Annie Hardy - Rules (2017)

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren via een stream van NPR first listen

De statement die gemaakt werd op NPR over dit album wekte mijn interesse "Writing these songs saved me" zou Hardy gezegd hebben over 'Rules'. NPR maakt verder de claim dat deze nummers mogelijk de meest ontroerende zijn die je zult horen dit jaar. Dat is nogal een boude uitspraak, maar begrijpelijk nu ik een klein stukje van het verhaal achter dit album ken. Twee jaar geleden schonk Annie het leven aan een jongetje om het 17 dagen later te verliezen aan wiegendood. Maar daar stopte de treurnis niet, want rapper Cadalack Ron, de vader van het kind, zou 9 maanden later overlijden aan een drugvoerdosis. In een notendop de basis van dit album.

Annie Hardy is sinds 2003 bekend onder haar alias Giant Drag een L.A. Indie Rock band die ik verder niet ken. Wat ik hoor klinkt als Downtempo licht Experimentele Alternative Rock neigend naar Folk Rock / Singer-Songwriter. Annie's soms verscheurende stem doet me denken aan Janis Joplin maar iets minder Bluesy. Niet bepaald een album voor een bijna lente-achtige (mid)dag als vandaag... meer voor laat op een regenachtige avond.

Dit album komt dus amper een week na Mount Eerie - A Crow Looked at Me en als je dat goed kon waarderen dan past dit mogelijk ook in je straatje. Het is wel minder ingetogen en de vertellende en verhalende manier van Mount Eerie is hier veel minder van te vinden. Het maakt het ook gemakkelijker om naar dit album te luisteren dan naar dat van Mount Eerie die toch een soort voyeuristische kijk in iemands dagboek van maakte. Annie's nummers kunnen ook buiten de oorspronkelijk context beleeft en gewaardeerd worden.

Dit doet eerder denken aan Lou Reed & John Cale - Songs for Drella zoals het met piano en viool gedragen nummer Goodbye My Love, verder ben ik ook gecharmeerd van Train en Blood In Blood Out. Officieeel is de single Want , maar al eerder was er een video uitgebracht voor Go Hey Ru Ku.

Het is een soort heiligschennis om te zeggen welke van de twee (of drie) albums de betere is, maar deze van Annie Hardy is wel toegankelijker dan die van Mount Eerie en misschien meer doorleefd dan Songs for Drella.