Soup - Remedies (2017)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Soup - Remedies - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Bijna twee jaar geleden kwam ik via een tip van een lezer van deze BLOG in aanraking met de muziek van de Noorse band Soup.

The Beauty Of Our Youth beluisterde ik tijdens een zware onweersbui en bleek een perfecte soundtrack bij het overtrekkende noodweer.

De muziek van Soup had immers de intensiteit en de kracht, maar ook de schoonheid en dynamiek van een onweersbui, aldus mijn recensie twee jaar geleden.

De lezer die me twee jaar geleden wees op The Beauty Of Our Youth tipte me nu over de nieuwe plaat van de band uit Trondheim.

Het viel twee jaar geleden al niet mee om meer informatie over de plaat van Soup te vinden en dat is dit keer nog lastiger. Zoek op Soup en Remedies en je leest van alles over de geneeskracht van soep bij het verhelpen van allerlei kwaaltjes. Voeg Norway als trefwoord toe en je ontdekt dat ook de Noorse keuken flink wat geneeskrachtige soepjes kent.

Net als de vorige keer heb ik de muziek van de Noorse band maar laten spreken en net als de vorige keer heeft dit een fascinerende roller coaster ride opgeleverd. Remedies bevat maar vijf tracks, maar dit levert wel 42 minuten muziek op. De kortste track op de plaat telt maar net 2 minuten, maar Soup is ook niet bang voor een ruim dertien minuten durende track.

Vergeleken met de vorige plaat kiest Soup op Remedies voor een net wat meer ingetogen geluid. Het is een geluid waarin invloeden uit de progrock, psychedelica en post-rock prachtig samenvloeien, maar waarin ook ruimte is voor invloeden uit de hedendaagse rockmuziek.

Het fascinerende van de muziek van Soup is ook dit keer dat de Noorse band een fraaie balans heeft gevonden tussen redelijk toegankelijke rockmuziek en muziek die stevig experimenteert. Remedies is nog net wat toegankelijker dan zijn voorganger, vooral omdat de echt zware uitbarstingen dit keer grotendeels ontbreken. De muziek van Soup intrigeert op hetzelfde moment genadeloos met verrassende wendingen, heel veel dynamiek en prachtige spanningsbogen.

Zeker in de wat langere tracks en vooral wanneer Soup kiest voor grootse of zelfs bombastische klanken raakt de muziek van de band qua opbouw nadrukkelijk aan de symfonische rock en psychedelische rock uit de jaren 70, maar Remedies lijkt af en toe ook een geïmproviseerde jam of verrast juist met passages met een duidelijke kop en staart en meer eigentijdse klanken.

Muziekliefhebbers met een allergie voor progrock moeten niet aan Remedies van Soup beginnen, maar een iedere met een stiekeme, latente of juist bloeiende liefde voor dit genre, zal zeer aangenaam verrast zijn door de muziek van de Noorse band.

Waar Soup vorige keer een onweersbui voorzag van een fraaie soundtrack komt het dit keer met de soundtrack voor de ontluikende lente. De zon kan al aangenaam schijnen, maar een kille bries is nooit ver weg en een hagelbui zeker niet uit te sluiten. Erwin Zijleman

Waar ik in eerste instantie verwachtte dat dit iets te folky voor me zou zijn, is dit toch wel een fijne plaat. Van begin tot eind een consistente sfeer zonder inzakkers en met minder dan driekwartier een hele fijne lengte om tussendoor eens op te zetten.

De fascinatie voor dit album begon met de hoes. En terecht, want dit is een van de mooiste ooit. Eenmaal het album (en de EP) in handen, gaat het artwork maar door. Toch, als de muziek niets was geweest had een poster aan de muur kunnen volstaan. Dat is geenszins het geval. Wat een overdonderende plaat, waarin het beste van Pink Floyd en 'Misplaced Childhood' van Marillion samenkomen.

In lange uitgesponnen nummers golft de muziek van de Noorse band Soup op en neer. Rustige stukken waarin de band ingetogen, gedegen en vol sfeer musiceert worden afgewisseld met sonische stormen waarin grenzen van wat mijn oren (nog) aankunnen worden bereikt. De grens van wat de opname apparatuur aankon, kan hier ook wel eens onder vallen. De band doet zijn naam eer aan als de soep in kwestie stevige erwten- of bonensoep betreft.

Ik ben over het algemeen niet van de prog en symfonische rock. Er zijn uitzonderingen, waar de melodieën het winnen van de techniek en het niet alleen maar om de fabuleuze wendingen en tromgeroffel gaat. Dat is op Remedies ruimschoots het geval.

Remedies is een van die zeldzame albums die direct binnenkomen en daarna alleen maar blijven groeien. Al een aantal maanden lang, sinds de recensie van erwinz mij onder ogen kwam en nu eindelijk ook op vinyl in mijn huiskamer. De plaat is bij het label in Duitsland gewoon te verkrijgen, waar ik via een grote digitale handelaar hier in het land, maanden voor niets heb zitten wachten. Die hoes op 12" formaat, daar gaat weinig tegen op.

Het enige waar de muziek op cd wellicht beter werkt, is dat de kerkorgel break dan echt in het midden staat en een cesuur is tussen de eerste twee nummers op kant 1, die mij als één nummer voorkomen en kant 2, die echt drie nummers kent (inclusief orgel). Die is bijgeleverd, de cd, maar nog niet beluisterd. De LP is te begeesterend.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

De Noorse band Soup heeft zich sinds 2005 gestaag ontwikkeld tot een naam van formaat binnen het alternatieve rock circuit. Op elk album combineren de mannen hun dynamische en melancholische klanken weer met andere invloeden. Zo klonken op hun voorlaatste release The Beauty Of Our Youth (2013) de invloeden van de klassieke muziek en elektronica door in het geheel. Voor Soup hebben ze zich laten inspireren door de prog uit de jaren 70 en de post-rock en indie muziek van de jaren 90/00. Dit alles komt op wonderlijke wijze samen in de vijf nummers van het album. Alleen al kijkend naar het fantastische artwork (verkozen tot de mooiste platenhoes uit 2017) wordt de impact en ontroering van wat zich onder de oppervlakte bevind duidelijk.

De intensieve jamsessies waarmee een groot deel van de muziek van het album tot stand kwam komen vooral in de vier lange tracks volledig tot leven. Inhoudelijk doet de band de sombere hoeken van de menselijke psyche aan. Vanuit de zang wordt dit vertaald naar langgerekte gitaarpartijen, waarbij de drums het ritme bepalen. Invloeden van tal van bands worden geïntegreerd binnen hun meeslepende en wisselende muziekstukken. Na het aanstekelijke en vrij ingetogen Going Somewhere volgt het hoogtepunt van het album, The Boy and the Snow. Het melancholische begin gaat over in de intensiteit van de gelaagde gitaarpartijen, waarna met de zang het verhaal in alle schoonheid tot leven komt. De track wordt afgesloten met een epische finale, waarin de kracht van de post-rock zich aandoet. Sleeper telt de langste speelduur (ruim 13 minuten) en leunt wat meer op de psychedelica en progressive rock. Van de rust met fluit en al wordt er overgestapt naar swingende basspartijen. Daarna wordt het nummer langzaam aan doorontwikkeld tot de vervreemding van de psychedelica en tenslotte laat de band je in verwarring achter. Eenzaamheid, angsten en nostalgie brengen de ontroering in beweging. De manier waarop deze ontroering wordt gecombineerd met de muzikale invulling maakt Remedies tot een zeer geslaagd album.

4,5*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Aandacht getrokken door de hoge waardering voor Visions. Even wat meningen gelezen et voila! Het nut van MuMe weer bewezen!
Ik hoor 70’s, shoegaze, Sigur Ros en flarden van de betere Snow Patrol. Om van te smullen. Geweldig hoe de rustige stukken (die best lang worden uitgesponnen) worden afgewisseld met euforische uitbarstingen. Echt muziek om heppie de peppie van te worden. Nét wat je nodig hebt tijdens de huidige lockdown en de donkere dagen. Minpuntje heb ik ook; lang uitgesponnen betekent dat er best weinig wisselingen zijn. En dan is iets meer dan 42 minuten veel te kort. We want more!

Dit heb ik leren kennen via The boy and the snow in de Progladder 2022 (hoewel het nummer daar al in eerdere edities was verschenen). Toen ik daarna de hoes zag moest ik eigenlijk denken aan subversieve grunge à la Alice In Chains, maar niets bleek minder waar, want dit is eerder een soort mix van prog (de lang uitgespronnen composities), psychedelica (de mellotron) en folk (de warme melodieën, de innemende zang en de algemene, soms pastorale uitstraling). De zangstem doet me denken aan de Band Of Horses, Midlake en The Horse Company, alledrie bands die eveneens af en toe tegen het arcadische aan zitten, en de combinatie van die zang met de soms trance-achtige arrangementen en de dynamiek van de rustige zangpassages versus de instrumentale uitbarstingen (waarbij ik soms niet eens kan horen of het enorme geluid veroorzaakt wordt door gitaren, keyboards of een mengelmoes daarvan) levert een fraai en steeds spannend geluidsbeeld op. Het is bovendien een plaat die meerdere luisterbeurten goed kan verdragen, want hoewel individuele nummers vaak leunen op lang uitgesponnen melodieën heeft het album als geheel zóveel kleur en zóveel variatie dat hij van a tot z blijft boeien.