bij te horen kreeg vermoedde ik een ruig album in de Nick Cave-oude stijl. Het bleek toen erg mee te vallen, omdat de helft uit prachtige ballads bestond. Die blijken allen gesneuveld helaas.
Ik vind dat een groot verlies, want juist die nummers zorgden er in combinatie met het rauwe, ruige werk voor dat ik een dikke 5* kon uitdelen.
Nu wil ik het voorlopig op 4,5* houden want ik vind het inleveren van 4 ijzersterke nummers toch wel erg veel van het goede, zeker als je moet concluderen dat de 2 nieuwe toevoegingen, ondanks dat ze beter in de algehele lijn van dit album passen, van iets mindere kwaliteit zijn.
Maar verder? Absoluut een zeer sterk album die heel erg hoog scoort bij mij. Het leek een gelopen race voor de titel 'album van het jaar' maar door de aanpassingen is het nu opeens harder knokken denk ik. We zullen zien!

En die hoes? Bekijk de clip en zie waar deze vandaan komt

Het oeuvre van Nick Cave wordt steeds indrukwekkender en dit is toch één van zijn sterkste albums van de laatste jaren.Rauwe bluesrock waar hij gedeeltelijk teruggrijpt naar z'n Birthday party verleden.Goed....erg goed.

Dat het al een tijdje niet meer echt botert tussen Nick Cave en Mick Harvey is tijdens het concert in het World Forum Theater te Den Haag in 2006 pijnlijk zichtbaar. The Bad Seeds spelen hard en agressief en er is weinig sprake van echte interactie. Niet vreemd dus dat Mick Harvey vervolgens The Bad Seeds verlaat om zich op zijn rol als sessiemuzikant bij andere artiesten te richten. Na het verwachte afscheid van Blixa Bargeld in 2003 is door deze aderlating The Bad Seeds zodanig geamputeerd dat er van de oorspronkelijke basis slechts alleen Nick Cave overblijft.

Het voortbestaan van The Bad Seeds hangt dus aan een zijden draadje, zeker als Nick Cave, de spin in het web, een ander project aankondigt, Grinderman genaamd. Door het gebrek aan echte gitaristen zien Warren Ellis, Martyn P. Casey en zelfs Nick Cave zich genoodzaakt die partijen voor hun rekening te nemen. Doordat deze stoelendans de bandsetting verandert, verschuift het accent naar een unieke garagerock gitaarsound. Een koortsachtige bluespunk-energie die we voornamelijk in de beginjaren van The Birthday Party hoorden. De basis bestaat verder uit percussionist Jim Sclavunos. Deze viereenheid werkt trouwens in diezelfde periode ook met Marianne Faithfull aan haar comebackplaat Before the Poison.

Het gezelschap verhuist voor een korte vijfdaagse opnamevakantie tijdelijk naar de Metropolis Studios te Londen. De naam Grinderman is van het Memphis Slim nummer Grinder Man Blues afgeleid. Nick Cave laat zich net als in de eerste The Bad Seeds jaren door oude bluesmuzikanten inspireren. Daar ligt in principe tevens de basis van de rock, de kern van The Bad Seeds. Grinderman is rommelig, maar wel oprecht gemeend rommelig. Het speelplezier is weer terug, zeker nu de druk van het kolossale monster The Bad Seeds eraf is.

De eerste single Get It On komt twee maanden voor het album van Grinderman uit en wordt bejubelend ontvangen. Het is vooral Nick Cave die met zijn sexy gitaarwerk herinneringen aan The Birthday Party bassist Tracy Pew oproept. Misschien is zijn snor zelfs een mooi eerbetoon aan deze vroeg overleden flamboyante persoonlijkheid, al is de gelijkenis met filmster Jack Nicholson treffender. Nick Cave dwaalt naar de krochten van zijn ziel af. Daar in de kelder treft hij zijn evenbeeld Grinderman. Opnieuw gaat hij de strijd met zijn innerlijke demonen aan. Al is het nu niet zozeer de verslavingsdrang die de hoofdrol opeist, het is eerder het verraad van zijn voormalige teamleden die hem op het moment van scoren verlaten.

De spacerock van Honey Bee (Lets Fly to Mars) klinkt als Sonic Youth on acid. When My Love Comes Down sluit bij de manische funkfreak van het dan zeer populaire alternatieve Belgische rockscene aan. Met het elektronische bouzouki van Warren Ellis in Electric Alice onderscheiden ze zich in de doem-postpunkstroming die weer in opkomst is. De jankende Love Bomb cross-over bezit dat repeterende jammende waar ooit Velvet Underground naam mee maakt. Alleen het melancholische, sobere, voor zijn vroeg overleden vader geschreven Man in the Moon is nog enigszins naar het latere werk van The Bad Seeds te herleiden. Nou vooruit; het avondschemerige I Don’t Need You (To Set Me Free) mag je gerust als voorwerk van Jubilee Street beschouwen.

No Pussy Blues ligt qua structuuropbouw bangelijk dicht in het verlengde van Papa Won’t Leave You, Henry, een van de prijsnummers van Henry’s Dream. Tekstueel handelt het zelfspotnummer over de frustraties van een midlife crisis als iemand vanwege zichtbare toenemende ouderdomskwalen afgewezen wordt. Het is Nick Cave zelf die zichzelf smerig rockend op gitaar prominent op de voorgrond plaatst. Grinderman is het personage dat je laat in de avond niet in donkere steegjes wilt tegenkomen. De nachtmerrie van verontruste ouders waarvan de dochter het nachtleven ontdekt.

Zo vreemd is die eerder genoemde Jack Nicholson vergelijking dus niet. De huisman die in The Shining in een zieke psychopaat verandert. Nick Cave heeft die zelfkant geleefd en dreigt ook hier vanwege de omstandigheden daarin weg te zakken. De Grinderman noiserock is een moordaanslag op Nick Cave & The Bad Seeds die de betrokkenen ternauwernood overleven. Het is de plaat die ze moeten maken om zichzelf weer te rangschikken. Een ruwe uitlaatklep die een paar jaar later nog een vervolg in Grinderman II krijgt.

Grinderman - Grinderman | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com