London Grammar - Truth Is a Beautiful Thing (2017)

London Grammar sloeg met hun debuut in als een bom. Niet alleen bij mij, maar bij heel veel muziekliefhebbers.
Live vond ik dat het net even aan dat kleine beetje extra ontbrak, maar qua album was dat dik in orde.

Zou dat een tweede keer weer gaan lukken? Elf nummers, vijftig minuten en als je voor de deluxe versie gaat zelfs bijna tachtig minuten. De singles lieten een rustige sfeer horen. Nu vind ik Strong van het debuut een prachtig nummer, maar trek ik een heel album vol met dat soort nummers?

Allemaal vragen die eindelijk beantwoord kunnen gaan worden. Het schitterende Rooting for You mag openen en kennen we al omdat het als single is uitgekomen en dat geldt ook voor Big Picture.
Een mooi, haast sereen begin met een traag tempo. Ingetogenheid troef.

Wild Eyed was voor mij de eerste test om te kijken of die traagheid doorgezet wordt. Ja dus. Heel mooi, maar het begint toch een beetje te knagen... het zal toch niet dat we dit het hele album gaan horen?!

Oh Woman Oh Man doet inderdaad weinig moeite om uit de traagheid te ontsnappen en klinkt zelfs een beetje gewoontjes.

Hell to the Liars: ongelooflijk mooi hoor, maar het hobbelt wel een beetje te veel voort zo. Everyone Else, Non Believer, Bones of Ribbon... u raadt het al.... London Grammar blijft in hetzelfde tempo hangen en komt er niet meer uit. Lieve kabbelende muziek (wel zeer smaakvol), hemelse zang; heel mooi allemaal, maar de variatie blijft uit.

Wat moet ik er nu van vinden? Ik was fan van Strong, het kan niet emotioneel genoeg voor mij. Maar een heel album lang is toch best wel een zit en dan treedt er verzadiging op, zie je door de bomen het bos niet meer na alweer zo'n nummer.
Het album had sowieso wat korter gekund (en ik heb het dan niet over de versie met bonustracks). De band klinkt volwassener, het heeft power op geheel eigen wijze, maar zelf had ik iets liever wat meer afwisseling willen horen.

Het kan alle kanten opgaan met Truth Is a Beautiful Thing: of het gaat enorm onder de huid kruipen en ontvouwt langzaam al z'n pracht en kracht, of de verveling gaat toeslaan, inclusief teleurstelling.
Mijn kennismaking met het album was toen de duisternis zich al had ingezet en dat lijkt me een geschikt tijdstip.

Truth Is a Beautiful Thing is zeker een prachtig album, maar ik ben benieuwd of ik deze mening blijf behouden, of dat ik toch tot de conclusie moet komen dat dit het niet haalt bij het debuut. Vooralsnog zeg ik van niet; het is dat ik wel val voor dit soort traagheid.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: London Grammar - Truth Is A Beautiful Thing - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het Britse trio London Grammar debuteerde al weer bijna vier jaar geleden met het terecht de hemel in geprezen If You Wait.

Op haar debuut maakte de band uit Londen indruk met een broeierige instrumentatie vol invloeden uit de triphop, maar het sterkste wapen van de band bleek zangeres Hannah Reid, die If You Wait naar grote hoogten tilde.

Het succes van het debuut heeft gezorgd voor een flink budget, waardoor London Grammar voor haar tweede plaat kon beschikken over topproducers als Jon Hopkins (Coldplay), Paul Epworth (Adele, Florence + The Machine) en Greg Kurstin (Adele, Sia). Ze hebben stuk voor stuk goed geluisterd naar het debuut van London Grammar en vervolgens Hannah Reid de hoofdrol gegeven op Truth Is A Beautiful Thing.

De instrumentatie van Dan Rothman en Dot Major is ook dit keer prachtig, maar treedt veel minder op de voorgrond. Het is een wijs besluit, want Hannah Reid maakt ook dit keer een onuitwisbare indruk met een stem vol kracht, subtiliteit en emotie.

Truth Is A Beautiful Thing opent opvallend ingetogen. Het tempo ligt laag, de instrumentatie is loom en aardedonker, wat prachtig past bij de van melancholie overlopende zang van Hannah Reid.

Door het lage tempo moet je, zeker bij eerste beluistering, wel wat moeite doen om bij de les te blijven. De trage en donkere popsongs van London Grammar dringen zich zeker niet onmiddellijk op, maar wanneer het kwartje eenmaal valt, valt het ook hard.

Ondanks het feit dat de band voor haar tweede plaat heeft gekozen voor producers van naam en faam en voor producers die niet vies zijn van grootse en meeslepende hits, heeft London Grammar het eigen geluid dat op If You Wait zo mooi vorm kreeg behouden en verder ontwikkeld.

De tweede plaat van de Britten bevat wel iets meer invloeden uit de pop, maar het smaakvolle en eigenzinnige pop. Het is een moedig besluit, want waar London Grammar met een paar stevige stampers makkelijk de wereld zou kunnen veroveren, liggen de lome en donkere klanken voor menigeen waarschijnlijk wat zwaar op de maag. Persoonlijk heb ik echter een steeds groter zwak voor de meer ingetogen songs van London Grammar en het zijn deze songs die domineren op Truth Is A Beautiful Thing.

Zeker bij beluistering met de koptelefoon is goed te horen hoe loodzwaar de ritmes zijn, maar ook hoe subtiel de rest van de instrumentatie is (let maar eens op de prachtige gitaarlijnen en de mooie pianoklanken). Het is de perfecte ondergrond voor de weer hemeltergend mooie vocalen van Hannah Reid, die beter doseert dan op het debuut en ook meer emotie en doorleving laat horen. Het is goed voor heel veel kippenvel.

Truth Is A Beautiful Thing is ook nog eens een plaat vol ingehouden spanning. Je verwacht dat de ingehouden en zich langzaam voortslepende klanken ieder moment tot uitbarsting komen, maar dat gebeurt uiteindelijk 50 minuten niet (op de luxe editie van de plaat zelfs ruim een uur niet).

Waar If You Wait met louter superlatieven werd onthaald, zijn de reacties dit keer gemengd. Persoonlijk vind ik Truth Is A Beautiful Thing niet alleen een waardig opvolger van het prachtdebuut maar bovendien een stap vooruit. Erwin Zijleman

Wat een monsterlijk mooi album is dit zeg. Normaal gesproken niet helemaal mijn genre, maar ik schaar dit in een categorie waar ik ook een liefhebber van ben: die van zangeressen als Dido en Sarah McLachlan. Wat een bijzondere sfeer ligt dit trio neer met dit album en wat een fantastische nummers. Veel tracks zijn wat mij betreft ook voorbestemd voor soundtracks en voor docu's. Ik leg hier één van mijn zeldzame 5 punten voor neer. Misschien gaat dit in de toekomst eens een keer tegenstaan en breng ik het dan terug naar 4,5 maar hoog zal het cijfer blijven vermoed ik.

Waar ik eerder schreef dat dit een album is dat waarschijnlijk de tijd nodig heeft om onder de huid te kruipen, is dat precies wat er de afgelopen maanden gebeurd is. Deze opvolger van het sterke debuut If You Wait bleek al snel de fabuleuze luistertrip te zijn die ik erin vermoedde en ik kan dan ook zeggen dat ik het album inmiddels heb grijsgedraaid.

Eerst en vooral zijn het de bloedmooie vocalen van Hannah Reid die indruk maken, Reid beschikt werkelijk over één van de mooiste stemmen in de popmuziek. Maar dat is niet het hele verhaal: London Grammar is een drietal, tevens bestaande uit Dan Rothman (gitaar) en Dominic Major (drums, toetsen), dat ook gezamenlijk opereert. Samen bepalen ze hoe de liedjes klinken. Ook al kon de band na het succes van het debuut een beroep doen op bekende producers als Paul Epworth en Jon Hopkins, ze zijn gelukkig niet in de val gelopen om er een overgeproduceerd album van te maken.

Sterker nog, het is een opvallend ingetogen plaat geworden, met vaak minimalistische maar uiterst effectieve instrumentatie. Zeker geen opzwepende muziek, maar uiterst zorgvuldig en beheerst opgebouwd. Door afwisseling in melodie en zang weet het album daarbij van het begin tot het einde te boeien. Favoriete nummers noemen is geen beginnen aan, maar ik wil wel met nadruk hier het meesterlijke drieluik Everyone Else/Non Believer/Bones Of Ribbon noemen. Ook Leave The War With Me, Big Picture en het bewonderingswaardig "naakte" Rooting For You zijn niet te versmaden.

Verrassend genoeg doen de nummers op het bonusalbum hier niet of nauwelijks voor onder: het sterk aan Talk Talk refererende What A Day, Control en de ijzersterke Verve-cover Bitter Sweet Symphony spreken wat dat betreft boekdelen. Het mag duidelijk zijn dat ik enorm onder de indruk ben van dit album en dat het zich kan verheugen op een hoge notering in mijn eindejaarslijstje.

Deze plaat heb ik dit jaar toch aardig wat geluisterd. Toch voor een deel om te beslissen of ik hem nou zo goed vind of niet. Ik denk dat de conclusie is dat er enkele hele goede nummers op staan, maar dat het totaal toch net iets te veel van hetzelfde voor mij is. Vooral nummers 6 tot en met 9 hebben moeite om mijn aandacht erbij te houden. Nummers 1 en 5 gaan dan direct weer door naar mijn lijstje van fijnste songs van 2017.