Grinderman - Grinderman (2007)

Beste cd van Nick Cave sinds jaren.

Is te vergelijken met muziek van de eerste band, The Birthday Party, waarin hij in zat. Dat is één van mijn favoriete bands uit de jaren 80.
The Birthday Party vind ik beter dan The Bad Seeds vanwege rauwheid van de muziek.

Nummer 6, met dat geweldige stukje ''Go Tell The Women That We're Leaving'', heet dat nummer niet Go Tell The Women ipv Go Tell The Woman? Zo spreekt hij het namelijk wel uit..

Nu ik Grinderman 2 ken en dat album echt waardeer, vind ik deze eerste Grinderman toch wat minder klinken. Belangrijkste reden is, dat er gewoonweg minder echt goede nummers op staan dan op 2. Het is net of deze Grinderman de opmaat was voor het echt sterke album Grinderman 2.

Ik heb dat precies andersom. Ik vind deze completer en de nummers beter.
Van het knallende, smerige Get It On tot het prachtige Man in the Moon. Of het sfeervolle traag voortkruipende Grinderman. Alleen Go Tell the Women pakt mij minder. Wel één van de favorieten hier zie ik. Ik merkte dat ook al in Vredenburg vorig jaar toen ze dat speelden op verzoek van het publiek. Het zat niet in de reguliere setlist.

Dit is trouwens een vette uitvoering van No Pussy Blues: YouTube - Grinderman - No Pussy Blues (Live on Later)

Grinderman 1 en the return of Grinderman steken allebei goed in elkaar, maar ook ik heb meer met dit album. Ruw, ongepolijst, als een diesel die doordendert, trekken de nummers als een bonkende hamer aan je voorbij. Een echte songsmid waar niets het zelfde is.

Het oeuvre van Nick Cave wordt steeds indrukwekkender en dit is toch één van zijn sterkste albums van de laatste jaren.Rauwe bluesrock waar hij gedeeltelijk teruggrijpt naar z'n Birthday party verleden.Goed....erg goed.

Terug naar het rauwere werk, met een kleinere selectie uit de Bad Seeds bandleden - dat heeft prima uitgepakt. Het komt allemaal wat pretentielozer over, maar de meeste nummers staan toch weer als een huis, met schitterende uitbarstingen vol distortie.

Ik geef toch maar 4 sterren om de volgende redenen: Depth Charge Ethel vind ik weinig aan, en "I don't need you to set me free" vind ik nauwelijks een Grinderman nummer - dat klinkt eigenlijk als The Bad Seeds.

Daar staat natuurlijk veel fraais tegenover: het titelnummer, No Pussy Blues, When My Love Comes Down. Ook live was het een feest, met snorren en baarden en Nick Cave met gitaar.

Heerlijk. Wat 'ie ook maakt, Cave creëert zo'n unieke sfeer en heeft zo'n eigen, unieke sound. Ook hier weer die soms wonderlijke combi van passie, duisternis, rauwe uitgelatenheid en humor. De man is een fenomeen.

Deze oen wist tot voor kort niet dat Grinderman ook Nick Cave is en wat maatjes !
Potjeandrie, wat een ontdekking ? want ik mag hem graag horen rocken en dan zo afgewisseld met wat rustigere nummers! Heerlijk! Maar dan toch vooral die bak-herrie-nummers ? !

Voor de liefhebbers: eind deze maand opnieuw op vinyl verkrijgbaar (uiteraard limited met een kleurtje.... ik krijg onderhand het heen en weer van die kleurtjes).

Dit rauwe album kan ik bijzonder waarderen.

Vlam, vol punt erbij. Echt, die gitaar van Get It On is het al waard. Wat is dit een nog fijner album dan ik aantal jaar geleden dacht. Moest door Carnage ineens weer aan Grinderman denken. Jaren niet beluisterd en beide albums zijn toch echt om te smullen hoor.

Klopt.

Wordt tijd dat Cave dit hobby project weer eens oppakt!

Dat het al een tijdje niet meer echt botert tussen Nick Cave en Mick Harvey is tijdens het concert in het World Forum Theater te Den Haag in 2006 pijnlijk zichtbaar. The Bad Seeds spelen hard en agressief en er is weinig sprake van echte interactie. Niet vreemd dus dat Mick Harvey vervolgens The Bad Seeds verlaat om zich op zijn rol als sessiemuzikant bij andere artiesten te richten. Na het verwachte afscheid van Blixa Bargeld in 2003 is door deze aderlating The Bad Seeds zodanig geamputeerd dat er van de oorspronkelijke basis slechts alleen Nick Cave overblijft.

Het voortbestaan van The Bad Seeds hangt dus aan een zijden draadje, zeker als Nick Cave, de spin in het web, een ander project aankondigt, Grinderman genaamd. Door het gebrek aan echte gitaristen zien Warren Ellis, Martyn P. Casey en zelfs Nick Cave zich genoodzaakt die partijen voor hun rekening te nemen. Doordat deze stoelendans de bandsetting verandert, verschuift het accent naar een unieke garagerock gitaarsound. Een koortsachtige bluespunk-energie die we voornamelijk in de beginjaren van The Birthday Party hoorden. De basis bestaat verder uit percussionist Jim Sclavunos. Deze viereenheid werkt trouwens in diezelfde periode ook met Marianne Faithfull aan haar comebackplaat Before the Poison.

Het gezelschap verhuist voor een korte vijfdaagse opnamevakantie tijdelijk naar de Metropolis Studios te Londen. De naam Grinderman is van het Memphis Slim nummer Grinder Man Blues afgeleid. Nick Cave laat zich net als in de eerste The Bad Seeds jaren door oude bluesmuzikanten inspireren. Daar ligt in principe tevens de basis van de rock, de kern van The Bad Seeds. Grinderman is rommelig, maar wel oprecht gemeend rommelig. Het speelplezier is weer terug, zeker nu de druk van het kolossale monster The Bad Seeds eraf is.

De eerste single Get It On komt twee maanden voor het album van Grinderman uit en wordt bejubelend ontvangen. Het is vooral Nick Cave die met zijn sexy gitaarwerk herinneringen aan The Birthday Party bassist Tracy Pew oproept. Misschien is zijn snor zelfs een mooi eerbetoon aan deze vroeg overleden flamboyante persoonlijkheid, al is de gelijkenis met filmster Jack Nicholson treffender. Nick Cave dwaalt naar de krochten van zijn ziel af. Daar in de kelder treft hij zijn evenbeeld Grinderman. Opnieuw gaat hij de strijd met zijn innerlijke demonen aan. Al is het nu niet zozeer de verslavingsdrang die de hoofdrol opeist, het is eerder het verraad van zijn voormalige teamleden die hem op het moment van scoren verlaten.

De spacerock van Honey Bee (Lets Fly to Mars) klinkt als Sonic Youth on acid. When My Love Comes Down sluit bij de manische funkfreak van het dan zeer populaire alternatieve Belgische rockscene aan. Met het elektronische bouzouki van Warren Ellis in Electric Alice onderscheiden ze zich in de doem-postpunkstroming die weer in opkomst is. De jankende Love Bomb cross-over bezit dat repeterende jammende waar ooit Velvet Underground naam mee maakt. Alleen het melancholische, sobere, voor zijn vroeg overleden vader geschreven Man in the Moon is nog enigszins naar het latere werk van The Bad Seeds te herleiden. Nou vooruit; het avondschemerige I Don’t Need You (To Set Me Free) mag je gerust als voorwerk van Jubilee Street beschouwen.

No Pussy Blues ligt qua structuuropbouw bangelijk dicht in het verlengde van Papa Won’t Leave You, Henry, een van de prijsnummers van Henry’s Dream. Tekstueel handelt het zelfspotnummer over de frustraties van een midlife crisis als iemand vanwege zichtbare toenemende ouderdomskwalen afgewezen wordt. Het is Nick Cave zelf die zichzelf smerig rockend op gitaar prominent op de voorgrond plaatst. Grinderman is het personage dat je laat in de avond niet in donkere steegjes wilt tegenkomen. De nachtmerrie van verontruste ouders waarvan de dochter het nachtleven ontdekt.

Zo vreemd is die eerder genoemde Jack Nicholson vergelijking dus niet. De huisman die in The Shining in een zieke psychopaat verandert. Nick Cave heeft die zelfkant geleefd en dreigt ook hier vanwege de omstandigheden daarin weg te zakken. De Grinderman noiserock is een moordaanslag op Nick Cave & The Bad Seeds die de betrokkenen ternauwernood overleven. Het is de plaat die ze moeten maken om zichzelf weer te rangschikken. Een ruwe uitlaatklep die een paar jaar later nog een vervolg in Grinderman II krijgt.

Grinderman - Grinderman | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com