Grinderman - Grinderman (2007)

Velen kennen dit album inmiddels al omdat het overal op internet rondslingerde.
De uiteindelijke tracklist is enigszins gewijzigd, zo missen we o.a. het prachtige nummer Vortex. Maar het schijnt dat het de werktitel van het nummer When My Love Comes Down was.
Ik wacht dus ook met stemmen totdat ik de uiteindelijke versie gehoord heb, maar die gepindakaasde versie verdient alvast een dikke 5*, dus ik verwacht hier niet veel anders van

O ja, voor diegenen die nu denken Grinderman?? Het is het nieuwe project van Nick Cave, en the man is back

Wat een vreselijke hoes.
Een aap die in zijn ballen getrapt is, in poppy-felle kleurtjes.

Dit zijn toch gewoon Nick Cave & The Bad Seeds? Vanwaar dan de naam 'Grinderman'?

Hee! Hij staat erop! Aparte hoes zeg Inderdaad erg mooi album en grote favoriet is When My Love Comes Down (voorheen bekend als Vortex). No Pussy Blues is ook een mooie track. Een lekkere rauwe popsong zoals ik er nog wel meer van lust. Krijgt van deze kant ook een hoge waardering!

Mee eens, en ik begin nu te vrezen dat dit niet eens de hoes gaat worden omdat het een beeld uit de clip is. Wel gebruikt een site hem als cover-art en omdat de bandnaam aanwezig is lijkt het aannemelijk. Maar zelf vermoed ik nu dat dit het niet gaat worden. Laat ik vooral zeggen: ik hoop dat dit het niet gaat worden.............
Ik vind het heel vervelend als we te maken krijgen met niet kloppende hoezen en in dit geval ben ik daar dan zelf schuldig aan geweest als mijn vermoeden uit blijkt te komen

Het lijkt op zo'n kleipoppetje uit die ene clip...

Mwoah, zodra zeker is of dit of een ander het is, dan verander je hem toch? Al mooi dat hij er op staat.
Ik ken zelf nog geen enkel nummer, en wacht wel tot 5 maart, maar ik heb er wel zin in.

Alleen no pussy blues gehoord. Behoorlijk stevig moet ik zeggen. Ik ben wat meer van de rustige Cave. Is dat nummer de standaard voor de rest van het album?

Nee.
Ik praat nu over de versie die al een tijd op internet rondzwerft. Er staan wat steviger nummers tussen, maar zeker toch ook aardig was rustiger werk. Perfect in evenwicht vind ik zelf.
Maar het is afwachten wat de uiteindelijke versie laat horen natuurlijk.

No pussy blues! jezus wat een gaaf nummer.

Ik ben hier wel benieuwd naar, Cave is toch een interessante artiest.

Kan er niet aan wennen. Misschien ook gewoon nog niet genoeg tijd gegeven, maar ik denk dat ik gewoon maar blijf wachten op de nieuwe officiële Nick Cave. Alleen No Pussy Blues vind ik echt tof.

Ik ben erg gecharmeerd van Honey Bee. Het is misschien niet een gevarieerd nummer maar het werkt bij mij erg opzwepend. Vooral de bijdrage van Warren Ellis (the mad violin) doet het hem....

Overigens staan er voor de liefhebbers van de rustige Cave nog een aantal juweeltjes op.
Man in the moon, Rise, When My Love Comes Down (bij mij, voorlopig, bekent als Vortex) en Chain of Flowers.

Zeker een album om in de gaten te houden, ook voor de niet Cave liefhebbers!!!

Het ziet er naar uit dat de hoes toch juist blijkt te zijn: op meerdere sites duikt deze nu op en ook de single No Pussy Blues heeft een foto met deze aap.
Jammer..........erg lelijk vind ik, maar het gaat om de muziek en die is en blijft waanzinnig!

Het is net alsof hij z'n handen voor zijn zaakje houdt

Ik weet nu al zeker dat dit mijn nummer 1 album van 2007 wordt

Kwartje valt nu.

Honey Bee rockt. Aleen jammer van de rustigere nummers, Grinderman haalt echt de vaart er uit.

Bijzonder hoe vroeg dit album al op internet rondging. En hoe ongelooflijk was mijn verbazing over de kwaliteit van deze nummers.
Nick Cave was ijzersterk op dreef met 13 pracht nummers. En toen bleek dat de uiteindelijke versie bestond uit 11 nummers (waarvan 1 nummer bleek opgespiltst in 2 aparte). Dat was even slikken.
Maar goed, hoe en wat zal ik per nummer gaan toelichten in mijn lofzang op nu al één van de beste albums van dit jaar:

Opener Get it On is gelukkig gebleven. En als dit niet binnenkomen is............woehoeeeeeeee!!!
Fuckaduck die Cave kan nog wel degelijk ruig, vies en voos rocken. Hoezo oude lul die alleen nog maar met ballads op de proppen kan komen? Dit is rock zoals rock bedoeld is. Laat al die hippe, jonge Engelse bandjes gauw het heen en weer krijgen en snel hun hok ingaan en eens luisteren naar de echte mannen. Eat your heart out zou ik zeggen.
Kan het na zo'n opener nog fout gaan? Je kan haast niet anders denken van niet.
Als No Pussy Blues op typmachine wordt ingezet veer je al op, en dan de bezwerende stem van Cave eroverheen met ronkende bas op de achtergrond die een explosie van geluid aan het voorbereiden is, en die komt, en hoe! Zuigend, trekkend, scheurend. Het beest is los. Wat een geweldenaars zijn hier aan het werk. Fans van de oude Cave kunnen tevreden zijn. Ook deze versie is onveranderd gebleven. Dat kon ook haast niet anders, want dit was het eerste nummer dat naar voren werd geschoven op de myspace pagina als introductie van de band. Heerlijk dat het dit ruige nummer was: we maakten kennis met de herboren rocker.
En dan is het tijd voor de eerste, lichte wijziging. Het nummer Electric Alice / Grinderman wat eerst als 1 nummer werd aangeboden is nu gewoon als twee aparte songs op het album gezet. Niet heel vreemd, want ze staan ook los van elkaar.
Electric Alice is een wat experimenteler nummer die wat bevreemdend op je in werkt, ik zou haast zeggen dat je moet oppassen niet in hypnose te vallen. Het heeft de bekende Nick Cave-kenmerken, maar juist instrumentaal gezien gebeuren er toch wel wat nieuwe dingen en dat is zeker toe te juichen. Misschien niet echt een toegankelijk nummer, maar geef het in dat geval even de tijd om goed op je in te laten werken.
Het nummer Grinderman heeft ook dat bevreemdende wat voorganger Electric Alice liet horen. Een wat monotoon geluid, nauwelijks melodie en toch weet het te boeien. Het doet me denken aan het werk van PJ Harvey die nummers ook nogal eens op deze wijze onder handen neemt.
En dan het eerste nummer dat 'nieuw' is: Depth Charge Ethel. Dit was dus niet op de eerdere versie te vinden. Het is een vlammend rock nummer waar de vonken van af spatten (anderen zullen het ongetwijfeld een bak herrie vinden). Het is tevens een nummer met een lekker oeh oeh oeh-koortje op de achtergrond die Cave uitstekend ondersteunt. Wat is de man op dreef zeg. Niet te filmen.
Het nummer kent weinig zijwegen en gooit simpelweg de beuk er in. Het risico hiervan is wel een beetje dat het kan gaan vervelen op den duur. Nu is dat zeker niet het geval, maar het zou zomaar een keer kunnen gebeuren.
Dan volgt Go Tell the Woman. Ook dit nummer is dus al langer te vinden op het internet en staat dus ook op de uiteindelijke versie. Het is een nummer met een uitstekende drive: strak gespeeld. Ook hier weinig overbodige franje. Wel een wat rustiger moment op de cd. Bands als dEUS en Zita Swoon hebben ook wel eens van dit soort nummers. Niet dat deze bands inspiratie zijn geweest voor Grinderman, maar het klinkt me daardoor wel behoorlijk bekend in de oren.
Op de 'oude versie' werd ingezet met een 1-2-3-4, de uiteindelijke versie moet het getik van de drumsticks en het aftellen missen: I Don't Need You (To Set Me Free) is ook hier en daar ietsje aangepast qua mix. Gevoelsmatig vind ik de eerste versie wat beter. Het scheelt niet heel veel (want je moet toch wel goed luisteren), maar daar vond ik de viool geweldig sterk en hier komt die minder goed naar voren lijkt het wel. Op die eerdere versie gaf dat een warm geluid en hier heeft de gitaar het meer overgenomen en lijkt het allemaal iets minder warm, iets ruiger. Ondanks dat wel een lekker nummer.
Ook aan Honey Bee (Let's Fly To Mars) is nog wat gesleuteld. Het klinkt nu wat voller (en het klonk al zo vet en vol): net even een gitaar riedeltje meer hier en daar, maar het is gelukkig een heftig nummer gebleven. Opzwepend tot en met, toen al een torenhoge favoriet en dat is het nog steeds. Deze uiteindelijke versie is ook iets korter geworden (zo'n 30 seconden). Maar ik kan er geen genoeg van krijgen: bij dit soort nummers moet de volume-knop wel hoger gezet worden. Het spijt mij dames en heren buren, maar het is niet anders............*hoor ik daar nu de voordeurbel?*..................
Man in the Moon heeft ook nog een kleine sleutelbeurt gehad. Gelukkig niet te veel, zodat de pracht en praal er van in tact is gebleven. Dit is Cave zoals we hem van de latere, donkere, ballad-albums kennen. Dit is hemeltergend mooi. Goed ook dat het achter zo'n party-pogo-song als Honey Bee is gezet; hierdoor valt het alleen maar extra op. Schitterend! Enige nadeel: het had langer mogen duren.
When My Love Comes Down werd even genoemd als zijnde de uiteindelijke titel van Vortex. Helaas, dit blijkt dus niet zo te zijn. Dit is een wat rauwer, midtempo nummer en past dan ook goed in de rij nummers zoals ze tot nu toe gepresenteerd zijn.
Het is een wat stuurloos nummer die niet duidelijk een kop of staart heeft. Wel weet het de aandacht goed vast te houden. Maar o wat treur ik om het verlies van Vortex.
Afsluiter Love Bomb lijkt ook nog een keer door de mix gegaan te zijn, maar wijkt verder niet af van de versie zoals de meesten het al kenden. Het is een prima nummer dat lekker rockt en prima gitaarwerk kent.

Het is voor mij wel duidelijk dat we een aantal weken naar demo-versies hebben zitten luisteren (mijn hemel wat een versies!).
Maar welke nummers zijn dan uiteindelijk gesneuveld?
Allereerst de schitterende ballad Chain of Flowers, voor mij een meeslepend hoogtepunt van die oerversie. Vreselijk jammer dus dat die het niet gehaald heeft.
Het heerlijk, slepende Decoration Day met die lekkere piano- en vioolpartij. Wat was dat een prachtnummer. Spijtig dat ook dit het niet heeft gehaald.
Mijn grootste traan laat ik om het verlies van Vortex. Ik was simpelweg verliefd geworden op dat nummer. Sterker: ik vond het één van de mooiste nummers van de laatste paar jaar. Ook hier praten we over een ballad in de Nick Cave stijl van de latere albums, maar wel met een heerlijk venijnig gitaargeluid. Groots en meeslepend, dat was het, maar helaas............ het staat niet op de uiteindelijke versie van Grinderman.
Ook Rise heeft het niet overleefd. Ook dit was een rustiger nummer zoals ook een band als Tindersticks die maakt. Wat een prachtige strijkers-partijen had dat nummer.
Dan was er ook nog een Get it On (new vocal), maar dat voegde toen al weinig nieuws toe dus dat is geen verlies.
Het is wel duidelijk dat de mannen ervoor gekozen hebben om alle rustige, warme ballads er uit te donderen. Hiervoor in de plaats dus 2 andere nummers die wat beter aansluiten bij de ruigere aanpak van dit project.
Toen ik No Pussy Blues hoorde en de verhalen er bij te horen kreeg vermoedde ik een ruig album in de Nick Cave-oude stijl. Het bleek toen erg mee te vallen, omdat de helft uit prachtige ballads bestond. Die blijken allen gesneuveld helaas.
Ik vind dat een groot verlies, want juist die nummers zorgden er in combinatie met het rauwe, ruige werk voor dat ik een dikke 5* kon uitdelen.
Nu wil ik het voorlopig op 4,5* houden want ik vind het inleveren van 4 ijzersterke nummers toch wel erg veel van het goede, zeker als je moet concluderen dat de 2 nieuwe toevoegingen, ondanks dat ze beter in de algehele lijn van dit album passen, van iets mindere kwaliteit zijn.
Maar verder? Absoluut een zeer sterk album die heel erg hoog scoort bij mij. Het leek een gelopen race voor de titel 'album van het jaar' maar door de aanpassingen is het nu opeens harder knokken denk ik. We zullen zien!

En die hoes? Bekijk de clip en zie waar deze vandaan komt

no pussy blues is het hadste nummer dat ik ooit heb gehoord. en ik ben best wat gewend, luister ook mettalica..
jammer da de rest van het album zo keanachtigg is..

Blijkt dat hij later dit jaar ook weer met The Bad Seeds met opname begint voor een nieuw album.

Sorry???

Cave heeft zo'n heerlijke hoge stem.

het was een geintje.Het album is super. Vorig jaar Cave op lowlands gezien en sinds dien van plan om From here to eternity te kopen maar dat is nog steeds niet gebeurd. Gaat nu zeker snel gebeuren ;]

http://3voor12.vpro.nl/speler/ondemand/33236198

Hier hebben we onze eigen mooie linkjes voor: een klik op het icoontje en je bent er

Maar wat een leuke clip en een gave CD!!
En om Keaneahtig moest ik erg lachen (maar die vergelijking is eigenlijk om te huilen).

Jaja, ik ben hier enthousiast over. Het klinkt allemaal minder vol dan The Bad Seeds, maar dat maakt het juist wel interessant. Lekker rauw op sommige punten. Man in (on?) the moon vind ik een prachtig, klein nummertje; 't raakt me.

Ik vind dit een zeer sterke plaat, maar ga volledig akkoord met aero dat het schrappen van de ballads (vooral Chain Of Flowers!!) het album toch wat eenzijdiger maakt. Maar toch 4*!

Ik heb eens een cd van Nick met z'n Bad Seeds geprobeerd, maar dat wist me toen niet een twee drie te pakken (Let Love In). Dit pakt echter meteen! Klinkt erg vet! Zoals die kerel tekeer gaat in No Pussy Blues bijvoorbeeld.. heerlijk. Welk werk van The Bad Seeds is hier een beetje mee te vergelijken? (als die vergelijking al opgaat that is..)

Dan moet je zijn eerste albums uitproberen of zijn werk met The Birthday Party.