Paul McCartney - Flowers in the Dirt (1989)

Flowers in the Dirt was voor mij een teken dat McCartney weer de weg naar boven had gevonden, na een mindere periode waarin hij vooral zoekende was en een beetje oppervlakkig was geworden.

Flowers in the Dirt bevat een aantal goede songs in de vorm van Figure of Eight, My Brave Face, This One en Put It There.

Ik vind Flowers in the Dirt samen met McCartney II zijn beste platen uit die periode, althans de 80er jaren.

Once Upon A Long Ago vind ik veruit het beste 80's-nummer van Macca en is nu op Press To Play te vinden (en natuurlijk op All The Best).

Na het voortreffelijke "This One" zakt het niveau van dit album per nummer jammer genoeg steeds verder naar beneden, "Ou Est Le Soleil" zou zelfs de B-kant van een Urbanus singletje niet halen, en "Motor of Love" is ook al zo'n misbaksel dat aan de mid-jaren '80 Beach Boys doet denken.

Beste nummers naast "This One" zijn "My Brave Face", "Distractions", "We Got Married", "Put It There" en "Figure Of Eight".

Een nipte voldoende.

This One en Put It There hebben nog wel klasse, maar de rest is fantasieloze middelmaat. Ach, iedereen heeft wel eens een dip-periode. Half puntje naar beneden. Wordt 3***

Ook een aardig maar niet bijzondere plaat...

Maar.. this one vond ik toen al heerlijk, en dat vind ik ngo steeds!!

Dit zijn van die cd's die ik wel eens uit de cd kast van mijn ouders "steel" en denk, ja leuk Vooral my brave face!

My Brave Face klinkt als een Beatles-song uit 1963/64. Blijft schitterend!!!
Veronica zond in 1989 een special uit van The Making of Flowers in the Dirt.
Paul vertelde o.a. toen hij met Elvis Costello het duet opnam, hij een zelfe soort gevoel had als hij met John Lennon in de studio aan het opnemen was.
Paul werkte ook weer mee op het album Spike van Elvis Costello.
Put It There roept echo's op van Blackbird van het witte album.
Figure of Eight is een prachtige rocker die het in de hitlijsten niet zoveel deed. Er is ook een single versie van met een iets andere (zelfs betere) mix.
This One heeft weer iets weg van het geluid van Revolver.
Wie herinnert zich nog de fans die stonden te wachten voor de Countdown studio voor de limousine met Paul McCartney en zijn band? In de studio deed hij het reggae-achtige How Many People voorafgegaan door eerst al zijn Countdown-fans te begroeten.
Eind jaren 80 had ik ook de cd-single van Figure of Eight. Het was zo'n uitklapgeval waarin nog ruimte was voor een extra 3 inch cd die apart verkrijgbaar was. Van dat setje van ik The Loviest Thing het meest geslaagd.
Flowers in the Dirt vind ik na het wisselvallige Press to Play toch weer een stapje opwaarts.
Het is niet zo'n klassieker als bijvoorbeeld Band on the Run of London Town.
Ik vind Flowers in ieder geval stukken beter dan Off the Ground.

Redelijke plaat na een aantal magere jaren, wel zijn beste sinds Tug of war. Toch klinkt deze plaat vandaag de dag erg gedateerd, vet jaren 80 geluid. Wel een aantal aardige tot goede nummers. How Many People, My brave face, Put it there en Distructions vormen het hoogtepunt van deze wisselvallige plaat. This one en Moter of Love de absolute dieptepunten, saai, saaier en saaist! het slotnummer oeley le sollay (hoe schrijf ik dat ??) is voor mij een verademing. Even een McCartney die weer eens anders durft te zijn en niet altijd, zoals in deze periode, de braafste muzikant ter aarde wilde zijn. Het rock gevoel is hier erg ver weg, maar al bij al een aardige plaat van deze icoon.

Ben je dezelfde persoon als hingen of heb je zijn recensie van 23 oktober 2007 gewoon gekopieerd, devel-hunt? Verder ben ik het grotendeels eens met jou.

Goeie vraag, LucM; aparte actie, devel-hunt....
En ondertussen had je de spellingsfoutjes er best uit kunnen halen (Distructions?!?)

Dat moet toch haast wel? Anders quote je iemand toch en zeg je dat je het er mee eens bent?

Aardig album. Na een teleurstellende periode vond Macca hier weer een beetje de weg omhoog. Jammer dat het album behoorlijk doodgeproduceerd is en ook gedateerd klinkt.

'My Brave Face' klinkt als een oud Beatlesnummer en bevalt erg goed. 'Put it There' vind ik er ook bovenuit schieten. 'Distractions' als een goede derde sluit de top drie af. Verder is het meeste wel aardig. 'Rough Ride' vind ik wel behoorlijk zwak, en 'Ou Est le Soleil' is inderdaad afschuwelijk.

Top 3 voor mij:
1. My Brave Face
2. This One
3. Put it There

Het is zonder meer weer een stap in de goede richting . McCartney zit meestal niet om goede pakkende liedjes verlegen , maar hier pakt het deels aardig uit . Macca probeert duidelijk weer te schrijven vanuit het klein , zonder zich echt aan een heersende hype aan te passen . Enigzins anders is Ou Est Le Soleil , maar dat is een song die verre van gestructueerd is . Tikkeltje langdradig en te weinig verassingen . Volgens mij gewoon uit een melige jam ontstaan .

Ik ga mee met rkdev aangaande de favoriete tracks , al vind ik het kwelende That Day Is Done ook een prima song .

De in samenwerking met Elvis Costello gemaakte Flowers In The Dirt behoort tot het betere werk dat McCartney in die jaren afleverde.
McCartney zelf verklaarde dat hij een nieuw maatje zocht . Hij was zich er van bewust Lennon als creatieve uitdaging te missen.
Hoe groot Costello als musicus ook moge zijn , ook hij was helaas niet in staat om McCartney artistiek op het hoogste niveau te laten draaien. Flowers in the dirt mag dan wat beter zijn dan zijn overige werk uit die jaren , een meesterwerk levert hij met dit werkstuk absoluut niet af.
Het beatlelesque My brave face is het net niet. Te gekunsteld . Put it there is alleraardigst , Figure of eight een verrassend geslaagde rocker. , terwijl This one ons een leuk deuntje heeft opgeleverd.
Met That day is done tracht McCartney opnieuw een hymn te schrijven , maar faalt in zijn voorspelbaarheid.
De rest , mede 'dankzij' de productie, is voor een gigant als McCartney op zijn best vrij middelmatig te noemen.
Bijna 10 jaar moesten we nog wachten tot dat er weer een heel mooi popalbum van de ex-Beatle zou verschijnen..

Goeie samenvatting, George!
Het had het beginpunt kunnen zijn van iets moois, maar het werd het net niet. In tegenstelling tot veel collega's en generatiegenoten had Paul een redelijke jaren '80 beleefd met Tug of War en (in wat minderre mate) Pipes of Peace, maar ondertussen leek hij te moeten wennen aan de status van "McCartney de solo-artiest", Denny Laine verdween van het podium, Eric Stewart kwam even in beeld en nu dus Elvis Costello. Hoogtepunt van hun samenwerking belandde op Elvis' eigen 'Veronica", net wat meer puntig en gefocust.
Hierna werd het een tijdje zoeken en uiteindelijk kwam het pas weer goed toen er groen licht kwam voor het Anthology-project en Macca eindelijk 'ns de link kon en mocht leggen met z'n oude band en een album kon maken als Flaming Pie.

Dat kan zo geweest zijn, hoewel ik dat betwijfel. Wings was toch voornamelijk Paul met zijn vrouw en Denny de trouwe knecht. ( en dat bedoel ik positief).
De gevestigde namen als McCartney, Stones, Dylan, Neil Young, Bowie, Pink Floyd, Stevie Wonder etc. waren toch tot eind jaren 70 bijna ongenaakbaar. Plots keerde het tij in die periode. Trends als Punk, new wave en bands als U2, Cure, Simple minds namen de vlag over en werd de gevestigde rock elite als oud en voorspelbaar neergezet. Nieuwe generaties muziekfans wilde iets anders en helden van hun eigen leeftijd. De muziek van hun vaders wilde ze niet dus kwam er begrijpelijk een tegenreactie. Sommige oudere artiesten waaronder McCartney stapte toen in de valkuil om met die trends mee te liften en zich teveel aan te passen aan dat heersende klimaat. Met als gevolg aalgladde popmuziek waar de ziel uit was verdwenen. Duetten met Michael Jackson, Stevie Wonder, synthesizerpop in de vorm van 'Spies like us' was het gevolg. Pas met Flowers kwam hij weer een beetje tot zijn positieve en begon hij de weg naar zijn eigen talent weer te herontdekken hoewel het tot Flaming pie duurde voordat hij de echte vorm weer te pakken had.

Beetje bij beetje kwam het weer bij McCartney . Off The Ground is ook niet onaardig , maar nog verre van memorabel .
Typisch dat hij wel altijd wilde werken met een soort van side-kick . Na Laine , kwamen inderdaad Eric Stewart en Elvis Costello . Twee gedreven songwriters . Net of hij bevestiging wilde hebben of hij het wel goed gedaan had , of misschien toch een knagende onzekerheid ?
Het kan natuurlijk ook zo zijn dat hij het gewoon prettig werken vond .

Later kwam Jeff Lynne die meewerkte op Flaming Pie . En dat pakte uitstekend uit .

Een echte oppepper voor McCartney was het volgens mij om weer met George en Ringo te werken voor de Anthology projecten midden jaren 90. Twee mannen waar McCartney wel kritiek van accepteerde, dat zette de toon naar zijn meesterwerk Flaming pie.
McCartney was weer thuis.

Figure of Eight is een erg fijn nummertje. Graag meer van dit!

Met een paar vrienden heb ik in 1990 nog eens een keer een wedstrijdje gedaan 'wie het beste in het toilet een Figure of Eight kon leggen'.

Zonder gekheid, dit is gewoon een van de betere albums na het nogal teleurstellende Press To Play.

Ik maakte later weer een cassettebandje met de beste nummers van Press To Play, Flowers In The Dirt, Off The Ground en b-kantjes etc. bij elkaar.

Het is een plaat met aardige momenten, maar vind het over het algemeen onder McCartney's kunnen.
Het is composorisch wat magertjes en met net even te weinig venijn.
Hij blijft wel weer wat dichter bij zichzelf.
Hij probeert weer wat authentiekere dingetjes uit, maar over het algemeen raakt de plaat mij niet zo. Teveel zwakke broeders.

Vandaag deze plaat weer eens gedraaid, en hij viel me helemaal niet tegen. Zeker de eerste helft van het album (t/m This One) is van een prima kwaliteit, en ook in de tweede helft staat er met bijvoorbeeld That day is Done ook nog wel iets aardigs op.
Het nadeel van het album zijn niet de composities, maar is de productie, die ondanks dat het verscheen op de rand van de Eighties, heel erg klinkt als een document uit die tijd. Vooral in de drums en de vele echo's. Vreemd, want de (mede) producers zijn allemaal prima producers die zich ook voldoende hebben bewezen met een niet 80s sound. Alleen Trevor Horn en Steve Lipson zijn daar misschien een uitzondering op. Maar Neil Dorfsman, Mitchell Froom en Chris Hughes hebben bewezen ook een organische sound neer te kunnen zetten. Jammer.

Bij Crowded House pakt dat organische geluid van Mitchell Froom beter uit.
Toen het album uitkwam en ik The Making of Flowers in the Dirt-special bij Veronica zag, viel het mij meteen op hoe goed de band in vorm was.
Bij My Brave Face dat als eerste single uitkwam dacht ik dat Paul terugging naar het Beatles-geluid inclusief die herkenbare galm. Put It There en This One klinken ook zo. Ik verwachtte dat de rest van het album ook zo zou klinken, maar dat was dus niet zo. Rough Ride doet mij denken aan een song zoals Let Me Roll It van zijn Wings-jaren. De rest klinkt toch wel typisch 80's en ik was blij dat Paul geen house-beats aan dit album toegevoegd had.
Flowers in the Dirt verscheen rond dezelfde tijd als de debuut-albums van The Stone Roses en Michael Penn. World Party kwam met het geniale Goodbye Jumbo. Albums die vol zitten met jaren 60-invloeden. Jeff Lynne drukte met zijn produkties toen ook een groot stempel op de rockmuziek.

Je merkt dat de songs van albums zoals Press To Play, Flowers In The Dirt en Off The Ground geen blijvers zijn. Bij de begeleidende (promotie) concerten speelde McCartney nummers van die albums, maar bij latere concerten keren ze niet meer terug.
Nummers van zijn succes-albums (met Wings en onder zijn eigen naam), Beatles-songs en rock 'n' roll-covers blijven tot de ingredienten van zijn concerten horen. Zelfs de wereldhit Coming Up van het McCartney II album en Ebony and Ivory van Tug of War speelt hij nog regelmatig live.

Laatst We got married lekker hard gedraaid... Toch wel een heerlijk nummer. Typische McCartney melodie!

Dat, en David Gilmour

Ik was er in de tijd nog niet om dit album in de tijdsgeest te kunnen zetten, en in een tijdslijn van Paul McCartney zijn ouevre. Dus dat ga ik ook niet doen.

Deze plaat is tamelijk onbekend. Ik kende een paar nummers van de Get Back-dvd, maar dit album had ik eigenlijk nog nooit beluisterd.
Natuurlijk is de sound ontzettend '80s. Aan de ene kant is dat heel jammer, maar aan de andere kant komt het album ook uit de jaren '80, dus wat zou je willen? Als hij hier een '60s-sound zou hebben zou het in die tijd ongetwijfeld als 'ouderwets' en 'motteballenmuziek' bestempeld zijn.
Zeker geen album dat je elke week wilt draaien, maar zo nu en dan kan het best lekker zijn.

Opvallend zijn voor mij de mooie, typische Paul McCartney-melodieën. Opvallende wendingen in 'Distractions' en 'This One'.
De samenwerkingen met Elvis Costello (op You Want Her Too, juist? Ik ben niet zo bekend met Costello, maar dat nummer klinkt alsof hij er een hand in heeft gehad) en David Gilmour zijn ook lekker. Verfrissend, op een bepaalde manier. McCartney vanuit een iets andere invalshoek.
Hij zet zijn eigen 'ego' even opzij om andere artiesten invloed uit te laten oefenen op zijn muziek.

Put It There vind ik wel iets weghebben van Two Of Us. Het is ook mijn favoriete nummer op de plaat. Voor de rest staan er ook wat fijne nummers op de plaat, maar het is zo tijdsgebonden! Ik kan hier echter niet hoger dan een drieënhalf voor geven.

En wat een lelijk hoesontwerp, maar dat terzijde.

De hoes vind ik nu weer heel mooi, maar dat terzijde.
In de periode 89-93 zijn er wel meer composities McCartney/Costello verschenen. My brave Face, So like candy, Pads Paws & Claws, Veronica, Mistress & Maid en Lovers that never where zijn daar een paar voorbeelden van.

Sterk album van McCartney waarbij ik de nummers buiten het bekende My Brave Face pas echt leerde kennen op de uitstekende live dubbelaar Tripping The Live Fantastic uiy 1990.
Vooral We Got Married , Rough Ride en natuurlijk het prachtige Put It There vielen mij toen in positieve zin op.
Het bleken dus nummers te zijn afkomstig van deze Flowers In The Dirt die ik later prompt aanschafte.
Enkel van de nummers Don"t Be Careless Love & That Day Is Done ben ik niet zo gecharmeerd.
De bonusnummers op deze plaat vind ik dan weer wel sterk evenals het met een drumcomputer bewerkte Ou Est Le Soleil en het reggae achtige nummer How Many People opgedragen aan de vermoorde braziliaanse natuurbeschermer Chico Mendes.
Het absolute prijsnummer blijft voor mij Put It There een typisch "klein" Macca liedje.

Bijna een 5, Motor of love had wat mij aangaat beter een obsure b kant kunnen worden. Het bijgeleverde 3" CD'tje Party Party vind ik een stuk lekkerder om naar te luisteren.

Tikkeltje onderschat, maar best prettig album dat t/m This One gewoon goed is. Daarna wordt het wel minder.