CocoRosie - The Adventures of Ghosthorse & Stillborn (2007)

De twee vorige albums behoren bij tot de categorie: apart, aardig, maar vooral niet te veel draaien. Mijn nieuwsgierigheid naar dit album was dus of het die categorie zou blijven of dat ik er anders over zou gaan denken. Leest u mee?

Opener Rainbowarriors vind ik een catchy tune, uiteraard is dat natuurlijk erg betwistbaar als het gaat om deze dames, maar toch pakt het me wel, of laat ik het anders zeggen: het boeit en ze proberen wat nieuws uit. Opeens kunnen de dames wel degelijk hemels zingen en zit er een lekkere beat doorheen. Een beetje vreemd, maar wel lekker dus.
Promise heeft ook een 'urban feel'. Ik had het al over CocoRosie op de r&b toer, zoiets........ Het is bijna meer rap dan zang en ook qua begeleiding is er een mix gevonden. Hierdoor hebben we een spannende mix van stijlen die elkaar nergens in de weg blijkt te zitten. Funky CocoRosie: hell yeah!
Bloody Twins is een wat korter nummer en hierop keert het speeldoosje terug met een rinkelende bel en een windvlaag krijgt het een spooky trekje en daar doet de zang dan nog een schepje bovenop. Het zijn dit soort nummers die ik altijd wat minder trek.
Japan is een ongelooflijk heerlijk gek nummer. Hoezo minder catchy dan de voorganger? Ik vind dit juist toegankelijker en veel swingender dan de vorige twee. Dit is gewoon erg leuk. Yak noemt het hi-la-risch. Ietwat sterk uitgedrukt misschien, maar ik begrijp wel wat hij er mee wil zeggen. Vooral het tussenstuk wat dan weer gevolgd wordt door dat geinige gezang (waar ik tot nu toe nog eens niet door geërgerd ben geraakt). Leuk leuk leuk.
Sunshine doet me dan iets minder: dit vind ik ook wel passen op de twee voorgangers. Toch een iets lager knor-piep-boem gehalte, en dat is dan wel weer een pluspuntje.
Knor-piep-boem zei je? Welja, Black Poppies vind ik dan weer erg representatief voor die kant van CocoRosie. Hier benaderen de dames mijn irritatiegrens en zo ken ik ze.
Werewolf heeft een hoog Björk-gehalte. Nu zullen er straks weer hele hordes zijn die me hier op gaan tegenspreken en dat mogen ze ook. Het ademt in mijn oren een zelfde vibe. Een vibe overigens waar ik voor in de stemming moet zijn. Het kan vriezen en het kan dooien met dit soort nummers. Ook een Patrick Wolf weet dit soort sfeertjes op te roepen, alleen daar kan ik het dan weer beter van hebben. Toch geef ik eerlijk toe dat ze me hier ook niet echt irriteren.
Animals valt in de categorie minder catchy, je moet jezelf er beter voor inzetten en concentreren. Aardig, maar meer ook niet voor mij.
Dat de toegankelijkheid wat afneemt toont Houses aan want ook dit nummer is niet zo pakkend als de eerste songs van dit album. Gecentreerd rondom piano en hoge, opera-achtige zang: tja, dat is niet echt toegankelijk te noemen. Maar het blijft binnen de perken vind ik.
Raphael...............het lijkt Joanna Newsom wel. Folky harp en ook de zang heeft iets soortgelijks. Apart en wat duister nummer dat door de harp toch een bepaalde lichtheid weet uit te stralen.
Girl and the Geese is een tussendoortje en verzorgt daarmee de opmaat voor Miracle. Antony laat ook hier weer van zich horen, maar heeft toch een minder grote rol dan op de vorige plaat. Een prima, sprookjesachtige afsluiter.
Al met al kom ik dan toch op dezelfde score terecht als de voorgangers. Het is een spannende band, maar ik moet er niet te veel naar luisteren. Voor zo op zijn tijd heb je een prima luisteravontuur binnen handbereik, en liefhebbers van het oudere werk zullen dit zeker ook wel waarderen.
Voor mij is het vooral de eerste helft die het hem doet.

Vreemde plaat weer, alhoewel weinig verrassend. Doet me denken aan Bjork die iets teveel paddo's op heeft en rare lievemeisjestaal uitslaat. Ik heb daar wel een zwak voor, maar vond het debuut toch een paar niveautjes magischer. Ruime 3,5*

Ik vind CocoRosie gewoon geweldig, het enige nadeel aan deze CD is dat hij niet zo lang duurt...
De 'hidden track' vind ik trouwens wel erg mooi! Heet dat nummer nou Childhood, wat achter op het hoesje op z'n kop staat geschreven?