Manchester Orchestra - A Black Mile to the Surface (2017)

Alt-j ? Hoe dan.

Hoor je dat niet? Ik hoor er ook een beetje Lionel Richie en Britney Spears in.

Een onvoldoende is het inderdaad niet; verhoging naar 3

Oeh maar dan is mijn aandacht snel getrokken.
Bedankt voor die referenties. Gaat direct op de playlist.

Misschien zaten de hoge verwachtingen me dwars. Na alle 5 sterren beoordelingen van mede MuMers zette ik het op en zat ik klaar om verbijsterd te worden. Maar dat gebeurde niet. Ik vond het niet slecht, maar mijn gedachten liepen al snel allerlei kanten op. Ze bleven in ieder geval niet bij de muziek. Ik kreeg er geen grip op. Beetje hipstermuzak. Maar, het kan ook aan mij liggen. Blijkbaar ontgaat me hier iets volledig.

Bij mij ook geen euforie, ik begon ook met hoge verwachtingen aan dit album maar ik moet toegeven dat het mij niet echt raakt. Ik hoor zelfs de stem van de frontman van The boxer rebellion. Zal zeker nog blijven luisteren...

Dit album bevindt zich muzikaal gezien in een aantrekkelijk segment, en linkt zch makkelijk aan succesvolle voorbeelden die mij direct al voorbij schieten. Een zekere bezieling, vaart en onverstoorbaarheid houden me aan het luisteren. Bij de Alien wordt er teruggeschakelt en weer hoor ik andere voorbeelden (sufjan), maar het is best mooi. The Parts is nog zo'n fraai nummer, zou het ook zonder galm kunnen? The Silence is echt een mooie afsluiter, ik ben nog wat sceptisch, maar ik kan me voorstellen dat dit hapje bij velen zich goed laat smaken.

Ik had het niet beter kunnen verwoorden

Dus als ik het goed begrijp dan luisteren we naar een band die bezig is met een constante zoektocht naar authenticiteit (hipster) en dat nu verwoordt in deze muzak?

Muzak betekent prima voor de lift of voor restaurants met een toekan erop?

Nou niet helemaal. Deze muziek is net zo spannend en afwisselend als de muzak in de gemiddelde hipsterkoffietent. Niks mis mee, voorziet in een behoefte

Eens met Premonition. Typisch muziek zonder eigen smoel. Het enige wat deze band oproept is referenties naar andere artiesten. En qua structuur doen ze me vooral denken aan Mumford en zijn zonen- geen al te beste referentie lijkt me. Vooral het bombastische wordt in vrijwel elk nummer tot in vervelens uitgevoerd.

Na deze vergelijking vraag ik mij serieus af of je alle nummers helemaal geluisterd hebt (en dan niet op de achtergrond). Ik meen het echt, want: hoe kom je anders hierop...?

Klik anders hier eens op 'more images', dan zie je het artwork wat erbij hoort. Dit gevoel en deze beelden horen bij deze muziek:
Manchester Orchestra - A Black Mile To The Surface (Vinyl, LP, LP, Album) at Discogs

Hoewel ik het met je eens ben west dat Mumford vooral werkt naar bombastische refreintjes, werkt deze band tijdens elk liedje weer naar een bombastisch hoogtepunt. Het klinkt mij niet mij niet al te inspirerend in de oren.
Maar even serieus. Dit is toch geen vijf sterren waard? Hoe vaak is deze muziek nou al niet gemaakt?

Ik vind dit een intrigerende donkere en tegelijk hele mooie plaat die voor mij momenteel helemaal klopt. Ik moet wel zeggen dat ik 'm naar boven heb afgerond.

Veel muziek is tegenwoordig al deels eerder gemaakt, maar dan natuurlijk wel toch weer anders. Ik zie nu jouw avatar: zo ontzettend ver van de pracht van (dat album) van Madrugada ligt dit nou ook weer niet.

Altijd wel weer boeiend om te lezen hoe een album valt bij anderen. Smaken verschillen nu eenmaal en dat is maar goed ook. Als iemand een album niet echt kan waarderen dan vind ik dat jammer voor de desbetreffende muziekliefhebber, maar snap dat best wel. Ik kan mij totaal vinden in de reactie van West inclusief de knipoog. Grappig is dan wel weer dat je niet serieus genomen wordt als je dit album het maximale aantal punten geeft . Ook leuk is dat een album altijd weer vergeleken wordt met of vorig werk of met anderen en in een hokje geplaatst moet worden. In dit geval is dat door een enkeling het Muzakhokje, dus oppervlakkige achtergrond muziek in bv. een supermarkt: in die supermarkt wil ik dan wel graag boodschappen doen . Nog mooier vind ik de typering: hipstermuzak: dus alternatieve oppervlakkige achtergrondmuziek, er lijkt hier een tegenstelling in te zitten en tjonge op mijn leeftijd nog iets met hipsters van doen te hebben . De reactie van Alicia, die niet valt voor dit album, vind ik overigens mooi. Maar ook de, naar mijn mening, minder positieve negatieve reacties lees ik met een glimlach. Het album heeft trouwens na talloze draaibeurten mijn houdbaarheidstest doorstaan: het blijft een 5

Een prachtig album dit. Wat een heerlijk muzikaal jaar.

Mooie review op de reviews, Jowi! Hoe bijzonder is het dat je dezelfde muziek kunt luisteren en toch iets anders kunt horen. Het toont maar eens de waarde van een enkele review aan. Blijf lekker genieten.

blijkbaar veel 'nieuwe' luisteraars van de band? Als je ze langer volgt dan is deze plaat een mooie in het rijtje indrukwekkende releases. Ok, ik had liever gehoord dat ze de lijn van de vorige (COPE) hadden doorgetrokken, ben wel weg van die sound, maar dit is een verdomd goeie (concept) plaat.

Zeker eentje die de middenmoot ontstijgt!

Cope ken ik ook en de nummers zijn daar wat meer melodieuzer dan op dit album. De sound is matig geproduceerd. Een nummer als Every Stone staat er jammer genoeg niet op maar dit album is met het vorige album niet te vergelijken en staat puur op zichzelf.

Hoorde deze plaat dit weekend hard in een platenzaak (!?) en dat deed de plaat bepaald goed. Kan me namelijk wel vinden in de hier boven gespuide kritiek. Vind het ook op van alles en nog wat lijken en niet per se origineel. Daar staat tegenover dat het me niet zo stoort omdat ik het gewoon mooie muziek vind.

Ook ligt de pathos van Ed Kowalczyk/Live op de loer, maar halverwege wordt het wat ingetogener. Over de hele plaat genomen lijkt het wel in balans te zijn.

Nu verwachtte ik dat de plaat na een keer of tien draaien wel al z'n geheimen had prijsgegeven, maar dat blijkt niet het geval. voor de twijfelaars; gewoon een keer hard draaien.

Op eerste gehoor ligt het voor mij ergens midden in de driehoek alt-J, Fleet Foxes en Porcupine Tree. Het zit in ieder geval goed in elkaar, ik snap dat dit aanspreekt. De vraag is of het mij ook zal beklijven. Tijd zal het leren.

Vind ik wel een goede duiding. Misschien The War on Drugs er ook nog bij. Bij eerste beluistering had ik de indruk dat het allemaal wel erg catchy was en daardoor beperkt houdbaar. Bij tweede beluistering ben ik daar al wat minder bang voor.

Grappig, de associatie met The War on Drugs kwam ook bij mij op. Vooral omdat ik daarbij, net als hier, het idee had dat er te veel elementen van andere bands in zaten om echt een lange houdbaarheid te hebben voor mij. Dat bleek ook anders, dus dit schrijf ik ook zeker niet af.

Het doet mij vooral denken aan Band of Horses in de mixer met de late Boxer Rebellion. Ik vind wel heel veel liedjes dezelfde structuur en bijna hetzelfde akkoordenschema hebben, waardoor het veel op elkaar lijkt.

Mooi dat deze band nu zo opgepakt wordt. Mijn broer luistert hier al veel langer naar, terwijl het mij nooit zo erg wist te boeien. Om nog maar eens een band te noemen: het irriteerde me af en toe zoals dEUS dat doet. Op dit album is dat veel minder en dacht ik eerst naar Fleet Foxes te luisteren. En dit alles gecombineerd met het beste van Mumford and Sons en je krijgt een prima plaat.

That was something your father had burned in me
Twenty hours out of Homestake eternity
"You can go anywhere but you are where you came from"

Little girl you are cursed by my ancestry
There is nothing but darkness and agony
I can not only see, but you stopped me from blinking

Let me watch you as close as a memory
Let me hold you above all the misery
Let me open my eyes and be glad that I got here

Wat een geweldig nummer.

Leer nu pas deze band kennen... ? benieuwd naar vorige albums dus... Deze realease belandt zeker in mijn top 10 van 2017!

Wat een top album. louter wonderschone nummers
met:
The Gold
The Grocery
The Silence

Als supertoppers

Dat had ik vanmorgen in de auto ook.

Op plaat doet het me weinig. Begin november treden ze op in m'n stamkroeg. Eens luisteren dan of ze me live wel kunnen boeien.