Prince - Rave Un2 the Joy Fantastic (1999)

Met het uitzicht op de vinyl release, en mijn zeer positieve ervaring met het album Musicology onlangs, deze ook maar weer eens beluisterd. Helaas kom ik hier nog steeds maar moeilijk doorheen... Wat mij betreft verreweg het minste album. Aangezien ik Rave In2... niet heb is het wellicht interessant die wel aan te schaffen, al is het alleen al voor Beautiful Strange!

Nu het op vinyl uit is weer gedraaid uiteraard en ineens valt Everyday Is a Winding Road positief op. Verder blijf ik het maar een matig album vinden, Rave in2 the Joy Fantastic vind ik dan net een klein stukje beter, maar heel veel schelen doet het niet.

Maar goed, mijn fan-zijn lag die jaren ook op een laag pitje dus dat draagt ook niet positief bij aan de beleving van het album.

Hahaha, ik ga jou nooit kunnen overtuigen. Juist die cover vind ik een draak, terwijl ik de rest van de plaat wel heel erg goed vind.

Heel erg goed is geen 3,5 waard

En nee, dat nummer vond ik niks, maar valt nu ineens beter. Verder blijft het worstelen met dit album.

Ik snap dat wel.
Beautiful Strange alleen maakt Rave In2 al een klap beter.

En plots lag mijn recensie-odyssee doorheen het oeuvre van Prince meer dan een jaar stil. Nooit heb ik mijn queeste als opgegeven beschouwd, puur voor musicmeter recenseren paste gewoon eventjes niet meer zo gemakkelijk in mijn agenda. Nu nog altijd niet helemaal, maar goede voornemens enzo, en een quarantaine naar aanleiding van de grote C (ieder nadeel heeft zijn voordeel, zullen we maar zeggen )

De stilte langs mijn kant had dus weinig te maken met de belabberde reputatie van Rave Un2 The Joy Fantastic. Al is die natuurlijk moeilijk te negeren. Want tja...

Echt veel heb ik hier niet eens over te zeggen, behalve dit dit waarschijnlijk één van zijn meest generieke albums is. Eén van zijn minste, ook. Heel saaie, gladgestreken, oppervlakkige r&b en pop, met vaak veel herhaling binnen de nummers om te maskeren dat de melodieën op zichzelf absoluut niet pakkend genoeg zijn. In de nummers met gastartiesten (het zijn er opvallend veel) kleuren net zij de nummers. Op deze manier wordt relevant blijven natuurlijk moeilijk.

Maar kijk, geen enkel Prince-album is zonder zijn al dan niet verborgen parels, zelfs deze niet. En dan heb ik het niet over The Greatest Romance Ever Sold (kan er maar nipt mee door in mijn boekje), maar over So Far So Pleased en Every Day Is A Winding Road (eindelijk wat vuur! Maar het zegt veel dat een cover tot de betere nummers op een Prince-plaat behoort) en vreemd genoeg ook het wat achteraan verstopte Strange But True, met dat leuke terugkerende melodietje. Maar op de keper beschouwd toch echt geen selectie songs om echt trots op te zijn, beste Prince!

Het album (ik typte nog net niet ‘snoozefest’. Oeps, nu dus wel ) duurt ook veel te lang, maar zelfs van tracks schrappen tot je een album van een half uur overhoudt met alleen de beste nummers, zou mijn sterrengemiddelde niet gek veel zijn opgeknapt, wellicht zou dan een zéér krappe 3,5* het hoogst haalbare geweest zijn.

Nee, eentje om snel te vergeten deze. Prince bracht in de jaren ’90 nog meer dan genoeg kwaliteit uit, maar hij eindigt het decennium met een van zijn grootste sissers.

En de hoes? Die is nog eens extra vreselijk!

ArthurDZ: toch vergeet je de mooie ballad "I Love U, But I Don't Trust U Anymore" (live misschien beter) en het leukste nummer van de plaat "Pretty man". En de greatest romance kan er ruim mee door bij mij. So far so pleased gaat, maar dan hebben we het wel gehad ook.