Ryan Adams - Gold (2001)

Gold is mijn favoriete Ryan Adams-plaat. Werkelijk alles klopt hier aan en ik vind het songmateriaal nog net wat sterker dan de nummers op de eveneens uitstekende voorganger Heartbreaker. Ik ben van mening dat hij dit album eigenlijk nooit meer overtroffen.

Hoewel ik New York, New York veel te vaak gehoord hebt, blijft het een uitstekend feelgood-nummer. Firecracker is zo mogelijk nog beter, vooral de mondharmonica maakt het nummer helemaal "af". Ik ben een groot liefhebber van het gebruik van mondharmonica in de popmuziek en doe zelf verwoede pogingen om de materie onder de knie te krijgen.

De hoogtepunten volgen elkaar in rap tempo op. Answering Bell klinkt weer enorm eigentijds, hoewel ik Ryan's vocalen in dit nummers wat minder vind. Het daaropvolgende La Cienega Just Smiled is vervolgens een prachtig staaltje songwritersvakmanschap, het is nummer dat ondanks (of misschien wel dankzij) haar melodramatische ondertoon voortdurend boeiend blijft.

Met het ingetogen When the Stars Go Blue gooit Ryan het weer over en andere boeg, en niet tevergeefs. Melancholie voert de boventoon en Ryan laat ook hier weer een uitstekende indruk achter. Hetzelfde geldt eigenlijk voor Sylvia Plath, een prachtig rustig nummer. Stilte heeft nog nooit zo mooi geklonken, stilte met prachtige soundscapes en een pianospel dat mij niet onberoerd laat. Ondertussen is dan al het absolute hoogtepunt Nobody's Girl gepasseerd, dat ondanks zijn ruim negen minuten geen seconde saai wordt.

Enemy Fire is dankzij haar psychedelische insteek ook weer een hoogtepunt en ook het mystieke Wild Flowers voldoet aan al mijn verwachtingen. De vier laatste nummers vind ik net wat minder sterk, maar deze scoren stuk voor stuk nog altijd een ruime voldoende.

Ik leerde Ryan kennen via zijn Whiskeytown-tijd, nog lang voordat deze Gold het levenslicht zag. Hoewel ik altijd dacht dat Faithless Street en Strangers Almanac in termen van vakkundigheid en diversiteit nauwelijks meer te overtreffen waren, flikt Ryan het hier. De songs zijn net wat meer ingekleurd, de productie is iets beter en de enorme variatie doet de rest. Ik kan niet anders dan hier de maximale score voor geven: 5*

Deze cd heb ik zooo vaak gedraaid dat ik hem door en door ken. Toen hij uitkwam wist Ryan bij mij de juiste snaar te raken vooral met Cienega en Tina Toledo. Heerlijk. Deze allegaar aan nummers is door de vele luisterbeurten voor mij toch echt een prachtig geheel geworden. Ook nu nog overtuigt Gold en ik denk dat Ryan in 2001 deed wat hij moest doen, namelijk Gold maken. Dat hij hier later anders over dacht maakt mij niet uit. Voor mij is hij nog steeds goud.

Er staan prachtige liedjes op deze plaat, maar als geheel vind ik hem nogal saai. Zeker vergeleken met Heartbreaker of Love Is Hell, die weten me van begin tot eind te boeien en met Gold is dat helaas niet het geval. Toch een 4, al was het maar vanwege het desolate Sylvia Plath.

Ik vind Ryan een hoogst origineel klinkende artiest, het zal zijn manier van zingen zijn, en het genre op zich natuurlijk; country-achtige rock met rootsinslag, soms rockend, soms zalvend. De grillige artiest heeft ons al vele prachtige muzikale momenten geschonken.
Dit album is echt wel één van zijn beste. Voor mij samen met Cold Roses, Love Is Hell, Cardinology en zijn debuut Heartbreaker, uiteraard.
Klasbak maakt wederom klasseplaat.
Ik verhoog met een halje, nu al ****1/2

Zelf vind ik Ryan Adams ook één van de betere singer-songwriters van deze tijd die verschillende stijlen aan kan zoals country, rock en pure pop. Dit albums is iets meer poppy getint dan zijn meer country-achtig debuut "Heartbreaker" maar ook hier etaleert hij zijn klasse met songs als "New York, New York", "La Cienega Just Smiled" en "Sylvia Plath".
"Love Is Hell" vind ik evenwel het beste Ryan Adams-album.

Blij dat we het over zo veel klassebakken van artiesten eens zijn, Luc! Als je een vrouw was, konden we gaan samenwonen!

Vanavond weer eens opgezet en man man wat een geweldige plaat is dit toch, helaas vind ik Tina Toledo het minste nummer en dat zorgt ervoor dat ik niet de volle mep geef.
Ingetogen ( Silvia Plath, Wild Flowers ) of stevig ( Enemy Fire ) op dit album klopt het helemaal.
Track 4 &13 zijn werkelijk hemeltergend mooi en springen er wat mij betreft bovenuit. Ook het behoorlijk uitgesponnen Nobody Girl stijgt in mijn achting.
Toffe plaat

Het valt me op dat iedereen bij dit album z'n eigen hoogtepuntjes heeft. Sylvia Plath is de mijne. Ik zet het hele album graag op (al vind ik Heartbreaker breekbaarder en daarom iets beter.)

Heb meerdere albums van Ryan Adams, maar deze blijft favoriet. Heerlijke songs met pop/countryinvloeden. Deze verdwijnt nog zeer regelmatig in de cd speler..

When the stars go blue is denk ik wel uitgegroeid tot mooiste nummer van dit album.

En het softste

Sinds wanneer krijgen prachtige, breekbare, liefdevolle en tere liedjes het stempel "soft" opgedrukt?

Ik vind het ook een mooi melancholiek en breekbaar nummer, hoor, maar imo enigszins soft (zowel tekstueel als muzikaal).

Gonna Make You Love Me maar 8 stemmen? Verdomme, zeg. Dat is zowat het beste nummer!

Knap hoor, geen 1:1 vervolg van het mooie 'Heartbreaker' en weer een mooi album maken. Iets meer rockend, iets meer variatie met zelfs een geslaagd uitstapje naar de soulmuziek (het passionele 'Touch, feel and lose'). Daar staat tegenover dat de hechte sfeer van 'Heartbreaker' duidelijk minder aanwezig is. Maar ik vind het weer een geslaagd album, waarin Ryan Adams zijn veelzijdigheid toont en bewijst een groot muzikant te zijn. Nu ik het debuutalbum van Tim Knol inmiddels ken, kan ik de referenties van zijn plaat naar Ryan Adams goed begrijpen. Vooral dit album zou wel eens een goede inspiratiebron zijn geweest.

Eindelijk de bonus-CD in mijn bezit. De nummers op deze CD zijn van dezelfde kwaliteit als het gehele album. Een must van elke Ryan Adams liefhebber.
Per abuis heb ik er twee besteld (via Amazon UK en USA). Voor de mensen met een snelle reactie stuur ik hem gratis toe!

Rosalie Come Go!

Ja als ik dan La Cienega Just Smiled en Nobody Girl hoor! Allemachtig wat een nummers!

Adam Duritz (Counting Crows) zou toch mee hebben gedaan op dit album?

5 sterren is me dit album niet waard, want helemaal hetzelfde niveau als Heartbreaker, Cold Roses, Jacksonville City Nights en Easy Tiger is dit niet. Desalniettemin valt er een hoop te genieten hier hoor, maar jammer is dat ik een hoop van deze nummers ook live heb gehoord, met the Cardinals en die overtroffen allen de album versie. Dit album is ook een stuk poppier dan Heartbreaker.

La Cienega Just Smiled. Jajaaaajaaa!

Vond er aanvankelijk (lees: 2008) niet zo veel aan, maar na een herbeluistering vind ik het wel een prettige plaat. Ik ben meer van de rauwe producties (in sommige gevallen zelfs geen producties), maar inmiddels ben ik er wel iets meer aan gewend geraakt. En ach, het is niet zo dat elk rauw randje compleet weg is gepoetst. Wel heb ik minder met de meer poppy nummers.

Meer Neil Young, minder Tom Petty dus.

Zal een paar andere platen die ik destijds heb beluisterd ook eens een herkansing geven.

Nu ik deze plaat een paar keer achter elkaar heb gedraaid, zie ik pas echt hoe geweldig goed het album is. En dat zit 'm bovenal in de songkwaliteit: die is goed tot uitstekend en dat met 16 nummers. Die nummers zijn ook nog eens heerlijk afwisselend, terwijl dit album toch als één geheel luistert vanwege de relaxte sfeer die Ryan Adams neerzet. Wat kan die man alles gemakkelijk en goed zeg!

Je mag hier 4 vinkjes bij de nummers zetten, maar er zijn veel te veel echt hele lekkere nummers. Van soul-achtig, via country-rock, naar lekkere pop tot echt goede rock. Ik pik daarom vier verschillende tracks eruit: de pop van New York, New York / The Rescue Blues, het adembenemende Nobody Girl en de rock van Tina Toledo's Street Balkin' Blues (in dit geval minder blues en meer Rolling Stones). Maar er staat zoveel meer moois op: ga gauw luisteren!

Nooit geen reet aan gevonden aan deze CD. En waarom? Ik zal het eerlijk gezegd niet weten!

Nee beneveld zal je niet zijn geweest om 11:13 uur...

In eerste instantie vond ik de muziek van Ryan Adams niet zo goed. Nu snap ik niet waarom, het kwartje viel niet denk ik. Ben weer gaan luisteren na het uitkomen van Ashes & Fire. Heartbreaker vind/ vond ik mooier dan Gold, maar nu ik Gold weer een aantal keer ben gaan luisteren kom ik erachter hoe mooi en goed ik deze plaat vind. Een grote diversiteit tussen de nummers, van lekker rauw/ stevig tot zeer gevoelig en heel sober met enkel een gitaar plingeltje. Alle nummers zijn goed. Prachtig hoe Ryan de nummers met zijn ruwe stemgeluid vertolkt, de pauzes tussen de teksten, de opbouw in de Chorus gedeeltes van de nummers, echt een geniaal album. De spanning wordt perfect opgebouwd in de nummers. Ben blij dat ik Ryan Adams nog een kans heb gegeven, nog even en dit wordt een 5 sterren plaat.

Als geheel weet het me niet altijd te boeien, maar er staan echt een paar klassiekers op deze cd.

Waanzinnige live versie: YouTube - Ryan Adams Touch, Feel & Lose
(de albumtrack is maar matig vergeleken met dit )

"Gold" is een bonte verzameling liedjes, waar de melancholiek vanaf spat. De country voert de boventoon, maar ook andere invloeden als blues, soul en rock komen voorbij. Adams is een begenadigd liedjesschrijver en kies de ene keer voor een sobere en sombere aanpak, en de andere keer meer rijk en uitbundig. Ondanks dat sommige nummers vrolijk klinken is de ondertoon toch vaak drukkend en zoals eerder gezegd melancholisch. "Gold" is een singer/songwriter plaat met vele gezichten, maar blijft daardoor juist gezien de hoeveelheid tracks van begin tot eind meer dan genietbaar.

Jammer dat hier zoveel nummers staan, albums van singers-songwriters komen beter bij mij binnen als het kort maar bondig wordt gepresenteerd.

Hier staan enkele geweldige songs op, maar over het geheel weet hij mij niet helemaal te boeien. Sowieso moet het nog klikken tussen hem en mij, tot nu toe weet alleen Heartbreaker mij redelijk te pakken.

Mischien nog maar een paar keer draaien maar voorlopig even niet.

3*

Ik dacht altijd dat dit een pretty-boy-kijk-ik-ben-'zanger'-zanger was. Een wannabe Bryan Adam van het laatste decennium was.
Ik weet dat ik soms erg koppig en star kan zijn...
Tot mijn vriendin vorig weekend deze plaat opzette toen we aan zee waren. Op terras van het appartement in Knokke met zicht op zee. Niets kon me voorbereiden op de staalharde vuist die de magie van muziek soms kan maken. Recht in mijn gezicht tijdens When Stars go blue.
Het nummer katapulteerde me terug naar mooiste herinneringen. Ik was terug 5 jaar oud toen het leven nog moest beginnen en elke schoonheid een nieuwe ster aan het firmament was.
Ryan Adams wordt een nieuwe wereld. Een nieuw Bob Dylan. Ik verheug me al.

Mooie ervaring Lennonlover! Veel plezier met het ontdekken van Ryan Adams. Je moet z'n beste werk nog leren kennen! En, hij is inderdaad vaak de nieuwe Bob Dylan genoemd in het begin van zijn carrière toen Heatbreaker uit kwam.