London Grammar - Truth Is a Beautiful Thing (2017)

HIER KIJK IK ENORM NAAR UIT!!!! Hun debuut was/is prachtig en Rooting For You is een echt pareltje! Ben benieuwd naar de rest!

titeltrack net gelekt. hannah reid can't do no wrong

Ik heb m vast besteld! Kijk er erg naar uit!

Nah..word er niet koud of warm van...

Er zijn al meerdere tracks vrijgegeven. Klinkt een stuk meer ingetogen en tot nog toe minder overtuigend.

Niet heel erg onder de indruk van Big Picture, maar Oh Woman Oh Man is toch wel weer een erg lekker nummer.

Vanavond 2/5 live bij Jools, BBC; 23:00 onze tijd en dan in 't weekend de langere versie.

Big Picture is schoon! Oh Woman Oh Man is weer totaal saai en inspiratieloos. Nah

Deze versie ook erg mooi: London Grammar - Oh Woman Oh Man / Big Picture (Live At The American Cathedral Paris 04-26-2017) - YouTube

"Hell To The Liars" net gehoord.

London Grammar - Hell to the Liars (Live at The Round Chapel) - YouTube

Ik ben van de kaart geveegd. Wereldklasse.

London Grammar sloeg met hun debuut in als een bom. Niet alleen bij mij, maar bij heel veel muziekliefhebbers.
Live vond ik dat het net even aan dat kleine beetje extra ontbrak, maar qua album was dat dik in orde.

Zou dat een tweede keer weer gaan lukken? Elf nummers, vijftig minuten en als je voor de deluxe versie gaat zelfs bijna tachtig minuten. De singles lieten een rustige sfeer horen. Nu vind ik Strong van het debuut een prachtig nummer, maar trek ik een heel album vol met dat soort nummers?

Allemaal vragen die eindelijk beantwoord kunnen gaan worden. Het schitterende Rooting for You mag openen en kennen we al omdat het als single is uitgekomen en dat geldt ook voor Big Picture.
Een mooi, haast sereen begin met een traag tempo. Ingetogenheid troef.

Wild Eyed was voor mij de eerste test om te kijken of die traagheid doorgezet wordt. Ja dus. Heel mooi, maar het begint toch een beetje te knagen... het zal toch niet dat we dit het hele album gaan horen?!

Oh Woman Oh Man doet inderdaad weinig moeite om uit de traagheid te ontsnappen en klinkt zelfs een beetje gewoontjes.

Hell to the Liars: ongelooflijk mooi hoor, maar het hobbelt wel een beetje te veel voort zo. Everyone Else, Non Believer, Bones of Ribbon... u raadt het al.... London Grammar blijft in hetzelfde tempo hangen en komt er niet meer uit. Lieve kabbelende muziek (wel zeer smaakvol), hemelse zang; heel mooi allemaal, maar de variatie blijft uit.

Wat moet ik er nu van vinden? Ik was fan van Strong, het kan niet emotioneel genoeg voor mij. Maar een heel album lang is toch best wel een zit en dan treedt er verzadiging op, zie je door de bomen het bos niet meer na alweer zo'n nummer.
Het album had sowieso wat korter gekund (en ik heb het dan niet over de versie met bonustracks). De band klinkt volwassener, het heeft power op geheel eigen wijze, maar zelf had ik iets liever wat meer afwisseling willen horen.

Het kan alle kanten opgaan met Truth Is a Beautiful Thing: of het gaat enorm onder de huid kruipen en ontvouwt langzaam al z'n pracht en kracht, of de verveling gaat toeslaan, inclusief teleurstelling.
Mijn kennismaking met het album was toen de duisternis zich al had ingezet en dat lijkt me een geschikt tijdstip.

Truth Is a Beautiful Thing is zeker een prachtig album, maar ik ben benieuwd of ik deze mening blijf behouden, of dat ik toch tot de conclusie moet komen dat dit het niet haalt bij het debuut. Vooralsnog zeg ik van niet; het is dat ik wel val voor dit soort traagheid.

De 5 vrijgegeven nummers halen het niet bij het debuut. Er zit geen spanning meer in lijkt het.

Op zich ben ik het daar wel mee eens ja (de rest van het album is namelijk net zo). De zang is en blijft schitterend en met de instrumentatie is niks mis, maar de spanning is inderdaad wel weg.
Mijn 4* is dan ook best ruim om genoemde redenen. Maar de kans acht ik groot dat er een halfje af gaat als mijn gevoel over dit album niet bijstelt.

Haal een wattenstaafje door je oren óf check even of je wel naar het juiste nummer hebt geluisterd. Oh Woman Oh Man is een van beste popnummers die ik in tijden heb gehoord. De rest van de vrijgegeven nummers zijn een stuk meer ingetogen dan wat we op het debuutalbum gewend waren. Weet niet goed of dat voor mij gaat werken.

Das jouw mening maar Big Picture is toch echt wel beeldschoon!

Ik heb het album nu al aardig wat keer beluisterd en ik weet het nog steeds niet.

Neem Hell to the Liars, een prachtig hoogtepunt, maar het valt toch een beetje weg tussen allemaal vergelijkbare nummers. Was er meer afwisseling dat viel dit echt nog veel meer op.

Gek genoeg kan ik nog steeds niet bepalen of ik dit nu een tegenvaller vind of niet. Dat overkomt me niet zo vaak op deze manier. Echt, ik ben er nog helemaal niet over uit.

Jij houd van saaie popnummers dus?

Dit album heb ik nog niet beluisterd (wel de losse beschikbare tracks), maar bij het eerste album had ik ook dat ik hem niet te vaak achter elkaar moest beluisteren. Af en toe een volwaardige luisterbeurt als ik er voor open stond, en dan voelde je hoe goed het album was. Ik vermoed dat het met het tweede album niet anders gaat zijn.

En die live optredens - zoals hierboven al gelinkt - wat zijn die prachtig. Ik hoop dat zelf nog een keer mee te maken, maar erg vaak zijn ze niet in NL.

Mwoa, liever boeiende. Ik denk dat we sterk van mening veranderen over het feit of dit nou een simpel en saai nummmer is, of dat het nummer kwalitatief hoogstaand is

De nummers zitten goed in elkaar en de zang van Hannah Reid, man wat een mooie stem!
Maar poeh wat een lange zit is dit.
Na het nummer Hell to the Liars heb je toch echt wel het gevoel van nu moet er wat interessants gebeuren om de aandacht weer volledig te trekken, helaas gebeurt dit niet.
Echt een aanrader voor iemand die kan genieten van 52 min aan dreamy pop nummers.

Zeker?

Dit zijn wel heel veel uitgewaaierde synths klanken. Van de vorige CD draai ik alleen nog maar, wel eens de uptempo songs, die alleen op de extended versie stonden. Zal nog niet te hard oordelen, maar dit wordt wel moeilijk om echt van te kunnen genieten.
NU lijken vooral Everyone Else & Non Believer in staat mij bij de les te houden. Ik luister nog even door........

Ik ben nog niet weggeblazen zoals bij If You Wait, dat was meteen een voltreffer.
Toch zal dit wel een dikke voldoende gaan worden, nog paar keren luisteren voor oordeel.

Het album heeft zeker zijn momenten, maar als geheel kabbelt het me toch wat teveel voort. Met name de tweede helft voelt aan als een nachtkaars die langzaam uit gaat.

Het debuut kon echt onder je huid kruipen. Dit nieuwe album ervaar ik als een soort muzikaal behang. Niet storend, maar teveel in hetzelfde tempo en te weinig spanning. Het gitaarwerk is ook niet meer zo memorabel als eerst.

Fijn album voor de zomer. Voor zwoele zomeravonden op het dakterras.

Als achtergrondmuzak prima geschikt, idd

Julders weet toch wel dat China Crisis ooit een ode aan de zangeres heeft gezongen: Hannah Hannah.

Buitengewoon fraai gezongen, met een gedurfde Verve cover op de bonuseditie.

Het eerste album draai ik nog regelmatig, maar ik vind dit album nogal voorspelbaar. Dit album is geheel om de (fraaie) stem van Reid gebreid en de instrumentatie leidt daar hoorbaar onder, jammer

Ik vrees dat ik dezelfde conclusie moet gaan trekken. Al heeft het album zeker zijn (zeer) fraaie momenten.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: London Grammar - Truth Is A Beautiful Thing - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het Britse trio London Grammar debuteerde al weer bijna vier jaar geleden met het terecht de hemel in geprezen If You Wait.

Op haar debuut maakte de band uit Londen indruk met een broeierige instrumentatie vol invloeden uit de triphop, maar het sterkste wapen van de band bleek zangeres Hannah Reid, die If You Wait naar grote hoogten tilde.

Het succes van het debuut heeft gezorgd voor een flink budget, waardoor London Grammar voor haar tweede plaat kon beschikken over topproducers als Jon Hopkins (Coldplay), Paul Epworth (Adele, Florence + The Machine) en Greg Kurstin (Adele, Sia). Ze hebben stuk voor stuk goed geluisterd naar het debuut van London Grammar en vervolgens Hannah Reid de hoofdrol gegeven op Truth Is A Beautiful Thing.

De instrumentatie van Dan Rothman en Dot Major is ook dit keer prachtig, maar treedt veel minder op de voorgrond. Het is een wijs besluit, want Hannah Reid maakt ook dit keer een onuitwisbare indruk met een stem vol kracht, subtiliteit en emotie.

Truth Is A Beautiful Thing opent opvallend ingetogen. Het tempo ligt laag, de instrumentatie is loom en aardedonker, wat prachtig past bij de van melancholie overlopende zang van Hannah Reid.

Door het lage tempo moet je, zeker bij eerste beluistering, wel wat moeite doen om bij de les te blijven. De trage en donkere popsongs van London Grammar dringen zich zeker niet onmiddellijk op, maar wanneer het kwartje eenmaal valt, valt het ook hard.

Ondanks het feit dat de band voor haar tweede plaat heeft gekozen voor producers van naam en faam en voor producers die niet vies zijn van grootse en meeslepende hits, heeft London Grammar het eigen geluid dat op If You Wait zo mooi vorm kreeg behouden en verder ontwikkeld.

De tweede plaat van de Britten bevat wel iets meer invloeden uit de pop, maar het smaakvolle en eigenzinnige pop. Het is een moedig besluit, want waar London Grammar met een paar stevige stampers makkelijk de wereld zou kunnen veroveren, liggen de lome en donkere klanken voor menigeen waarschijnlijk wat zwaar op de maag. Persoonlijk heb ik echter een steeds groter zwak voor de meer ingetogen songs van London Grammar en het zijn deze songs die domineren op Truth Is A Beautiful Thing.

Zeker bij beluistering met de koptelefoon is goed te horen hoe loodzwaar de ritmes zijn, maar ook hoe subtiel de rest van de instrumentatie is (let maar eens op de prachtige gitaarlijnen en de mooie pianoklanken). Het is de perfecte ondergrond voor de weer hemeltergend mooie vocalen van Hannah Reid, die beter doseert dan op het debuut en ook meer emotie en doorleving laat horen. Het is goed voor heel veel kippenvel.

Truth Is A Beautiful Thing is ook nog eens een plaat vol ingehouden spanning. Je verwacht dat de ingehouden en zich langzaam voortslepende klanken ieder moment tot uitbarsting komen, maar dat gebeurt uiteindelijk 50 minuten niet (op de luxe editie van de plaat zelfs ruim een uur niet).

Waar If You Wait met louter superlatieven werd onthaald, zijn de reacties dit keer gemengd. Persoonlijk vind ik Truth Is A Beautiful Thing niet alleen een waardig opvolger van het prachtdebuut maar bovendien een stap vooruit. Erwin Zijleman