Paul McCartney - Flowers in the Dirt (1989)

Ik was er in de tijd nog niet om dit album in de tijdsgeest te kunnen zetten, en in een tijdslijn van Paul McCartney zijn ouevre. Dus dat ga ik ook niet doen.

Deze plaat is tamelijk onbekend. Ik kende een paar nummers van de Get Back-dvd, maar dit album had ik eigenlijk nog nooit beluisterd.
Natuurlijk is de sound ontzettend '80s. Aan de ene kant is dat heel jammer, maar aan de andere kant komt het album ook uit de jaren '80, dus wat zou je willen? Als hij hier een '60s-sound zou hebben zou het in die tijd ongetwijfeld als 'ouderwets' en 'motteballenmuziek' bestempeld zijn.
Zeker geen album dat je elke week wilt draaien, maar zo nu en dan kan het best lekker zijn.

Opvallend zijn voor mij de mooie, typische Paul McCartney-melodieën. Opvallende wendingen in 'Distractions' en 'This One'.
De samenwerkingen met Elvis Costello (op You Want Her Too, juist? Ik ben niet zo bekend met Costello, maar dat nummer klinkt alsof hij er een hand in heeft gehad) en David Gilmour zijn ook lekker. Verfrissend, op een bepaalde manier. McCartney vanuit een iets andere invalshoek.
Hij zet zijn eigen 'ego' even opzij om andere artiesten invloed uit te laten oefenen op zijn muziek.

Put It There vind ik wel iets weghebben van Two Of Us. Het is ook mijn favoriete nummer op de plaat. Voor de rest staan er ook wat fijne nummers op de plaat, maar het is zo tijdsgebonden! Ik kan hier echter niet hoger dan een drieënhalf voor geven.

En wat een lelijk hoesontwerp, maar dat terzijde.

Beter dan Press to Play, maar dat is niet zo moeilijk. Verder vind ik het nog altijd een zwakke van Macca. Hij kan zoveel beter, maar de jaren '80 waren voor meer helden nogal teleurstellend.

“TUG OF WAR” uit 1982 was het laatste goede album dat ex Beatle Paul McCartney uit had gebracht. Het werd gevolgd door een reeks albums die een matig tot (soms) redelijk niveau haalden, maar ook niet meer dan dat. “FLOWERS IN THE DIRT” verscheen op 5 juni 1989, werd vooruitgegaan door de single “MY BRAVE FACE” en liet een herboren McCartney horen. Twaalf nieuwe songs, waarvan hij 4 samen met Elvis Costello schreef, waaronder het bijtende “YOU WANT HER TOO” en de genoemde hitsingle “MY BRAVE FACE”. McCartney had een prima band bij elkaar gezocht die voor een bandgeluid zorgen en mede daardoor is het een prachtig album geworden. “ROUGH RIDE” heeft een lekkere reggae feel, “DISTRACTIONS” is een ballad zoals alleen McCartney ze kan maken, mooi lief en klein. Het naar The Beatles teruggrijpende “PUT IT THERE” is het kortste nummer van het album en had in de jaren ’60 gemaakt kunnen worden. “FIGURE OF EIGHT” en werkelijk prachtige “THIS ONE” werden ook op single uitgebracht en zijn mooie radiosongs. “DON’T BE CARELESS LOVE” en “THAT DAY IS DONE” zijn songs die ook uit de schrijfsessies met Costello voortgekomen zijn en zijn topsongs. “HOW MANY PEOPLE” is opnieuw een reggae-achtig liedje, misschien het minste nummer op het album. “MOTOR OF LOVE” is de afsluitende ballad met prachtige vocale arrangementen. De bonustrack is het wat vreemde “OU EST LE SOLEIL”, een dansbaar, voor 1989 modern klinkende track. “FLOWERS IN THE DIRT” een uitgebalanceerd album met bijna alleen maar toppers. Met vrouw Linda McCartney aan zijn zijde, een reeks prima muzikanten en speciale gastmuzikanten revancheerde hij zich voor zijn minder jaren ’80 periode. Hoogtepunt voor mij is het progressievere “WE GOT MARRIED”, dat door Pink Floyd gitarist David Gilmour naar grote hoogte wordt gebracht…weergaloos!!