John Norum - Total Control (1987)

Erg goede plaat. Het lijkt wel een 'best of' te zijn, omdat alle nummers zo sterk zijn. Voor Back On The Streets zit Vinnie Vincent Invasion daar natuurlijk voor iets tussen.

John Norum verliet Europe destijds omdat hij ontevreden was over de commerciele richting die was ingeslagen op The Final Countdown en wilde weer echte hardrock gaan maken.

Vervolgens kwam onze vriend Norum aankakken met deze gelikte Amerikaans klinkende poprock. Hilarisch!

Nou Flebbie, ik moet je toch even op de vingers tikken
Dit album is sowieso meer hardrock dan TFC! De gitaar voert de boventoon en dat kun je van TFC niet zeggen.
Oké ook deze produktie is erg glad maar toch...
Ik vind dit, samen met Face the truth, het beste album van John Norum! De zang van John is ook zeer verdienstelijk al kan het natuurlijk niet in de schade staan van Tempest.
De cover van Wild one (Thin Lizzy) is ook erg goed uitgevoerd moet ik zeggen!!

Wat voor "schade" richt Tempest aan met zijn stem dan?

Hahaha verrek, na anderhalf jaar betrapt
Moet uiteraard 'schaduw' zijn...

Lol

Net nog weer eens geluisterd.Gooi er een halve * bij op. Geweldig album!

Een prima samenwerking van een top(!) zanger en een top(!) gitarist!!

Behalve Love Is Meant to Last Forever, Eternal Flame en Back on the Streets zingt John Norum de nummers zelf.

Desondanks blijft het een prima samenwerking
De nummers die Glenn zingt springen er wel bovenuit.

Da's straf, want er is hier geen Glenn die zingt. Göran Edman neemt de drie nummers die ik noemde voor zijn rekening. Prima zanger. Maar hoe je hem kunt verwarren met ene Glenn is me een raadsel.

Zegt veel volgens mij

Ik las pas ergens een interview met Dana Strum dat Goran Edman aanvankelijk bij Vinnie Vincent aan de slag zou gaan. Strum zou dat tegengegaan zijn omdat hij moeite had met het Scandinavische accent van de man. Hij was bang dat Edman het opperhoofd op het podium zou aankondigen als 'Winnie Wincent'. Het is als het waar was in elk geval openhartig van de man.

Waarschijnlijk is het dan ook dat Back On The Streets via Edman bij John Norum op de plaat kwam. In het videoclipje is volgens mij nog één van de gezusters Klemann van Lois Lane als 'love interest' te aanschouwen.

Edman zingt in elk geval minder over de top dan Robert Fleischmann. Ook Norums gitaarspel blijft wat dat betreft binnen de perken. Deze versie is hoe dan ook meer dan oké al prefereer ik Vincents versie.

Verder sluit het allemaal best wel naadloos aan op wat Europe tot die tijd deed. Love Is Meant To Last Forever had niet misstaan op The Final Countdown. Het mag de pret niet drukken. Prima voer voor de melodieuze hardrockers onder ons.

Op het einde van het nummer houdt hij zich zelfs helemaal stil, daar waar Vinnie Vincent weer als een bezetene losbarst in de zoveelste woeste solo. Het lijkt wel alsof John Norum daar een statement maakt, zo van; 'kijk Vinnie, soms is minder meer'. Of misschien heeft hij zo'n grote bewondering voor het gitaarspel van Vinnie Vincent dat stilte beter past als eerbetoon dan een vruchteloze poging het te evenaren.

Norum kent de balans wel tussen solo en song. Het mooist is eigenlijk de riff van het nummer. Hier enigszins verstopt door het toetsenwerk. Niettemin onweerstaanbaar.

Nu ik dit album op cd heb bijgekocht heeft het de laatste week geregeld door de woonkamer weerklonken. Het blijft toch een knappe verzameling van nummers. En de Thin Lizzy cover Wild One als bonus is ook mooi meegenomen.

Man's eerste soloplaat na zijn stap uit Europe vanwege muzikale meningsverschillen maar om nu te zeggen dat Norum een plaat heeft uitgepoept die enorm verschilt met die van zijn voormalige broodheer...Hoewel Total Control een betere en wat nuchterder indruk achterlaat in vergelijking met The Final Countdown. Wat meer gitaar georiënteerd, minder dominante keyboard partijen en een vleugje blues. Drie nummers worden ingezongen door Edman maar Norum kwijt zich op vocaal gebied prima van zijn taak. De koortjes doen niet veel onder met die van Europe maar dat aspect hindert niet. De tweede helft van Total Control vind ik beter dan de eerste paar songs, met de heerlijke lome bluesy groove van Law of Life als prijspakker. Met dit plaatje bleek Norum prima op eigen benen te kunnen staan.

Hilarisch !

Doet me denken aan één van de latere Star Trek films als Chirpov, sorry Checkov een authorisatie code moet doorgeven met een dubbele V maar het als "Wictor Wictor" uitspreekt en geen toegang krijgt

Reeds het jaar na zijn vertrek uit Europe kwam gitarist John Norum met zijn solodebuut Total Control. Weg van het hitparadecircus, lekker de gitaar centraal. Hierboven las ik de nodige informatie over de mij onbekende Göran Edman die op track 2, 5 en 6 een prima zanger blijkt en tegelijkertijd verbaast het me dat Norum ook over zo'n goede zangstem beschikt.
Zou hij al het werk ná zijn vertrek uit Europe hebben geschreven? Of zit er materiaal bij dat oorspronkelijk voor Europe was bedoeld? Feit is dat er in 1988 in Scandinavië alleen al 70.000 exemplaren waren verkocht, blijkens dit interview.

Het materiaal is degelijk, maar qua composities word ik nergens écht enthousiast. Norum schreef ze met bassist Marcel Jacob, de bassist bij Yngwie Malmsteen op diens Marching Out (1985). Mijn favorieten zijn Too Many Hearts dat iets wegheeft van Black Sabbaths No Stranger to Love uit 1986, het uptempo Eternal Flame en het Whitesnakeaanse Blind. En laat ik het instrumentale slotlied In Chase of the Wind niet vergeten.
De gitaarsolo's: fraaaaaai in de combinatie melodie met snelheid. Norum stelt die altijd ten dienste van het liedje.
Omdat hij Back on the Streets van Vinnie Vincent Invasion covert, staan hierboven de nodige vergelijkingen. Nou heb ik die VVI hier op vinyl staan - cadeau van maatje JeKo die 'm kocht maar een miskoop bevond - en dan valt inderdaad het grote verschil in aanpak op tussen deze twee snarenracers. Bij VVI dus behoorlijk over de top in vergelijking met de nuchtere Norum, al heeft het allebei z'n charme.

Eén keer word ik wél enthousiast. Dat is bij Wild One, de cover van Thin Lizzy, in Europa alleen op de cd-versie van dit album verschenen en nadien ook via streaming. Plotseling weet ik zeker dat dát hetgeen is wat ik mis op Total Control : hele goede eigen composities. Want wat is en blijft dit toch een zeldzaam mooi nummer: de breaks alleen al, als op het origineel uit 1975.
Bovendien leuk om het in de productiestijl van 1987 te horen, wat me bij de constatering brengt dat dit toch een stuk beter klinkt dan de eerste twee van Europe, waar het eveneens om de gitaren draaide. Eigenlijk keert Norum terug naar die stijl, maar dan met sterk verbeterd geluid.

Al met al is Total Control een degelijk album, dat me op de gitaarsolo's na niet op het puntje van mijn stoel brengt. Een dikke 7 daarom voor deze bezige bij van toen slechts 24 jaar oud, die het jaar ervoor niet alleen druk was geweest met Europe maar ook met het album dat zus Tone Norum maakte. Dat hij zo snel al met dit vervolg kwam, verdient een kleine buiging.

Wacht ff, je wil me toch niet zeggen dat je dit album beter vind klinken dan Wings of tomorrow?

Wel! Wings of Tomorrow klinkt nog wel erg als de vroege jaren '80, charmant maar niet knallend. Ik heb het over de productie hè, niet over de muziek! Wat dat laatste betreft, prefereer ik Wings!

Hm oké. Ik ervaar het toch anders. Ik vind Wings of tomorrow behoorlijk knallen namelijk. Die productie is zeker typisch begin jaren 80 maar klinkt lekker helder en fris. Total control heb ik qua productie altijd als een iets stevigere The final countdown ervaren. Waarin met name de drumsound te wensen overlaat. Lijkt af en toe wel een drumcomputer vind ik. Ik stoor me er overigens zeker niet aan hoor. Daarvoor vind ik de nummers te goed.

Jazeker vielip, dat het harde drumgeluid gaat lijken op een drumcomputer, dát herken ik dan absoluut. Wat dat betreft klinkt Wings veel natuurlijker in de oren.

En toch... Enkele jaren geleden maakte ik voor in de auto een playlist met daarin het beste van Europe. Na een tijdje heb ik daar een nieuwe versie van gemaakt, zonder de albums van vóór de reünie van 2004. Dat vooral omdat ik de combinatie van de oude producties niet trok met die van na '04. Vooral het gitaargeluid is zo anders, maar ook de galm. Het matchte niet in mijn playlist.
De eerste twee Europes hebben qua productie nog die nostalgische sfeer van de New wave of British heavy metal, zoals ik - net als jij? - ook hoor bij de eerste van Tygers of Pan Tang, waar we elkaar zojuist tegenkwamen.

Leuk hier tussen de platenbakken! Europe, Tygers... Zullen we buiten een bakkie met Henk doen?

Ha, ja is goed!

Wat betreft die verschillen in productie tussen 'oude' en 'nieuwe' Europe; dat herken ik zeker! De oude albums klinken allemaal vrij zacht. Bijna bedeesd. Als je nummers daarvan in een playlist mengt met nummers van na '04 dan blijf je aan de volumeknop draaien En spotify ons maar wijsmaken dat je kunt kiezen voor 'play all songs on the same volume' . Ja m'n reet...