London Grammar - Truth Is a Beautiful Thing (2017)
mijn stem
216 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Electronic
Label: Ministry of Sound
-
Rooting for You (4:29)
-
Big Picture (4:41)
-
Wild Eyed (4:28)
-
Oh Woman Oh Man (4:37)
-
Hell to the Liars (6:04)
-
Everyone Else (4:05)
-
Non Believer (4:17)
-
Bones of Ribbon (4:34)
-
Who am I (4:22)
-
Leave the War with Me (5:04)
-
Truth Is a Beautiful Thing (5:07)
-
What a Day * (4:54)
-
Different Breeds * (3:29)
-
Control * (3:05)
-
Trials [Demo] * (3:42)
-
May the Best [Church Mix] * (4:09)
-
Rooting for You [Demo] * (4:13)
-
Bitter Sweet Symphony [Live at Maida Vale Studios, London] * (3:53)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur:
51:48
(1:19:13)
0
geplaatst: 11 juni 2017, 10:49 uur
Mooi beschreven, Erwin. Ik sluit me daar volledig bij aan. Ik snap dat de reacties gemengd zijn, maar bij mij komt het album als geheel heel fijn binnen. Prachtige stem, zoals al zo vaak gezegd, maar vooral gecombineerd met die subtiele begeleidende ambient klanken. Een koptelefoon - en je even afsluiten van de wereld - heeft zeker meerwaarde bij het beluisteren van dit album. En zodra tracks dan wat meer uitpakken (zoals in O Woman, Oh Man of het einde van Hell To The Liars), dan gebeurt dat op een passende manier. Ook de opbouw van het album, prima keuze. Al met al voor mij één van de betere albums van het jaar.
0
geplaatst: 11 juni 2017, 11:42 uur
Nu ik het album bijna al een week draai en maar bleef twijfelen begin ik er uit te komen. De waardering zakt niet. De nummers vragen tijd, het moment waarop je het draait is belangrijk.
Gisterenavond vanaf vinyl (verandert de beleving ook wel) kwam het echt goed binnen, maar nu op een zomerse zondagochtend doet het het ook goed als achtergrondmuziek. Ehm?! Is dat nu juist niet negatief? Ik ben er achter: nee. Je kunt twee kanten op hiermee naargelang je stemming. Zet het hard op, ga er voor zitten en laat het binnenkomen, of maak er achtergrondmuziek van. Dat is niet erg, want liever dit soort fraaie achtergrond dan echt muzikaal behang, en dat is dit zeker niet.
Het gebeurt me niet zo heel vaak meer dat een album tijd nodig heeft. Benieuwd hoe dit zich op lange termijn ontwikkelt.
Gisterenavond vanaf vinyl (verandert de beleving ook wel) kwam het echt goed binnen, maar nu op een zomerse zondagochtend doet het het ook goed als achtergrondmuziek. Ehm?! Is dat nu juist niet negatief? Ik ben er achter: nee. Je kunt twee kanten op hiermee naargelang je stemming. Zet het hard op, ga er voor zitten en laat het binnenkomen, of maak er achtergrondmuziek van. Dat is niet erg, want liever dit soort fraaie achtergrond dan echt muzikaal behang, en dat is dit zeker niet.
Het gebeurt me niet zo heel vaak meer dat een album tijd nodig heeft. Benieuwd hoe dit zich op lange termijn ontwikkelt.
0
geplaatst: 12 juni 2017, 01:00 uur
aERodynamIC schreef:
Het gebeurt me niet zo heel vaak meer dat een album tijd nodig heeft. Benieuwd hoe dit zich op lange termijn ontwikkelt.
Het gebeurt me niet zo heel vaak meer dat een album tijd nodig heeft. Benieuwd hoe dit zich op lange termijn ontwikkelt.
Daarmee sla je de spijker op z'n kop. In al zijn ingetogenheid is dit een album dat je waarschijnlijk niet meteen weet te pakken, maar dat de tijd nodig heeft om onder de huid te kruipen. Net als jij draai ik het de afgelopen tijd veelvuldig en het begint langzaam maar zeker zijn schoonheid prijs te geven. Geen hapklare hits, maar een fabuleuze luistertrip, met in de hoofdrol die begerenswaardige stem van Hannah Reid.
0
geplaatst: 12 juni 2017, 18:45 uur
erwinz schreef:
Op haar debuut maakte de band uit Londen indruk met een broeierige instrumentatie vol invloeden uit de triphop, maar het sterkste wapen van de band bleek zangeres Hannah Reid, die If You Wait naar grote hoogten tilde.
Het succes van het debuut heeft gezorgd voor een flink budget, waardoor London Grammar voor haar tweede plaat kon beschikken over topproducers als Jon Hopkins (Coldplay), Paul Epworth (Adele, Florence + The Machine) en Greg Kurstin (Adele, Sia). Ze hebben stuk voor stuk goed geluisterd naar het debuut van London Grammar en vervolgens Hannah Reid de hoofdrol gegeven op Truth Is A Beautiful Thing.
De instrumentatie van Dan Rothman en Dot Major is ook dit keer prachtig, maar treedt veel minder op de voorgrond. Het is een wijs besluit, want Hannah Reid maakt ook dit keer een onuitwisbare indruk met een stem vol kracht, subtiliteit en emotie.
Ondanks het feit dat de band voor haar tweede plaat heeft gekozen voor producers van naam en faam en voor producers die niet vies zijn van grootse en meeslepende hits, heeft London Grammar het eigen geluid dat op If You Wait zo mooi vorm kreeg behouden en verder ontwikkeld.
Op haar debuut maakte de band uit Londen indruk met een broeierige instrumentatie vol invloeden uit de triphop, maar het sterkste wapen van de band bleek zangeres Hannah Reid, die If You Wait naar grote hoogten tilde.
Het succes van het debuut heeft gezorgd voor een flink budget, waardoor London Grammar voor haar tweede plaat kon beschikken over topproducers als Jon Hopkins (Coldplay), Paul Epworth (Adele, Florence + The Machine) en Greg Kurstin (Adele, Sia). Ze hebben stuk voor stuk goed geluisterd naar het debuut van London Grammar en vervolgens Hannah Reid de hoofdrol gegeven op Truth Is A Beautiful Thing.
De instrumentatie van Dan Rothman en Dot Major is ook dit keer prachtig, maar treedt veel minder op de voorgrond. Het is een wijs besluit, want Hannah Reid maakt ook dit keer een onuitwisbare indruk met een stem vol kracht, subtiliteit en emotie.
Ondanks het feit dat de band voor haar tweede plaat heeft gekozen voor producers van naam en faam en voor producers die niet vies zijn van grootse en meeslepende hits, heeft London Grammar het eigen geluid dat op If You Wait zo mooi vorm kreeg behouden en verder ontwikkeld.
Ergens, van mij, in juli 2014 bij London Grammar - If You Wait (2013)
meneer schreef:
Ik ben ergens in het voorjaar gaan luisteren naar deze band. En ergens lijkt het er op dat dit een jong vrienden groepje is die dit met z'n 3en gestart zijn. Duidelijk is dat Hannah Reid er boven uitstijgt (dat gebeurt al in feite met het gebruik van haar stem in het door Disclosure bewerkte 'Help me lose my mind' wat dan al zoveel sterker wordt).
Het is wachten tot Miss Reid overgenomen wordt door een bepaalde producer. Dan gaat commercie meespelen en reken maar dat dan de spanning erin gebracht wordt (sex sells). Ze heeft alle potentie om ook dat te brengen.
Ik hoop alleen dat ze niet de übercommerciele kant opgaat. Daar is haar stem te sterk, bijzonder voor.
Maar eerst nog even deze leerperiode met haar goede Grammar vrienden doorbrengen. Ook zo belangrijk.
Ik ben ergens in het voorjaar gaan luisteren naar deze band. En ergens lijkt het er op dat dit een jong vrienden groepje is die dit met z'n 3en gestart zijn. Duidelijk is dat Hannah Reid er boven uitstijgt (dat gebeurt al in feite met het gebruik van haar stem in het door Disclosure bewerkte 'Help me lose my mind' wat dan al zoveel sterker wordt).
Het is wachten tot Miss Reid overgenomen wordt door een bepaalde producer. Dan gaat commercie meespelen en reken maar dat dan de spanning erin gebracht wordt (sex sells). Ze heeft alle potentie om ook dat te brengen.
Ik hoop alleen dat ze niet de übercommerciele kant opgaat. Daar is haar stem te sterk, bijzonder voor.
Maar eerst nog even deze leerperiode met haar goede Grammar vrienden doorbrengen. Ook zo belangrijk.
Ik heb dit album nu een paar keer lichtelijk beluisterd (en dat moet – voor mij – echt met een koptelefoon want het is een parel !) maar de overgang van deze band naar de focus op Hannah Reid vindt dus geleidelijk plaats. Knappe, vind ik dan, is dat het (nu) nog niet echt de commerciële kant op gaat (en dat met producers van Coldplay, Adele…). Reid heeft een zeer mooie, bijzondere stem en van mij mag het buiten de commerciële paden blijven. Dat dit nu op deze manier uitgebracht/geproduceerd wordt vind ik respectvol. Bijzonder materiaal en idd, een fabuleuze luistertrip.
0
geplaatst: 12 juni 2017, 18:52 uur
Zinnige stelliingen van erwinz & aERodynamIC om de rust te nemen voor deze nieuw LondonGrammar. Tot nu toe eigenlijk maar vluchtig beluisterd en dan is saaie emo-pop wellicht een te snelle conclusie. Alles is nu puur gericht op haar stem. De ingetogen kale begeleiding is daar ondergeschikt aan gemaakt. Dan moet je wel vol met haar stem mee kunnen gaan en daar ligt geloof ik mijn pijnpunt. Het is zo mooi dat ik een rafelrandje mis, iets schurends, iets tegenstrijdig, maar het te harmonieus. Het meest goede punt is de ingehouden spanning, daar houdt ik wel van. Zelfs ook maar 1 eruptie voorkomen, is wel lef, maar toch ook niet de dissonantie die ik zoek. Maar ik luister dapper door.......
Ander punt waar LondonG weinig aan kan doen: dat ik dit weekend eerst begonnen was aan CigarettesAfter En dat 2 albums met zoveel rust tegelijk ook te veel is.
Ander punt waar LondonG weinig aan kan doen: dat ik dit weekend eerst begonnen was aan CigarettesAfter En dat 2 albums met zoveel rust tegelijk ook te veel is.
0
geplaatst: 12 juni 2017, 19:05 uur
Ik vind dit een sterk album van London Grammar, mooie ingetogenheid, summiere maar mooie muzikale omlijsting en prachtige vocalen. Groeit absoluut per luisterbeurt, leuk!
0
geplaatst: 13 juni 2017, 10:59 uur
Nu enkele keren geluisterd, wordt steeds beter. Het begint allemaal wel erg tam, maar vanaf het geweldige Hell to the Liars begint het treintje te rijden. Mooi album!
0
geplaatst: 13 juni 2017, 23:54 uur
Ik hoor een beetje late Talk Talk in het eerste deel van 'What a Day'. Fijn nummer, mss wel het beste van het album.
0
geplaatst: 16 juni 2017, 14:29 uur
Het is toch goed gekomen voor mij met Truth Is a Beautiful Thing, meer tijd nemen en luisteren op hoog volume/met koptelefoon is het advies. De stem van Hannah blijft prachtig en vanaf Hell To The Liars is het genieten.
0
geplaatst: 16 juni 2017, 16:33 uur
Dit is een mooi album geworden, maar ik had er ook iets meer luisterbeurten voor nodig. Afgelopen woensdag in de trein viel het kwartje: heerlijk weggedroomd met deze plaat. Ondanks dat de boel nergens opzwepend wordt is het album meer dan dynamisch genoeg om 51 minuten te boeien. De instrumentatie is ontzettend subtiel, maar wel gedetailleerd en smaakvol om de vocalen van Hannah Reid heen gedrapeerd. Zij heeft, zoals hier al meer aangegeven wordt, nog meer de hoofdrol gekregen op Truth Is a Beautiful Thing en vervult die met verve. Vooral op Rooting for You laat ze een fenomenaal bereik horen. Haar stem heeft veel beleving, maar het is niet te dik aangezet, dat bevalt me ontzettend. Ook durft London Grammar uit te waaieren: heerlijk zoals Big Picture aan het eind blijft doorgaan in zijn echoënde gitaarmotief.
0
geplaatst: 19 juni 2017, 19:45 uur
Spannend album met lome luisterpopsongs, gedragen door een bijzonder stem. Maar dezelfde Hannah gaat me in de gedragen nummers met kale instrumentatie ook tegenstaan. Dan is het me te veel mooi zingerij. Geef mij maar een stem met een rafelrandje op de huig. Ultieme Muziek is dus de combi tussen stem en begeleiding.
Playlist van, de voor mijn oren geslaagde songs:
Everyone Else
Hell to the Liars
Big Picture
Leave the War with Me (*)
Non Believer
Oh Woman Oh Man
Bones of Ribbon
(*) note: Nog door niemand ontdekt: Geweldig nummer waar alles aan klopt
Playlist van, de voor mijn oren geslaagde songs:
Everyone Else
Hell to the Liars
Big Picture
Leave the War with Me (*)
Non Believer
Oh Woman Oh Man
Bones of Ribbon
(*) note: Nog door niemand ontdekt: Geweldig nummer waar alles aan klopt
0
Erwin72
geplaatst: 20 juni 2017, 08:25 uur
Na vele malen beluisteren kom ik toch tot de conclusie dat London Grammar een prima album heeft afgeleverd. Het album heeft bij mij wel tijd nodig gehad om te landen.
0
geplaatst: 25 juni 2017, 11:27 uur
Op 23 november staan ze in Afas Live Amsterdam en 11 december in Lotto Arena Antwerpen.
De eerste keer dat ik ze live zag was in de Melkweg en dat was wat teleurstellend omdat het tv programma op RTL blijkbaar dusdanig belangrijk was dat ze het na een kleine kwartier al voor gezien hielden.
Benieuwd hoe de nummers van dit album in zo'n grote zaal overkomen.
De eerste keer dat ik ze live zag was in de Melkweg en dat was wat teleurstellend omdat het tv programma op RTL blijkbaar dusdanig belangrijk was dat ze het na een kleine kwartier al voor gezien hielden.
Benieuwd hoe de nummers van dit album in zo'n grote zaal overkomen.
0
geplaatst: 25 juni 2017, 11:34 uur
aERodynamIC schreef:
Op 23 november staan ze in Afas Live Amsterdam en 11 december in Lotto Arena Antwerpen.
De eerste keer dat ik ze live zag was in de Melkweg en dat was wat teleurstellend omdat het tv programma op RTL blijkbaar dusdanig belangrijk was dat ze het na een kleine kwartier al voor gezien hadden.
Benieuwd hoe de nummers van dit album in zo'n grote zaal overkomen.
Op 23 november staan ze in Afas Live Amsterdam en 11 december in Lotto Arena Antwerpen.
De eerste keer dat ik ze live zag was in de Melkweg en dat was wat teleurstellend omdat het tv programma op RTL blijkbaar dusdanig belangrijk was dat ze het na een kleine kwartier al voor gezien hadden.
Benieuwd hoe de nummers van dit album in zo'n grote zaal overkomen.
Ben ik ook benieuwd naar! Ik ga naar de Lotto Arena op 11 december. Afgelopen vrijdag direct kaartjes gekocht want ik wist niet dat ze ook naar NL kwamen en ik wilde ze PER SE zien
Hoop dat ze een mooie intieme sfeer in een grote zaal weten te creëren! Dan wordt het zeker een avond vol kippenvel!
0
geplaatst: 26 juni 2017, 12:06 uur
Wat een monsterlijk mooi album is dit zeg. Normaal gesproken niet helemaal mijn genre, maar ik schaar dit in een categorie waar ik ook een liefhebber van ben: die van zangeressen als Dido en Sarah McLachlan. Wat een bijzondere sfeer ligt dit trio neer met dit album en wat een fantastische nummers. Veel tracks zijn wat mij betreft ook voorbestemd voor soundtracks en voor docu's. Ik leg hier één van mijn zeldzame 5 punten voor neer. Misschien gaat dit in de toekomst eens een keer tegenstaan en breng ik het dan terug naar 4,5 maar hoog zal het cijfer blijven vermoed ik.
0
geplaatst: 30 juni 2017, 12:42 uur
aERodynamIC schreef:
Op 23 november staan ze in Afas Live Amsterdam en 11 december in Lotto Arena Antwerpen.
De eerste keer dat ik ze live zag was in de Melkweg en dat was wat teleurstellend omdat het tv programma op RTL blijkbaar dusdanig belangrijk was dat ze het na een kleine kwartier al voor gezien hielden.
Benieuwd hoe de nummers van dit album in zo'n grote zaal overkomen.
Op 23 november staan ze in Afas Live Amsterdam en 11 december in Lotto Arena Antwerpen.
De eerste keer dat ik ze live zag was in de Melkweg en dat was wat teleurstellend omdat het tv programma op RTL blijkbaar dusdanig belangrijk was dat ze het na een kleine kwartier al voor gezien hielden.
Benieuwd hoe de nummers van dit album in zo'n grote zaal overkomen.
Die kwamen een paar jaar geleden geweldig over in (toen nog) HMH, met 50 minuten mijn kortste maar een van de beste concerten ooit.
De tickets voor Afas Live 23-11 zijn al weer in de pocket.
0
geplaatst: 30 juni 2017, 14:01 uur
Het album kakt wat mij betreft in bij de 2e helft, maar de 1e helft blaast mij omver! Rooting for You, Big Picture, Oh Woman Oh Man, Hell to the Liars zijn voor mij de prijsnummers. Jammer dus van de 2e helft, de laatste 3 nummers irriteren zelfs. Zonder die 3 was het een topscore geworden.
0
geplaatst: 13 juli 2017, 20:10 uur
Volhouder wint. Album diverse keren geluisterd maar kon er geen geduld voor opbrengen om het in z'n geheel af te luisteren. Vandaag toch maar eens gedaan. Kracht van de herhaling wellicht maar ik vind het steeds beter worden. Wel erg lang en een playlist met favoriete nummers is een mooie optie.
1
geplaatst: 2 augustus 2017, 10:05 uur
Chameleon Day schreef:
Ik hoor een beetje late Talk Talk in het eerste deel van 'What a Day'. Fijn nummer, mss wel het beste van het album.
Ik hoor een beetje late Talk Talk in het eerste deel van 'What a Day'. Fijn nummer, mss wel het beste van het album.
En dan te bedenken dat dit nummer er als bonustrack opstaat. Op Spotify ben ik het album per ongeluk inclusief bonustracks gaan luisteren, wat ik normaal nooit doe. En ik kan nu wel zeggen: de bonustracks zijn ook zeer de moeite waard (mooie cover van The Verve ook!). Zoals Broem al opmerkt heeft het album even nodig. En ook ik voelde wat weerstand om het album op te zetten. Toch kan ik inmiddels zeggen dat dit (weer) een geweldig album. Haar engelenstem staat, door de minimale muziekale ondersteuning, heel centraal en dat is volop genieten. Enige punt van kritiek: het tempo ligt bijna het hele album wel heel laag. Alleen bij Leave the War With Me (inderdaad een prachtsong blur8) en Oh Woman Oh Man (mijn absolute favoriet) gaat het tempo wat omhoog.
Ik kijk uit naar het optreden op Lowlands!
0
geplaatst: 8 augustus 2017, 20:26 uur
Na het fantastische If You Wait was ik uiteraard benieuwd naar de opvolger. Truth Is a Beautiful Thing ligt stilistisch in het verlengde daarvan: rustige, langzame songs met subtiele elektronische begeleiding duister randje die langzaam onder de huid kruipen. Het enig puntje van kritiek dat ik kan geven dat dit album daardoor minder verrassend is maar het is een meer dan waardige opvolger van het onvolprezen debuut.
0
geplaatst: 21 augustus 2017, 16:30 uur
Ik moest er even voor gaan zitten en op me in laten werken, maar dat betaald zich dubbel en dwars uit; wat een pareltje.....
Voorlopig 4*
Voorlopig 4*
0
geplaatst: 24 augustus 2017, 00:52 uur
steve harris schreef:
Dit weekend op Lowlands was ze hemels.......
Dit weekend op Lowlands was ze hemels.......
Zeker! Was erg mooi! Door dat optreden ook nu maar eens deze plaat aan het beluisteren want ik kon hier nog niks van.
0
geplaatst: 26 augustus 2017, 11:52 uur
Op Pukkelpop was het kippenvel. Alle nummers vind dit album kwamen perfect over, desondanks ik ze nog niet kende.
1
geplaatst: 2 september 2017, 19:02 uur
Ik heb er een halfje bovenop gegooid, dit is echt een blijver. London Grammar biedt een ''masterclass'' refreinen schrijven op Truth is a Beautiful Thing: die zijn namelijk allemaal een schot in de roos op deze plaat en ze blijven gruwelijk lang in je hoofd hangen. De melodieën zijn ontzettend vloeiend en gracieus, de opbouw van de tracks is heel subtiel en wanneer er een climax is worden ook echt alle registers open getrokken. De flow van het album is zeer aangenaam, maar ieder nummer biedt iets anders. Ik ben blij dat een band als deze in de mainstream opereert. Een mooie tegenhanger voor de vaak drammerige en staccato uitvoering van de andere nummers in de hitlijsten.
0
geplaatst: 4 september 2017, 21:11 uur
Na een paar extra luisterbeurten toch van 3,5 naar 4. Jammer dat ik haar gemist heb op Lowlands. Het nummer Rooting for you is verslavend goed.
0
geplaatst: 5 september 2017, 21:56 uur
Dit zou mij moeten aanspreken, maar na meerdere luisterbeurten moet ik toch constateren dat ik afhaak op de zang, die nogal een grote rol heeft op dit album. Ik heb sterk de indruk dat ze haar eigen stijl en stem nog moet vinden; het klinkt allemaal als een maniertje. Niet alleen de manier van zingen maar ook de zanglijnen vocale acrobatiek vergen, maar juist daardoor het gevoel wat ze wil overbrengen in de weg staat. Alsof telkens de grenzen opgezocht moeten worden en ze moet bewijzen dat ze een groot bereik heeft en goed kan zingen. Ze heeft een prachtige stem, maar het klinkt dan weer geforceerd laag, te laag voor haar bereik, en dan weer onnatuurlijk hoog. Op Oh Woman Oh Man vind ik haar wel goed zingen, zonder overbodige poespas (een enkele Mariah Carey riedel uitgezonderd).
Het is uiteraard allemaal smaak gebonden, maar bij mij komt het niet binnen, ook niet na meerdere luisterbeurten.
De boel lijkt trouwen ook te hard gemixt/gemasterd, het gaat regelmatige in het rood.
Het is uiteraard allemaal smaak gebonden, maar bij mij komt het niet binnen, ook niet na meerdere luisterbeurten.
De boel lijkt trouwen ook te hard gemixt/gemasterd, het gaat regelmatige in het rood.
* denotes required fields.