Marillion - This Strange Engine (1997)

Persoonlijk vind ik het titelnummer tamelijk flauw; ze hebben véél betere epics gemaakt. En los van die vijftien minuten... ook als symfonummer wordt het een lachertje naast een willekeurig Brave- of Afraid of sunlight-nummer.

En dan dat afschuwelijke Hope for the future nog.....

De eerste vier nummers zijn goed aan te horen. 't Is een beetje Marillion goes Crowded house, maar voor de duur van vier nummers doen ze dat op zich niet verkeerd vind ik.

Over-all 2½* (en daarmee na Holidays in Eden wel Marillions zwakste)

Typisch album dit. Heb al tijden niet meer naar Marillion geluisterd, maar deze staat al een jaar of vijf ongeluisterd op mijn computer dus onder het mom van beter laat dan nooit de stap gezet. Welnu, gevarieerd is het in ieder geval wel. Het koortje aan het eind van het openingsnummer, de AOR-pop van One Fine Day, het emotionele Estonia, de disneycore van Hope for the Future (ik moest wel een beetje lachen om de reacties op dat nummer hier; het zou me niks verbazen als dit een van de beste trolls uit het pre-troll-tijdperk is) en vervolgens als afsluiter de wat meer typisch progressieve epic.

Ik was vroeger wel een progaholic te noemen maar dat heb ik al lang en breed laten varen omdat de stagnatie en het gebrek aan echt progressieve ingevingen in het genre behoorlijk schrijnend zijn. Wat dat betreft is de ambitie en het uitproberen van nieuwe geluiden hier van Marillion lovenswaardig.

Ik zou er nu graag aan toevoegen dat de lauwe reacties hierop aangeven dat het tegenhouden van de vooruitgang in het genre misschien wel vooral toe is te schrijven aan de fans die vooral de gloriedagen van begin jaren 70 (of in Marillion's geval een decennia later) willen herleven, maar eerlijk is eerlijk: dit album staat toch vooral vol met net-nietjes (op Estonia na, wellicht) en heel-erg-nietjes.

Hier wijkt mijn mening wat af van de massa, maar ik blijf tot op de dag van vandaag This Strange Engine nog steeds een erg fijn rockalbum met lichte proginvloeden vinden. Waar men op Holidays In Eden net wat te poppy was, blijft een bezwerend nummer als opener Man Of A Thousand Faces toch uitdagend met het bijna shamanistische outro. Estonia en This Strange Engine zijn daarnaast gewoon Marillion op haar best en Accidental Man is eveneens een erg fijne rocksong.

Het is vooral Hope For The Future waarvan ik nog steeds niet weet of het nu wel of geen grap is. Indien 'ja': geslaagd jongens, vooral niet meer doen. Indien 'nee': mmm... Dit ene smetje is echter niet genoeg om mijn mening over het album flink te laten kelderen. Als rustgevend en lichtvoetig luisteralbum is er weinig anders dat ik als alternatief zou willen horen.

Voorlopige tussenstand:
1. Brave
2. Clutching At Straws
3. Fugazi
4. Script For A Jester's Tear
5. Afraid Of Sunlight
6. Seasons End
7. Market Square Heroes
8. Misplaced Childhood
9. This Strange Engine
10. Holidays In Eden

Te braaf, te veilig en dus weer terug bij af. Marillion klinkt weer een beetje als Holidays In Eden. Marillion heeft weinig geïnvesteerd in dit album. 80 Days klinkt heel willekeurig gefabriceerd en daarmee vrij fantasieloos. Marillion heeft dan nog wel de klasse om nergens slecht te klinken. De enige aanwezige frustratie is daarmee dat de band toch makkelijk beter zou moeten kunnen. Die klasse keert nog wel even terug op An Accidental Man en de afsluitende titeltrack, maar dat neemt niet weg dat het voorlopig tot de mindere albums behoort.

Tussenstand:
1. Misplaced Childhood
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Brave
5. Afraid Of Sunlight
6. Clutching At Straws
7. Market Square Heroes
8. Season's End
9. This Strange Engine
10. Holidays In Eden

Inmiddels een re-release op 2lp en wat ik al eerder schreef bij Marillion, ben ff kwijt bij welk album,...., een band welke ik aan het herontdekken ben via elke nieuwe of re-release. This strange Engine dan hun, ik meen 9e plaat, ondergewaardeerd binnen het Marillion universum in het Hogarth tijdperk. Zoals wel meer in datzelfde tijdperk. Vreemd album want lijkt op een samengeraapt album. Er staat van alles op van net niet, Hope for the future, hoe leuk dat ook moge klinken, wellicht een dolletje onder de bandleden na een fles of wat....no idea. Maar dan, een mening blijft een mening maar Estonia, naar aanleiding van de scheepsramp, man oh man, dat nummer baadt dan weer in praal en pracht. Tekst, muziek en melodie, huiveringwekkend en inmiddels mijn all time favo dus van de band. Krijg er geen genoeg van. En dan lees ik somewhere dat Hogarth hier vermoeid klinkt, nou nou, werkelijk totaal niet mee eens, juist gloedvol in alle pracht ja. Kortom, op mijn herontdekkingstocht blijf ik mij verbazen ja. Op dat éne nummer na een dijk van een plaat met als toetje op de lp nog een fraaie fraaie live versie van Estonia. Geluk zij mijn deel. Nog een keer draaien maar.

Absoluut geen beroerde plaat, zoals er in de hele Marillion-discografie eigenlijk geen echte misser voorkomt (ik betwijfel zelfs of ze tot een echt slechte plaat in staat zouden zijn), maar het zit voor mij soms wel tegen het lusteloze aan, alsof de romantische melancholie van nummers als One fine day en Memory of water soms doorslaat in fatalisme. Gekoppeld aan wat ongelukkige arrangementsideeën (het "wereldmuziek-koor" op Man of a thousand faces, een matige gitaarsolo op One fine day, een rare trompet-achtige synth op 80 days, een steeldrum op Hope for the future, een lelijke saxsolo op het titelnummer) levert dat hier een nogal onevenwichtig album op met de hoogtepunten aan het begin (vooral het openingsnummer met z'n sterke tekst) en het einde (het afwisselende slotnummer), hoewel ik ook wel gevoelig ben voor het stevige An accidental man. Wederom ook alle lof voor H's teksten, die helpen de muziek in niet geringe mate, zozeer zelfs dat de halve ster van mijn waardering op zíjn literaire conto komt.