Sammy Hagar - I Never Said Goodbye (1987)

Sammy's eerste solo album als lid van Van Halen, dit om zijn contractuele verplichtingen met Geffen na te komen. Heerlijk zomers plaatje, vooral de mooie ballad Give to Live, Hands and Knees en What They Gonna Say Now.

Back into You is een kopie van AC/DC's You Shook Me All Night Long.

Ik heb deze ook maar weer opgehoogd naar 3,5 ster. Soms heb ik wel eens de neiging om hardrockplaten te laag te beoordelen. Vroeger was ik er helemaal gek op, maar de liefde voor het genre is de laatste jaren een klein beetje verwaterd.

Nu ik deze weer draai blijkt toch wel dat het een prima plaat is. Oke, Boy's Night Out is niet veel, maar de rest van de nummers is prima in orde.

Niet al het solowerk van Sammy Hagar is even interessant, maar dit is toch een uitschieter. Het zal ook wel helpen dat Eddie van Halen nadrukkelijk aanwezig is op het album. Met name een aanrader voor degenen die niet vinden dat Van Halen zonder David Lee Roth had moeten stoppen.

Prima album van de Red Rocker! Dat Eddie mee speelt is leuk maar ook niet meer dan dat vind ik. Ik bedoel; zoveel inbreng heeft ie niet gehad in de composities en hij speelt alleen bas geloof ik.
Give to live, Eagle fly, Hands and knees, Returning home en What they gonna say now zijn geweldige nummers.
Ben het met Tribal Gathering eens dat niet al het solo werk van Hagar goed is maar dit album mag er absoluut zijn!

Tussen de Van Halen albums "5150" en "OU812" neemt Sammy Hagar nog een soloalbum op als gevolg van contractuele verplichtingen bij platenmaatschappij Geffen. Of het door zijn tijd bij Van Halen komt, of door de invloed van Eddie Van Halen, maar ik vind "I Never Said Goodbye" een van zijn betere, misschien wel zijn beste, soloplaat. Als ik naar dit album luister kom ik iedere keer weer tot de conclusie dat Sammy Hagar een van de beste rockstemmen heeft in het circuit en dat hij daarnaast een uiterst begenadigd gitarist is. De twee openingsnummers zijn direct geweldig, een mooie aansluitende combi van rock en een midtempo meeslepend nummer, waarbij de gitaarsolo in "Hands and Knees" vooral op valt. Sammy Hagar kiest in zijn benadering op deze plaat niet voor een recht-toe-recht-aan aanpak. Geregeld zorgen blazers en toetsen voor een dynamisch rockgeluid. Leuke bijkomstigheid is dat Eddie Van Halen de bas speelt op "I Never Said Goodbye". Het is niet zo dat Eddie direct een baanbrekend basgeluid ten gehore brengt, maar het is uiterst solide en legt een mooi fundament voor de prima liedjes van Hagar. Maar daarnaast is het vooral een leuk weetje. Andere hoogtepunten zijn "Privacy" (mooi overlopend en vooraf gegaan door het bluesy klinkende "Standin' at the Same Old Crossroads") de ballad "Eagles Fly" (ook veelvuldig gespeeld tijdens Van Halen concerten) en het afsluitende "What They Gonna Say Now". Deze plaat is een hoogtepunt uit het oeuvre van Sammy Hagar.

Sammy Hagar als solo-artiest is niet zeer hoogstaand geweest in de jaren na Montrose. Vooral in Amerika had hij succes maar zn platen waren altijd vrij simpel en recht toe recht aan. Hij moest het vooral hebben van energieke live shows, daar was hij wel goed in. Dan vraagt een ene Eddie Van Halen of hij de nieuwe zanger wilde worden.......Daar zeg je natuurlijk geen nee tegen! Na zijn debuut moest hij dus nog een album voor Geffen maken. En gelijk is er een groot verschil met zijn eerdere solowerk. De songs zijn veel meer diverser, klinken frisser en er zit veel meer dynamiek in. En dat is zeker WEL de invloed die Van Halen op hem heeft gehad en in bijzonder Eddie. Dat heeft Sammy ook nooit onder stoelen en banken gestoken.
Edward speelde niet alleen de bass maar nam ook de productie op zich.
De stamper When The Hammer Falls opent uitstekend en gelijk hierna volgt de krachtige ballad Hands And Knees met een mooie gitaarsolo van Hagar.
Hoogtepunt is voor mij Returning Home. Met puntige keyboardlijntjes en prachtige "Hamony Vocals" swingt het nummer als de nete tot en met de outro einde.
Onwijs heerlijk is ook Sam alleen met zn gitaar, lekker raggen en zingen op Standing At The Same Old Crossroads wat naadloos overgaat in het swingende boogie Privacy.
Het album wordt met een knipoog afgesloten met What They Gonna Say Now.
Samen met het eerste soloalbum na het vertrek uit Van Halen (Marching To Mars) zijn dit Sam's beste soloplaten.

Hagar zat voor mijn gevoel nog maar net bij Van Halen, toen solosingle Give to Live op tv voorbijkwam. Een nummer met een ijzersterk refrein en lekker digitaal hammondorgel.
Platenbaas Geffen had nog een soloplaat van hem tegoed, zo begrepen we al spoedig. Van de sterke solovoorganger VOA keerden toetsenist Jesse Harms en drummer David Lauser terug. Dat Eddie Van Halen co-produceerde en meer dan verdienstelijk baste zijn leuke details. Opgetreden werd er niet, wel werden van dit album naast de grootste hitsingle (#23 in augustus 1987) ook zijn andere hit Eagles Fly (#82 in oktober) bij Van Halen uitgevoerd.
Overigens scoorde Hagar al eerder in 1987 een hit met Winner Takes It All, dat in maart #54 haalde. Het was afkomstig van de soundtrack van Over the Top, een film met Sylvester Stallone.

De verkoopsuccessen waren voor Hagar beter dan ooit, maar liever hoor ik enkele van zijn vorige acht soloalbums. Aardig is het regelmatig wel, te weten opener When the Hammer Falls of het uptempo Boys' Night Out, ondanks een te simpel synthesizerthema. Ook de aftrap van kant 2 is lekker met de blues van Standing' at the Same Old Crossroads dat overgaat in Privacy met zijn snelle shuffle á la Golden Earring's Radar Love.

Voor het overige is het me te bedaard. OzzyLoud beschreef zijn vorige platen als "vrij simpel en recht toe recht aan", maar juist die energie mist hier. Stond er maar een Trans Am (1979) of Love or Money (1980) op! In 1987 mis ik de felle zijde van de red rocker.