Marillion - This Strange Engine (1997)

Ha... dan zal denk ik het einde van het titelnummer van de nieuwe plaat van Frost*, Experiments In Mass Appeal, je ook niet aanstaan. Dat word tegen het eind een muur van zangpartijen waarin het lijkt als of er zelfs gegrunt word.... ik mag dat soort dingen wel.

Ik (uiteraard) ook maar daar ging het nu even niet over

Een plaat van Marillion die niet denderend werd ontvangen, maar kwalitatief valt ie best mee.
Het is duidelijk dat de groep het wat meer zoekt in liedjes met een kop en staart. Het atmosferische donkere geluid op de voorganger Affraid Of The Sunlight heeft plaats gemaakt voor nummers met een meer acoustische benadering.
Dit pakt aardig uit in songs als de sterke opener Man Of A Thousand Faces, 80 Days(beetje Crowded House achtig) en Estonia.
Rijk aan emotie is het pareltje Memory Of Water, waar Hogarth erg fraai een (kennelijke) herinnering uit zijn jeugd memoreert.
Zwakkke broeders zijn duidelijk An Accidental Man en het Zuid Amerikaans getinte Hope For The Future. Een nummer wat wel heel erg afwijkt van wat wij van de groep gewend zijn.
Goedbedoeld maar uiterst slap met die nepblazers en flauwe refein.
De lang uitgerekte afsluiter en titelsong is vertrouwder. Lijkt hier en daar wat stuurloos, maar kent mooie passages.
Marillion is hier wat zoekende. Bepaalde bedoelingen pakken aardig uit, andere veel minder.

Na herbeluistering een halfje dr bij.

Ben het helemaal met je eens.
Ik snap eerlijk gezegd de veelal slechte reacties op dit album helemaal niet. Vind het echt een puik album met uitschieters in Estonia en Memory of water. Maar ook de andere nummers vind ik gewoon goed.
De opener zit er meteen lekker in, met veel bombast dat wel en ook One Fine Day is een lekker nummer, maar misschien te pop voor velen. Dat zal dan ook wel de kritiek zijn op 80 Days, maar ik vind het lekker. Dan komen de 2 briljantjes van deze plaat zoals gezegd. Ik vind deze nummers echt niet onder doen voor de veel geprezen nummers op andere albums. An Accidental Man is een puike pop/rocksong met een sterke performance van Hogarth. Hope for the Future zal inderdaad velen tegenstaan, aangezien het wel een erg afwijkend nummer is in de Marillion catalogus. Ik vind het wel leuk dat ze zoiets proberen. Waar ik bijvoorbeeld niks kon met Canabal Surf Babe van Afraid of Sunlight kan ik dit Disney nummer ( ) wel waarderen.
Het eerste deel van het titelnummer doet me denken aan Genesis. Daarna verzand het in een echt progrocknummer (let op de Genesis toetspartij !), dat weer overgaat in een echte Marillion nummer (met een trompet opeens ...) dat helaas eindigd in een te grote kakafonie van geluid. Jammer maar zeker niet slecht gedaan.

Dus al met al een mooi degelijk album. 4 sterren voor mij.

De productie van deze plaat is iets te mat. Het klinkt niet erg enthousiast. Maar na elk van deze nummers in een live-uitvoering te hebben gehoord, moet ik toch zeggen, dat elk van deze nummers meer dan uitstekende composities zijn.

Voor die lieden, die deze plaat zo laag inschatten, luister eens naar de volgende live-platen:

Marillion - Mirrors (2006) , Marillion - Popular Music (2005)

Deze maar eens onder het stof vandaan gehaald.Nadat ik vele songs live heb gehoord,begin ik this strange engine erg te waarderen.En dat na 12 jaar

Zat vandaag deze CD in mijn auto te luisteren en dacht opeens trompet?, dat is toch echt een sax ! Dus rectificatie

Ik Hope for the Future zit een trompet.

Tijdens de tour bij deze plaat durfde Marillion het aan om Hope for the Future op de setlijst te zetten. Ik kan me nog herinneren hoe ze bij het inzetten van dit nummer (in Vredeburg was het, geloof ik) een paar kilo bananen en adere tropische vruchten om hun oren gesmeten kregen. Zowel de fans als de band zelf kunnen er nu de grap wel van inzien denk ik.
Verder een aardige plaat met Estonia als hoogtepunt. De titeltrack komt nogal geforceerd over, met al die hak-op-de-tak wisselingen erin, en klinkt als een poging om Grendel uit het collectieve geheugen te wissen. En dan ook nog die zinloze 'hidden track' erachteraan...

Ik was toen ook in Vredenburg . Het concert was goed maar het zat de band niet echt mee die avond . Steve H was erg gefrustreerd over het geluid ( zang en toetsen vielen uit )
Tja en Hope Of The Future spelen was vragen om problemen . De roep om de terugkeer van Fish was in de zaal luid en duidelijk .
Maar met magistrale uitvoeringen van King en This Strange Engine wonnen ze wat mij betreft de wedstrijd .

Ik vind het titelnummer juist prachtig, een poging om Grendel uit het geheugen te wissen? Beetje een rare opmerking. Uiteraard is het ook een lang nummer maar daar blijft het dan wel bij.

Tja Accidental man en Hope for behoren niet echt bepaald tot het beste van de band maar alles bij elkaar toch een zeer behoorlijk album.

Je hebt soms van die momenten dat een nummer knalhard bij je binnenkomt.
Dat gebeurde me vanmorgen in de auto met 'Estonia'.
De tekst raakte me vol en zat met de tranen in mijn ogen.
Wat kan muziek toch mooi zijn !

wel nu Rkdev een jaar later heb ik het ook: tranen in de ogen.
Alleen niet van ontroering,maar van het te hard gapen.
Marillion goes middle of the road.
estonia en vooral een accidental man gaan er nog wel mee door.

Deze plaat na een flink aantal jaren weer beluisterend tot het oordeel gekomen dat het eigenlijk best wel een goed album is, wat alleen wat meer gebaat zou zijn geweest bij een wat kleurrijkere productie (a la Afraid Of Sunlight). Aan de songs ligt grotendeels niet. Tuurlijk, Hope For The Future is niet denderend maar an sich kan ik er de humor ook wel van in zien. Vind het ook wel gaaf dat toen de band het album in z'n geheel speelde in 2007 op het Marillion Weekend ze dat nummer ook gewoon deden..... en het was groot feest in de tent die avond.

Maar zo'n song als One Fine Day ga ik toch steeds mooier vinden en het titelstuk is pas voor me gaan leven toen Hogarth een keer solo zag optreden (op dvd) en hij eerst een groot deel van zijn jeugdgeschiedenis zat te vertellen om vervolgens deze song te doen .... en dan blijkt dus gewoon, zoals hij het aan het slot zegt, dat het bijna allemaal letterlijk waar is wat hij zingt in dit nummer en dus niet, zoals ik dacht, allemaal dichterlijke metaforen.

Het is natuurlijk een heel ander album dan Affraid Of The Sunlight , die is veel fragmentarischer en een stuk zwaarder .
Marillion verlangde na deze en het andere zwaargewicht Brave, duidelijk naar een wat lichtvoetiger geluid .
Ze slagen daar redelijk goed in . Ik vond het na 1 beluistering eigenlijk wel lekker catchy .

Jammer van een paar minder geslaagde pogingen . Op Hope For The Future bijvoorbeeld slaan ze te ver door naar een stijl die gewoon niet bij Marillion hoort .
Had uitermate geschikt geweest voor wereldverbeteraar Jon Anderson op een soloplaat .

Ik hoor het zo voorbijkomen in mijn hoofd .

Je vindt al eens wat in een platenzaak die wordt stopgezet. Zo ook deze van Marillion voor een prikje. Na een paar luisterbeurten moet ik concluderen dat hij niet slecht is, maar ook verre van schitterend. Er staan niet echt slechte nummers op, enkel Hope For The Future vind ik "skipwaardig".
Estonia is adembenemend mooi. De hoes mag er ook zijn.
Voorlopig 3,5*

Titeltrack is natuurlijk van een ongekende schoonheid... Estonia en One Fine Day, ook, overigens...

Voor 8 € hoor je mij alvast niet klagen.

Er zijn uit deze tijd ook wat extra tracks, zoals remixen van Memory of Water en een langere versie Man of Thousand Faces en een akoestische versie van Man of Thousand Faces.

Volgens mij, ook ooit eens als bonustracks bijgevoegd. In ieder geval bij de single van Man of Thousand Faces...

Ook is deze gehele plaat (geheel niet onaardig) geremixed tot een trance/ambient achtig cdtje.

Ja ik ben goed in rare opmerkingen. Maar tis gewoon zoals het nummer op mij overkwam. Ik vind het nummer This Srange Engine een knip- en plakwerk van verschillende ideeën zonder veel samenhang en deed mij in dat opzicht denken aan Grendel. Interior Lulu vind ik bijvoorbeeld ook zo'n half geslaagd lang nummer.
Daarentegen is bijvoorbeeld Ocean Cloud een lange track die wel van begin tot eind boeit, daar klopt gewoon alles aan...

This Strange Engine kan mij maar matig boeien. Het begint nog overtuigend met Man of a thousand Faces, en ook Estonia is mooi. De rest is voor Marillion maatstaven erg eh.. middelmatig.

Verhoogd naar 4*
Ik vind 80 Days mooi in al z'n eenvoud.

Nou, veel verder dan 3,5 sterren komen ze bij mij niet met This Strange Engine.
Het is een album dat een beetje op 2 gedachten hinkt vind ik.
Aan de ene kant de vertrouwde symfo/prog zoals het titelnummer (dat ik overigens fantastisch vind!) en het prachtige Estonia. Aan de andere kant de meer popnummers als One Fine Day en 80 Days.
Hope For The Future past inderdaad totaal niet bij Marillion, zelfs niet op dit album.
Man Of A Thousand Faces is een prima opener, jammer dat de single niets gedaan heeft.
Estonia is zeer mooi met een emotionele lading.
Maar het klapstuk is toch wel het nummer This Strange Engine met 2 prachtige solo's van Rothery en een geweldige finale met Steve Hogarth in een hoofdrol (kippevel!).
De rest is niet slecht, zeker niet, maar toch minder als zijn voorgangers Brave en Afraid Of Sunlight.

Een album met voor mij 3 hoogtepunten in This Strange Engine, Man Of A Thousand Faces en Estonia. Deze nummers maken het toch een 4* album; ook omdat de rest wel minder is maar mij nergens echt dwars zit. Nee; zelfs niet Hope For The Future ook al past dit nummer hier toch niet zo goed tussen.

Dit bracht mij wel op het volgende idee na nogmaals naar H - Ice Cream Genius (1997) geluisterd te hebben: wat als bv nummers als One Fine Day, An Accidental Man en Hope For The Future zouden zijn vervangen door Marillionuitvoeringen van The Deep Water en Nothing To Declare?

Met zo'n tracklist:

Man Of Thousand Faces
Nothing To Declare
80 Days
Estonia
Memory Of Water
The Deep Water
This Strange Engine

...hadden we weer een ijzersterk sfeervol album gehad; misschien wel 5* waard!

Ach; dromen mag natuurlijk. Is misschien meer iets voor een muziekgame : maak van 2 iets mindere albums 1 veel sterker album. Eerst maar eens zoeken of zo'n topic al niet bestaat....

Typisch album dit. Heb al tijden niet meer naar Marillion geluisterd, maar deze staat al een jaar of vijf ongeluisterd op mijn computer dus onder het mom van beter laat dan nooit de stap gezet. Welnu, gevarieerd is het in ieder geval wel. Het koortje aan het eind van het openingsnummer, de AOR-pop van One Fine Day, het emotionele Estonia, de disneycore van Hope for the Future (ik moest wel een beetje lachen om de reacties op dat nummer hier; het zou me niks verbazen als dit een van de beste trolls uit het pre-troll-tijdperk is) en vervolgens als afsluiter de wat meer typisch progressieve epic.

Ik was vroeger wel een progaholic te noemen maar dat heb ik al lang en breed laten varen omdat de stagnatie en het gebrek aan echt progressieve ingevingen in het genre behoorlijk schrijnend zijn. Wat dat betreft is de ambitie en het uitproberen van nieuwe geluiden hier van Marillion lovenswaardig.

Ik zou er nu graag aan toevoegen dat de lauwe reacties hierop aangeven dat het tegenhouden van de vooruitgang in het genre misschien wel vooral toe is te schrijven aan de fans die vooral de gloriedagen van begin jaren 70 (of in Marillion's geval een decennia later) willen herleven, maar eerlijk is eerlijk: dit album staat toch vooral vol met net-nietjes (op Estonia na, wellicht) en heel-erg-nietjes.

Na het magistrale Afraid Of Sunlight, was dit album een stuk minder zwaar, vooral thematisch lijkt me, maar ook muziekaal aangezien nummers als King hier niet te bekennen zijn. Het album bevat nu, denk ik vooral twee klassiekers het eerste nummer en het titelnummer, die beide inderdaad erg mooi zijn. Daarna wordt toch een meer catchy sfeer ingezet, onderbroken door Estonia, inderdaad het vermelden waard, als wellicht een derde nummer van indrukwekkende nummers, ook al zou ik dan toch eerder voor An Accidental Man kiezen. Over Hope For The Future...man, oh, man, waar waren ze mee bezig, toen ze dit nummer besloten op dit album te zetten. Maar dan This Strange Engine, magistraal...fenomenaal, de eerste keer dat Marillion van H. een nummer waagt langer dan 15 min, en hoe. Wellicht had dit nummer toch echt op AOS moeten staan, of zo. De kwijl momenten van dit nummer zijn er te veel, maar vooral die twee solo's van Rothery.....oh, man, maar ook de kracht en het bereik van H. z'n stem...helemaal af.

De Tour opende destijds met het eerste nummer van het album, welke in 1997 Marillion deed besluiten om ik denk 5 (Utrecht, Den Haag, Geleen, Groningen en Utrecht) concerten in Nederland te geven, waar van de eerste in Vredenburg compleet bagger was, aangezien de opmerking waar Bikkel aan referereert en resulteerde in een publiek dat 'Burn Motherfucker, Burn' stond te schreeuwen tegen H. Een compleet vergalgd concert, dat zelfs de poging om 'Hope For The Future' in een jungle achtige setting uit te voeren niet meer kon goedmaken. En dat nog wel in een zaal als Vredenburg, wat inderdaad DE Marillion zaal is in Nederland bij uitstek. Heb daarna nog het concert in Groningen gezien, dat dezelfde zetlist had als Utrecht, en waar ik me maar bleef afvragen waarom oh, waarom Kayleigh en Cover My Eyes werden gespeeld als toegiften. Ik bedoel, alsof ze niet wat anders hebben. Het Tivoli Concert, een week later kon dat wel, waar compleet van de setlist werd afgeweken en een kneiter van een concert werd gegeven. Dat mocht ook wel aangezien dit een fanclub concert was. De eerste nummers was hetzelfde, maar daarna ging het roer compleet om (http://www.marillion.com/music/frc/022.htm) en er nummers voorbij kwamen die verder op de tour niet meer zijn gespeeld. Waar H. uiteindelijk gewoon een het publiek vroeg, nou...wat wil je verder dan nog horen. En daar gingen we Garden Party, ook al zong H. dit nummer niet, Easter en uiteindelijk Freaks. Na Vredenburg hadden ze duidelijk wat goed te maken.

In al deze concerten werd This Strange Engine vaak uitgevoerd met een extended intro op de Bass door Trewavas, wat het nummer nog beter maakte, wist niet dat Trewavas, daartoe in staat was. Tijdens de Radiation Tour, in Ahoy, duurde dit nummer een kleine 23 min, aangezien H. in het midden allemaal homages bracht, zo zaten er stukken tussen als Spitits In The Material World, en vaak een of ander kerst nummer, etc. zoals ook kan worden gehoord op Polular Music. Met de Anorak Tour opende dit nummer het concert, maar werd het vrijwel dicht aan het opgineel gespeeld.

Door jou, zit ik nu wel weer in een Marillion Mk2 fase... Alleen ik geef de platen wel hogere scores dan jij.

Zo enorm jammer, dat ik geen geld heb op om ze hier in Den Haag te zien...

MK3, lijkt me, aangezien de eerste is Met Mick Pointer, De tweede met Mosley en de derde met Hogarth . Jij hebt in ieder geval nog de kans, mocht je dat willen. Ik woon in Dublin, en deze stad of land wordt zoals gewoonlijk weer eens overgeslagen .

Het is alweer een tijdje geleden dat ik Marillion gezien heb. Kan wel weer een keer lijkt me.

Al is het wel bijzonder dat ze in zo korte tijd twee keer Den Haag aan doen. Schijnbaar bevalt het Paard van Troje...

Ik zal de hele maand droog brood en rauwe bonen eten om ze te mogen zien...

Mick Pointer vond/vind ik niks... Overigens zie ik Marillion meestal gewoon als 2 bandjes. Met Fish en met H.

Aan een ieder om dat anders te zien

Jammer dat Marillion je stadje niet aandoet....

Om nou een Pointer een geheel eigen periodenaam te geven lijkt me, behalve vrij zinloos, ook wel erg veel eer...