Voyager - Ghost Mile (2017)

Zesde en beste album van deze australische band tot nu toe. Een reeks ijzersterke songs trekt voorbij, voorzien van mooie zangpartijen en heerlijk hoekig loodzwaar gitaarwerk. Voyager heeft de formule hier op subtiele wijze geperfectioneerd. Van de fijne opener Ascension tot de geweldige afsluiter As The City Takes The Night is het genieten geblazen.

Hoera! Weer een 2017 album, waar ik niet halverwege bij in slaap sukkel!

Voyager laat op dit album hele mooie progressieve - of is het 'progressive' - rock/metal horen met hele goede zang: een geluid dat soms wel wat weg heeft van zangers als Morten Harket, Roland Orzabal of zelfs Simon le Bon, maar dan beter. Maar de muziek kent niet alleen de nodige afwisseling in zang (gewone leadzang, soms meerstemmig en - vooruit dan maar - een enkele grunt) of begeleiding, ze ondergaat ook regelmatig mooie tempowisselingen en doet op sommige momenten zelfs denken aan de symfonische rock uit de jaren '80. Ondanks dat de fraaie composities - zoals wel vaker het geval in dit genre - niet altijd even gemakkelijk in het gehoor liggen, komen de nummers toch vrijwel onmiddellijk binnen. Het lijkt mij in ieder geval geen album dat snel zal gaan vervelen.

En... heb ik nu eindelijk na lange tijd weer een kandidaat voor mijn eindlijstje?

Het zou zomaar kunnen!

Opmerkelijk hoe hoog deze cd tot nu toe scoort en hoe enthousiast iedereen is over deze nieuwe Ghost Mile. Hij ligt hier nu een week ter recensie, maar ik vind de cd nog niet van het niveau dat de cd helemaal de hemel in geschreven moet worden. Ik durf mijzelf een kenner van de band te noemen aangezien ik de band vanaf het eerste uur volg, maar ik vind dat Estrin op dit album wel iets nadrukkelijker in de mix mag liggen. De zang ligt voor mijn gevoel wat te diep in de muziek, waardoor de synts en gitaren juist iets gaan overheersen. Ook steekt er tot nu toe geen enkel nummer bovenuit, dat was op de vorige albums nog wel eens anders. Daar staan per album 1 of 2 ijzersterke en memorabele nummers op en voor mijn gevoel is dat na twee luisterbeurten op Ghost Mile niet zo. Maar verder is dit wederom geen slechte plaat (die heeft Voyager nog nooit gemaakt) en moet het wellicht nog wat meer groeien. De cd krijgt sowieso nog wat meer luisterbeurten voordat ik mijn definitieve oordeel geef. De ontwikkeling van de band is ten opzichte van V niet heel bijzonder, de djent en balstbeats zijn wel wat nadrukkelijker aanwezig dan op de voorganger(s). Met het cijfer wacht ik nog even...