Manchester Orchestra - A Black Mile to the Surface (2017)

A Black Mile to the Surface lijkt mij vooralsnog een redelijk album en ik begrijp dat dit album voor velen wellicht een van de betere platen van dit jaar zal zijn. Sommige liedjes zijn ook best heel aardig, maar ik ben niet echt gecharmeerd van de zanger! De muziek hoeft eveneens niet te verrassen om gewoon mooi te zijn. Echter, de dansschoentjes blijven hier in de kast. Dat laatste is natuurlijk niet echt erg. Maar als de kleine vlammetjes op dat kaarsenplateau zo langzamerhand bleu worden, is dat gewoon... jammer.

De liedjes, die er wel voor mij uitspringen zijn: The Moth en The Alien.

Edit: erg leuke foto (hoes)... doet me denken aan de jongens en meisjes van de scouting, die onlangs met slechts een bijl en takkenschaar mijn acht meter hoge coniferen een kopje kleiner hebben gemaakt.

blijkbaar veel 'nieuwe' luisteraars van de band? Als je ze langer volgt dan is deze plaat een mooie in het rijtje indrukwekkende releases. Ok, ik had liever gehoord dat ze de lijn van de vorige (COPE) hadden doorgetrokken, ben wel weg van die sound, maar dit is een verdomd goeie (concept) plaat.

Zeker eentje die de middenmoot ontstijgt!

Dit album ontdekte ik per toeval dankzij een aanbevolen video op YouTube. Nou ben ik YouTube niet snel dankbaar... maar dit was toch wel heel fijn. De eerste keer dat ik The Alien hoorde werd ik nieuwsgierig naar de rest van het album, dit komt stiekem ook een beetje door de ogenschijnlijk mooie hoes.

Het album aangeschaft. Koptelefoon op. Het is eigenlijk een soort van reis die je aflegt, iedere keer wanneer je deze plaat draait (voor mij werken de nummers los minder goed, op The Silence en The Alien na). Vandaag nogmaals deze reis gemaakt, ook omdat reizen in de letterlijke zin van het woord niet meer mogelijk is. Meesterwerkje uit de jaren '10. Eentje om te koesteren.

Het is de herfst van 2017. In mijn achteruitkijkspiegel zie ik de woning waar ik ruim 10 jaar heb geleefd. Mijn (toenmalige) vriendin rolt haar jas op tegen het raam en begint langzaamaan in te dutten. We hebben een rit van 2,5 uur voor boeg en ik vraag: “Oké als ik muziek aan zet?”, ze knikt en dommelt verder in. Spotify gaat open en ik zet A Black Mile to the Surface aan. Het zou de soundtrack van het komende jaar in mijn leven worden.

Misschien is ABMTTS niet 1 van de top 10 albums die ik ooit heb gehoord, sterker nog, dat is het niet. Maar dit album stond meerdere malen aan in een periode van grote veranderingen in mijn leven. Het is dus een top 10 plaat die het meeste invloed op me hebben gehad. En bij elke keer dat ik de plaat van begin tot einde luister weet ik nog precies waar ik was en hoe ik me voelde op de momenten dat ik hem hoorde.

Feit is wel dat ABMTTS gewoon een wereldplaat is. Instrumentaal zit het allemaal lekker in elkaar, hoewel het hier en daar wat rauwer had gemogen wat mij betreft (iets wat op de eerdere platen van MO beter naar voren komt). Favorieten zijn toch wel ‘The Wolf’, ‘The Parts – The Silence’, want die laatste 2 zitten voor mij eigenlijk aan elkaar vast. ABMTTS verteld een verhaal en voor mijn gevoel word ik bij elk woord, elke noot persoonlijk aangesproken. Een album wat precies op het juiste moment in mijn leven op de juiste plek viel.

ABMTTS is voor mij liefde vinden, twijfelen over wie je bent en wie je wil zijn, over verlies, over een gebroken hart maar ook over liefde voor iets voelen wat bijna onmogelijk in woorden uitgedrukt kan worden. Het is een album welke altijd in mijn top 10 zal staan, want het is een plaat die me heeft gevormd om de beste versie van mezelf te willen worden.

5*