Paul McCartney - Flowers in the Dirt (1989)

Goed album van Paul mcCartney, vooral de nummers samen met Elvis Colstello.

Paul McCartney en Elvis Colstello hebben ook een nummer van het Album Help! gezongen.

Best een mooi album.

Een degelijk album. Het bevatte ook weer eens een aantal goeie hitsingles. Ik vind alleen de gedateerde productie een storend element. Het klinkt overdreven ruimtelijk op z'n jaren '80's met veel nadruk op hoge tonen, en daardoor voelt het album een beetje kitcherig aan.

Vreselijke gedateerde nummers. Ou est le soleil :-s

Waarom klinkt bijna alles van de jaren 80 ouders dan de platen uit de 70's en 60's ??

2.5*

Voral My Brave Face klinkt me niet zoals het zou kunnen klinken; er is iets mismee, altijd al gevonden. Het is een goede compositie, maar het klinkt zo f*ckin' Eighties (niet bepaald mijn favoriete decennium in de muziek !).

Distractions, Put it There en This One zijn wat mij betreft de betete tracks op dit beetje wisselvallig album.
OU EST LE SOLEIL veruit het allerslechtste (samen met Temporary Secretary van Mc Cartney II ) van de oude Beatle !

Maar Macca herstelt zich toch wat na grote miskleunen en débacles als Press to Play en Give My Regards to broadstreet !

En het oude niveau zou weldra terugkeren...
3,5 sterren voor een wisselvallig plaatje !

Er is inderdaad een zekere opmaat te horen. Je weet inmiddels dat ik 'ondingen' als Mac 2 en Press To Play best te pruimen vind , maar heden ten dage haalt ie weer het niveau van z'n jaren 70-werk.

Wat ongelooflijk saai voor mij. Maar wel gemakkelijk omdat ik het met beide heren eens ben. Put it there . Geen bespreking dus , want ik heb hier weinig tot niets aan toe te voegen. Zijn jullie daar blij mee ?

Ik hoorde My Brave Face 'ns in een versie van Elvis Costello; sneller gespeeld, minder log, bijna punk-achtig; ineens hoorde ik wat een briljante song het is. Jammmer dat de samenwerking niet is blijven bestaan; sommige songs (Veronica) waren briljant!
Dit is een leuk album wat wat zwakke momenten en hier en daar een pareltje; Put it There en Distractions, bijvoorbeeld.

Redelijke plaat na een aantal magere jaren, wel zijn beste sinds Tug of war. Toch klinkt deze plaat vandaag de dag erg gedateerd, vet jaren 80 geluid, not my cup of tea. Wel een aantal aardige tot goede nummers staan op bloemen in de viezigheid. How Many People, My brave face, Put it there en Distructions vormen het hoogtepunt van deze wisselvallige plaat. This one en Moter of Love de absolute dieptepunten, saai, saaier en saaist! het slotnummer oeley le sollay (hoe schrijf ik dat ??) is voor mij een verademing. Even een McCartney die weer eens anders durft te zijn en niet altijd, zoals in deze periode, de braafste muzikant ter aarde wilde zijn, met de braafste band, braafste vrouw, braafste kinderen. Het rock gevoel is hier erg ver weg, maar al bij al een aardige plaat van deze icoon.

Ligt 'm eraan wat je onder 'saai' verstaat... Ik vind dit eerlijk gezegt gewoon een mooi, ambachtelijk pop-plaatje die weliswaar ver van wereldschokkend is, maar wel redelijk goed is gemaakt. Maar hij kon beter, en dat liet hij in de periode hierna zien.

Plaat met veel goede nrs en enkele mindere, met name de schuld weer van de slechte productie.

Goed zijn;

My Brave Face, Distractions, We Got Married, Put It There, Figure of Eight, That Day Is Done, This One.

Slecht zijn:

Rough Ride, Motor Of Love en Ou est le soleil

de rest zit ergens in het midden...

Back On My Feet staat op mijn exemplaar en vind ik ook een heel goed nummer.

Jeugdsentiment!! Dit album draaiden we vroeger heel vaak in de auto, op een good old cassettebandje Ik kon nog geen woord Engels maar zong alles toch keihard mee. Vraag me af hoe blij mijn ouders daarmee waren... Dit album geeft me een heel warm en nostalgisch gevoel! En nog steeds vind ik het heerlijke nummers

This One en Put It There springen er wat mij betreft bovenuit.

Na een aantal mindere albums was Paul McCartney hier terug op goede weg, al klinkt het album nog een ietsje te glad (typisch eighties) en daardoor wat gedateerd.
Maar hier staan terug weer sterke, beatlesachtige songs die met de hulp van Elvis Costello geschreven zijn zoals "My Brave Face", "Distractions" en "Put It There". Afsluiter "Ou Est le Soleil" is de enige echte stinker op dit album.

Beetje een allergaartje en niet overal even constant.McCartney slaat hier regelmatig de plank mis met overdreven kitscherigheid.Daarintegen staan er ook een aantal fraaie stukken op,zoals:Put It There,het aanstekelijke My Brave Face,This One en That Day is Done.
De 80er jaren staan niet bekend als zijn meest vruchtbare periode,en ook op deze plaat is hij wat krampachtig.

mat voorsprong de slechtste McCartney
deze plaat klinkt veel te 80's, te clean
Où est le soleil is de grootste stinker ooit
enigste lichtpunt is de lichtjes op Blackbird gelijkende song Put It There

Één van mijn eerste muzikale herinneringen uit de popmuziek. Mijn ouders draaiden deze plaat veelvuldig toen ik een klein kotertje was. Er zijn slechtere platen om mee te beginnen lijkt me zo. Vond de gitaarsolo van David Gilmour (wist ik toen veel) in ‘We Got Married’ wel indrukwekkend als 3 jarig jochie. Datzelfde gold overigens voor de song(s) met Elvis Costello. Voor het sentiment zou ik deze plaat weer eens moeten opzetten.

My Brave Face is altijd een van mijn favo Macca nummers geweest, heerlijke pop. Maar ook Put It There, This One en Figure of Eight zijn van zeldzame kwaliteit.

Misschien heeft dat te maken dat dit album ook uit 1989 stamt
Ik hoor dit argument meerdere malen, maar moest het dan meer nineties klinken of fifties..kun je mij iets meer toelichten, wat daar het probleem van is.

@bikkel: Ik ben wel benieuwd wat je onder kitscherig verstaat.

Daarnaast vind ik het wel meevallen als ik aan de eighties sound denk, hoor ik vooral veel synthezisers, drum programming, wat hier ruimhartig meevalt. Ja, ik vind zelfs nummers als Distractions, We got Married en vooral Put it there, een warm geluid hebben, dat The Wings niet zou hebben misstaan.
Een prima kant A so to speak met een pakkende opener My Brave Face, dat een Crowded House feel over zich heeft, of eerder andersom natuurlijk.(it's only natural)

De B kant begint ook niet onaardig met Figure of Eight(ies). This One vind ik zelf nog steeds mooi om te luisteren, had daar destijds het singeltje van gekocht, maar werd geen top 40 hit t.o.v My Brave Face. Don't be careless vind ik zelf dan niet zo heel veel aan. Maar met That Day is Done maakt hij dat weer goed. Saai is toch niet het woord waar ik aan denk, bij het beluisteren van dit album, gevarieerd dat is eerder het woord waar ik aan denk.

How many people, mag met recht eighties genoemd worden. Valt een beetje buiten de boot t.o.v de rest en dit nummer heeft een hoog Scritti Politti gehalte...een echte Eighties band by the way. Maar klinkt wel lekker met dit zonnetje.
En vooruit Motor of love heeft ook zekers eighties klanken en doet ook denken aan Queen ten tijde van A kind of Magic, maar een mooi refrein toch?

Ou Est Le Soleil, staat niet op de lp versie, maar misschien is dit een grapje van Paul zijn kant ?

Leuk album.

Zoals eerder vermeld, het album klinkt 80's vanwege de synths en de gladde productie, maar ik vind het veel beter te pruimen dan zijn vorige "Press to Play". De songs zijn globaal sterk en afwisselend, enkel de draak "Ou Est le Soleil" had hij achterwege moeten laten en "This One" vind ik ook minder.
"Flowers in the Dirt" is voor mij het begin van de artistieke come-back van Paul McCartney (zoals velen in dat jaar 1989 een come-back beleefden), opvolger "Off the Ground" is nog iets beter en "Flaming Pie" één van zijn beste.

Het verhaal van LucM van 20 april van hierboven klopt wel.

Paul McCartney was in de jaren '80 redelijk produktief, maar hij was naar mijn idee ook koortsachtig op zoek naar een nieuwe formule in zijn muziek, samenwerkingsverbanden met anderen en dat pakte niet altijd goed uit.

Het zeer experimentele McCartney II uit 1980, zijn eerste solo-cd na zijn Wings periode, is wat mij betreft het dieptepunt uit zijn carriere, hoewel ik veel van McCartney kan hebben.

Tug of war (1982) laat dan weer een krachtig herstel zien. Opvolger Pipes of peace was daarentegen weer heel slecht. De discussies over de herhalingsoefening Give my regards to broadstreet en het ook magere Press to play zijn bekend.

Zijn samenwerking met Elvis Costello op Flowers in the dirt was nog de meest aardige in z'n soort. Rough ride en How many people vind ik dan nog leuke uitschieters.

Maar Flowers in the dirt was een opmaat, voor het volledige herstel van McCartney, die zijn vorm kreeg in de jaren '90 en dan vervolgens tot nu aan toe.

Paul McCartney heeft volgens mij ervaren, dat zijn grootste kracht niet ligt in samenwerkingsverbanden en experimenteel werk. Voor dat laatste (al dat klassieke gedoe) heeft hij een aparte uitlaatklep gevonden.

En het voordeel van niet samenwerken met anderen is dat hij compromisloos zijn eigen McCartney nummers kan componeren en uitvoeren. Daar is hij ook verreweg het beste in.

Ik ga een rare vergelijking maken, maar voor mij een logische. Voor mij is Flowers in The Dirt van Sir Paul wat Steel Wheels was voor The Rolling Stones; een dappere terugkeer naar de betere vorm, zonder die echt betere vorm al te pakken te hebben.
Ik vind het beide dus nogal half geslaagde platen, iets tussen 3 en 3.5 waard.
Maar beide platen ook iets te goed om ze gewoon als "zwak" te catalogeren.

Het gitaarwerk van David Gilmour (Pink Floyd) in We Got Married is geweldig! Halverwege dat nummer gaat de volumeknop dan ook steevast een stuk de hoogte in.

Voor mij is dit een plaat met jeugdherinneringen omdat m'n broer hem op cassette had, en ikzelf de single van My Brave Face met Flying To My Home op de B-kant. Leuk om die als bonustrack nu op cd te hebben. Loveliest thing is ook een mooie aanvulling. Verder blijft Put It There een mooi liedje.

Ik bewaar goede herinneringen aan deze plaat en vooral aan de concertserie die volgde met 4 concerten in Ahoy in november 1989.
"Mijn stalen smoel" blijf ik nog steeds een sterk nummer vinden en Loveliest thing dat oorspronkelijk op de single Figure of eight stond is ook geweldig.

My brave face blijft één van mijn favoriete macca liedjes. Als de beatles in de jaren '80 nog samen waren kon dit wel een van hun singles geweest zijn al zou John wel tegengas gegeven hebben . Maar stemmen op dit album doe ik niet want het gemiddelde is nu al zo laag. Buiten de uitstekende openingstrack val het kaartenhuisje hopeloos ineen, echte 80's crap. In de jaren '80 was het ook niet zo goed gesteld met Macca in mijn ogen. Op mijn zelf samengesteld lijstje staan maar 6 zelfgepende liedjes uit de jaren '80 van McCartney met name Coming up, Pipes of peace, No more lonely nights, We all stand together, Once upon a long ago & My brave face. Dit zijn stuk voor stuk persoonlijke favorieten van mezelf maar het was dus niet echt zijn beste decennium. Daarom bespaar ik mezelf ook van men meningen neer te pennen bij zijn andere albums uit de eighties. Zijn beste album vind ik het russische rock & roll album dus dat zegt al veel. Gelukkig was hij wel top in de 60's & 70's, en recenter ook op veel albums uit de 90's en 00's.

Ik kan me voorstellen, dat je niet alles even best vind uit de eighties van McCartney.

Maar om dan te komen met Pipes of peace en We all stand together als beste restant van dit decennium............

Flowers in the dirt is een prima cd, over het algemeen. Tug of war (minus Ebony and ivory) verreweg zijn beste cd van de jaren 80.

En ik vind sommige delen van Press to play heel aardig. De nieuwe nummers van Give my regards to Broad street. Nee, sterk was het niet, maar er is toch ook wel goed werk van Paul McCartney te vinden tussen 1980 en 1989.

Sowieso van dit album al minimaal 3: My Brave Face, Put It There en This One.

Maar voor mij verder in de Eighties ook nog:
Coming Up, Waterfalls, Tug of War, Here Today, Ballroom Dancing, The Pound Is Sinking, Wanderlust, Pipes of Peace, Say Say Say, We All Stand Together, No More Lonely Nights, Only Love Remains en Once upon a Long Ago.

Ach, het was niet z'n beste periode, maar er zijn artiesten zeer jaloers op bovenstaand rijtje hoor

Sorry maar ik vind het goed bedachte nummers vooral dan We all stand together. Het is natuurlijk kinderlijk maar dat is ook de bedoeling het was dan ook voor Rupert the bear en kom er maar op. Het leuke clipje zal ongetwijfeld ook wel meegespeeld hebben. Ik ben een grote Macca fan dus je gaat me niet horen beweren dat zijn jaren '80 slecht waren maar je moet als fan ook eerlijk durven zijn en het was nu eenmaal zijn slechste decennium. Maar dat pleit voor hem hé dat wil alleen maar zeggen dat zijn werk uit andere jaren gewoon zeer goed is. Natuurlijk zijn er nog wel een paar meer goede nummers uit zijn jaren '80 catalogus maar dan luister ik wel liever naar zijn ander werk.