Joss Stone - Introducing... Joss Stone (2007)

..en toch

Ik kan niet echt iets verkeerds zeggen over dit album
maar ik vind t niet echt "pakkend" !

Ik vind van wel! Als je het eenmaal aanzet dan zet je het ook niet meer uit. Ik vind het zeer pakkend!

The Soul Sessions, die heb ik. Vond die zeker niet slecht.
Stond nog echte ouderwetse soul op, beetje zwarte stem van een jong blank meisje.

Maar nu gaat deze dame de "R&B" tour op, tenminste wat tegenwoordig onder "Arrenbie" begrepen wordt, en daar pas ik voor, ik kan die vierkante beats en zielloze muziek niet aanhoren.
Voor mij is dat plastieken muziek!
Vond haar debuut nochthans zeer sterk.
De wet van de commercie heeft nog eens gezegevierd. Bweurk!

Ik vind juist dat haar stem in deze muziek beter tot zijn recht komt en ik denk dat ze daarom ook meer de R&B-kant is ingeslagen. Dat betekent echter niet dat ze commercieel is geworden. Wat als ze gewoon van deze stijl houdt, zou ze dan niet de R&B-kant mogen inslaan, omdat die zogenaamd commerciëler is? Een liedje als Bruised but not Broken bijv. is echt niet zielloos en daarnaast zijn de beats juist erg goed.

Dit blijft toch een heel sterk album van Joss Stone. Ook na flink wat keren draaien verveelt deze jaren '70 funky soul geen moment. Dat is volgens mij wat anders dan R&B / Hip Hop. Hoor je soms wat van terug, maar lekkere souly funk voert de boventoon.
Klasse gemaakt!

Het is inderdaad funky soul, maar wel meer R&B dan haar vorige album. Ik vind het album met nummers als Girl, they won't believe it, Tell me bout' it, Tell me what we are gonna do now, Put your hands on me en Music erg goed beginnen, maar daarna vind ik het wat minder worden met uitzondering van Bruised but not broken en Bad habit. Haar stem is zo ontzettend gegroeid in vergelijking met haar eerste album.

Arms of my baby vind ik ook bepaald niet onaardig. Verder heb je gelijk: side A (als het een LP was) is het beste.

Steengoed was het concert gisteravond in de HMH. Of: subliem. Wat een ongelooflijke stem! Echt heel bijzonder. Een superband erbij en veel prachtige funky soul nummers en je hebt een topconcert. Ik ben al naar heel wat concerten geweest, maar deze komt in de top 10.

De uitsmijter was haar nieuwe single van dit album: Tell me what we're gonna do now: geweldig nummer van een geweldig album.

alleen wel jammer van de Rapper (Common) dat verpest het wel een beetje

Fraaie hoes

Ik vond haar vroeger echt leuk nu is het echt een irritant mens geworden ze zei dat ze ging stoppen met muziek maken en dat ze dokter wou worden ofzo iets, en ze zeg ook dat ze op meiden valt, omdat haar vorige vriend zo vreselijk was :S

ja dan is ze echt een irritant mens! en dat heeft echt wat te maken met haar muziek!

Dit is echt zo'n cd die ik af en toe opzet en er dan ten volle van geniet. De producties zijn vrij simpel en vooral recht-toe recht-aan gehouden. Joss lijkt erg gegroeid als zangeres en kan de hele cd blijven boeien.

De beste cd van Joss! Klinkt een stuk volwassener dan voorgaande werk. Vooral 'Put your hands on me' , 'Arms of my baby ' en 'Tell me 'bout it' zijn super! Lekker swingend.
Heerlijk album

topalbum van joss stone. ik ben nooit echt fan geweest van haar en ging dit album dan ook met negatieve gedachtes beluisteren toen deze gereleased werd. op mijn plannen vooraf om dit album af te gaan branden, moest ik al snel terugkomen. het gehele album is interessant, luistert goed weg, en ook joss haar stem klinkt eigenlijk heel aangenaam. een blije verrassing dit album, na matige voorgangers.

De eerste van Haar (The Soul Sessions) was geweldig de tweede (Mind Body & Soul) was een goed album en deze derde is maar een middelmatig album.......

Het is allemal net ff te..... te netjes, te strak, te geproduceerd, te geforceerd......

Hoop niet dat deze dalendelijn zich voort zet..... zie liever dat ze weer eens met een spontaan funky, groovy album aan komt.

goede cd maar allemaal net wat te glad te gemaakt. helaas haar andere albums waren zeker heel goed. ik ben het helemaal eens met thelion.

Joss ging er bij dit album prat op dat alles origineel was ingespeeld met echte instrumenten en dat de onderwerpen meer vanuit haar zelf kwamen.
Hier en daar komt alles prima samen, zoals bij Girl, They won't believe it.
Maar af en toe krijg ik een creepy Mariah Carey gevoel zoals bij Headturner.
Als geheel is het album prima om op te zetten en even wat anders te gaan doen. Maar een vibe zoals de muzikale ondersteuning op What's goín' on of Let's get it on van Marvin Gaye, heeft dit niet. Daarvoor klinkt het mij toch allemaal wat te gekunsteld.
Soit, bij Tell met 'bout it, komt dat wel lekker uit de box...kan me niet voorstellen dat dit een echte drum is, zo ja...vet gedaan.

Hoop dat Josh niet vervaagt in de koele meren des doods van al die onbeduidende 'kijk mij eens soul hebben' zangeresjes, die ondergesneeuwd worden door snelle gangstah producertjes.

De producer van dit album is de alom gerespecteerde Raphael Saadiq. En nu is hij totaal geen gangstah-producertje, dus bovenstaande wens zal wel eens in vervullen kunnen gaan als Joss met dit soort klasbakken blijft werken

Dat zou mooi zijn. Bij herbeluistering klinkt het idd. wel heel fris. Met een glansrol voor de drummer.
Vanaf Music met de geweldige rapstem van Lauryn Hill, komt er toch een prima 3luik met Arms of my Baby en Bad Habit.

Vooruit een halfje omhoog, want het zonnetje schijnt.

Raphael Saadiq, de producer, is zelf een mutli-instrumentalist. Maar hij heeft verschillend drumhulp gekregen op dit album van Khari Parker en Robert Ozuna.

Wat heeft ze een toch een schitterende stem. Echt het hoogtepunt van de platen van haar. Jammer dat ik de songs van haar net iets minder vind. Vond Soul Sessions toch net iets beter.

Dit is niets voor mij. Ik was als 11 jarig meisje fan van het eerste uur van deze vrouw met een prachtige stem. Heb zowel 'Mind, Body & Soul' en 'The Soul Sessions' helemaal grijsgedraaid. Jammer, dit album vind ik echt een grote afknapper. Natuurlijk, er staan wel een paar goede nummers op (Arms of my baby, Tell Me What We're Gonna Do Now, Tell Me 'Bout It'), maar het is niet meer de muziek die ik aanvankelijk zo mooi vond. Misschien moet ik deze weer eens een kans geven, want na 3 luisterbeurten was ik er destijds wel klaar mee.

Wat een heerlijke plaat zeg! Van mij mag ze nog veel meer muziek gaan maken met meneer Saadiq, wiens vinger in de pap duidelijk te horen is.

“This truly me. That's why I'm calling it Introducing Joss Stone. These are my words, and this is who I am as an artist", aldus Joss Stone. Ten opzichte van haar eerste twee albums vind ik dit album wat sterker dan diens voorgangers. Hoorbaar is dat ze vooral haar eigen ding doet, en ze lijkt zich ook meer op haar gemak te voelen met dit materiaal. Net als voorganger ‘Mind, body & soul’ zijn ook hier meerdere genres te horen. Het is voornamelijk soul, al zijn invloeden van funk en hiphop ook duidelijk te bespeuren. De fusie van deze genres is naar mijn idee bijzonder subtiel aangepakt.
De drie mooiste nummers op dit album staan gelijk achter elkaar. Dan heb ik het over het onwijs aanstekelijke ‘Tell me bout it’, ‘Tell me what we’re gonna do now’ met een fantastische guest feature van Common, en tot slot het extreem lekkere ritmische ‘Put your hands on me’. Behalve die drie knallers, staan er meer mooie nummers op, zoals bijvoorbeeld ‘Headturner’ met het bekende zinnetje What you want, baby I got it van Otis Redding’s ‘Respect’. ‘Music’ met een bijdrage van Lauryn Hill is ook een prima nummer, en het was volgens mij Lauryn’s eerste feature/zangpartij op een album sinds haar eigen debuut uit 1998. De ballad ‘What were we thinking’ is ook één van de hoogtepunten op het album, en een andere ballad, ‘Bruised but not broken’ (geschreven door Diane Warren) behoort tevens tot zo’n memorabel moment op dit album. De laidback maar tegelijkertijd funky ‘Arms of my baby’ en ‘Bad habit’ zijn nog zulke hoogtepunten op deze -toch al erg goede- plaat.
Een prima door Raphael Saadiq geproduceerd album, waarbij de vocale kwaliteiten van Joss wederom optimaal tot een hoogtepunt worden gebracht. Geen enkel nummer is misplaatst, en de saamhorigheid van het album is gewoonweg prima. De instrumentatie op dit album lijkt overigens ook een stuk voller te zijn dan op haar vorige album. Na al die tijd is dit album mij nog geen seconde gaan vervelen. Prachtig album uit de Joss Stone-catalogus (maar dat geldt eigenlijk voor al haar albums)!

De prima kwaliteit en consistentie van de productie valt vooral op bij dit album. Verder kan Joss Stone wel zingen en is de klankkleur van haar stem aangenaam. Ik vind dit album ten opzichte van de voorganger een stuk meer richting nu-soul (de vorige was meer pop). De stempel van Raphael Saadiq is gewoon overduidelijk aanwezig en dit kan niet snel slecht genoemd worden. Toch begrijp ik ook de kritiek van mensen die dit iets te gelikt en gekunsteld over vinden komen. Alles aan de klankkleur van de stem van Joss is soul, maar af en toe mist ze soul in de uitvoering. Als ze qua zang wat meer risico zou nemen, kan ze echt tot een topalbum komen (als ze blijft werken met producers zoals Raphael).

Erg lekkere muziek. Joss Stone laat hier horen dat ze vrij gevarieerd kan zingen. De gevoelige en ingetogen momenten kunnen soms overslaan naar krachtige uithalen. Ook de producties van Raphael Saadiq zijn ook erg aangenaam en van toevoegende waarde. En Tell Me What We're Gonna Do Now blijft toch een heerlijk nummer!

Waar ik op "The Soul Sessions" gegrepen werd door de stem van Joss Stone, word ik op "Introducing… Joss Stone" alleen maar afgeleid door het overgeproduceerde geluid. Het ligt er allemaal veel te dik bovenop, het klinkt gemaakt, ik heb nergens het gevoel dat ik mevrouw Stone geloof op deze plaat. Ze heeft al bewezen dat ze al die tierelantijntjes niet nodig heeft. Als ze zich gewoon richt op die rauwe soul komt ze veel geloofwaardiger over in plaats van hip te willen klinken op "Introducing… Joss Stone". Gemiste kans!

Dit is en blijft een geweldige plaat! En wat een topsound heeft deze meid, al haar cd's stuk voor stuk brengen een pure emotie die echt aankomt. En daar gaat de muziek ook om. Blij dat er nog zulke artiesten zijn. Genot in het gehoor.

Begint leuk maar wordt naar het einde toe wat vervelend.