Prince - Rave Un2 the Joy Fantastic (1999)

Ik ga me gaandeweg toch wel erg verbazen over de covers van Prince, maar an sich hoort dat ook weer bij de man. De cd zelf is, zoals hieronder al veelvuldig verteld en toegelicht is, niet zo heel fantastisch.

1,5 sterren.

Na het succes van de comeback van Santana ging ook Prince met Clive Davis in zee om commercieel weer in beeld te komen. Een blik gastartiesten werd opengetrokken en Prince moest zorgen voor hitgevoelig materiaal. Hij plukte wat uit de Vault (het titelnummer) en vulde dat aan met nieuw materiaal. Het resultaat klinkt ergens wel fris, maar veel te oppervlakkig en is uiteindelijk ondermaats Prince materiaal. Later bracht hij ook nog een remix album uit onder de naam Rave In2 dat wel beter was, maar de teleurstelling niet geheel kon wegspoelen.

Rave Un2 The Joy Fantastic
Bekend van het legendarische optreden in het Paard en zou het titelnummer worden van een album in de 80s. De kracht is volledig weg uit het nummer.

Undisputed
Dit nummer vind ik niet gek. Het is een prima nummer, met alleen een onbegrijpelijke bijdrage van Chuck D. Op de Rave In2 versie is de bas veel sterker en door die versie kan ik dit gewoon ronduit een goed nummer noemen.

The Greatest Romance Ever Sold
Op beide versies is dit nummer veel te zoet, vergelijkbaar met TMBGITW. De man kan echt heel mooi zingen, maar dit repertoire koop ik geen Prince album voor.

Hot Wit U
Samenwerking met Eve die met een hele leuke rap een goede bijdrage heeft aan dit nummer. Hier is goed te horen dat de Jehova nog aan het zoeken is naar de juiste toon binnen zijn religie.

Tangerine
Beste wat ik over dit nummer kan zeggen is dat het lekker kort is.

So Far, So Pleased
Ik vind Gwen erg goed, maar ook zij kan dit nummer niet redden. Het is een prima popliedje, maar ook niet meer dan dat.

The Sun, the Moon and Stars
Veel te zoet.

Everyday is a Winding Road
Een cover van Sheryl Crow. Het origineel wordt niet bereikt, maar ik vind het eigenlijk best OK.

Man ‘O’ War
Schitterend gezongen Prince ballad. Zeker niet briljant, maar ik mag er graag naar luisteren.

Baby Knows
Een prima rocker samen met Sheryl Crow. Prince was zelf tevreden over dit nummer want hij speelde het vaak tijdens TV-optredens.

Eye Love U, But Eye Don’t Trust U Anymore
Een ballad samen met Ani DiFranco over wie Prince behoorlijk enthousiast was. Dit kan alleen maar over zijn stukgelopen huwelijk met Mayte gaan. De pijn in het nummer is duidelijk hoorbaar. De vocalen zijn echt ijzersterk en dit zou zomaar het beste nummer van het album kunnen zijn.

Silly Game
Veel te zoet.

Strange But True
Dit nummer laat mij naar het puntje van mijn stoel schuiven. Dit is namelijk de enige keer dat we Prince vol in experimenteermodus krijgen. Muzikaal is het heel moeilijk te volgen, maar ik vind het wel spannend.

Wherever U Go, Whatever U Do
Het nummer is obligaat en klinkt alsof het werd opgenomen terwijl de maker een hele hoop andere, meer interessante dingen zat te doen.

Prettyman
Op deze hidden track doet Prince weer even Morris Day en dat vind ik niet erg. Het is funky en had een prominente plek op het album verdiend, want het is beter dan het gros van Rave.

Het moge duidelijk zijn Rave behoort niet tot de top van het oeuvre van Prince. Het remix album is alleen vanwege Beautiful Strange al veel beter, maar dit was niet de commerciële comeback die Prince voor ogen had.

En plots lag mijn recensie-odyssee doorheen het oeuvre van Prince meer dan een jaar stil. Nooit heb ik mijn queeste als opgegeven beschouwd, puur voor musicmeter recenseren paste gewoon eventjes niet meer zo gemakkelijk in mijn agenda. Nu nog altijd niet helemaal, maar goede voornemens enzo, en een quarantaine naar aanleiding van de grote C (ieder nadeel heeft zijn voordeel, zullen we maar zeggen )

De stilte langs mijn kant had dus weinig te maken met de belabberde reputatie van Rave Un2 The Joy Fantastic. Al is die natuurlijk moeilijk te negeren. Want tja...

Echt veel heb ik hier niet eens over te zeggen, behalve dit dit waarschijnlijk één van zijn meest generieke albums is. Eén van zijn minste, ook. Heel saaie, gladgestreken, oppervlakkige r&b en pop, met vaak veel herhaling binnen de nummers om te maskeren dat de melodieën op zichzelf absoluut niet pakkend genoeg zijn. In de nummers met gastartiesten (het zijn er opvallend veel) kleuren net zij de nummers. Op deze manier wordt relevant blijven natuurlijk moeilijk.

Maar kijk, geen enkel Prince-album is zonder zijn al dan niet verborgen parels, zelfs deze niet. En dan heb ik het niet over The Greatest Romance Ever Sold (kan er maar nipt mee door in mijn boekje), maar over So Far So Pleased en Every Day Is A Winding Road (eindelijk wat vuur! Maar het zegt veel dat een cover tot de betere nummers op een Prince-plaat behoort) en vreemd genoeg ook het wat achteraan verstopte Strange But True, met dat leuke terugkerende melodietje. Maar op de keper beschouwd toch echt geen selectie songs om echt trots op te zijn, beste Prince!

Het album (ik typte nog net niet ‘snoozefest’. Oeps, nu dus wel ) duurt ook veel te lang, maar zelfs van tracks schrappen tot je een album van een half uur overhoudt met alleen de beste nummers, zou mijn sterrengemiddelde niet gek veel zijn opgeknapt, wellicht zou dan een zéér krappe 3,5* het hoogst haalbare geweest zijn.

Nee, eentje om snel te vergeten deze. Prince bracht in de jaren ’90 nog meer dan genoeg kwaliteit uit, maar hij eindigt het decennium met een van zijn grootste sissers.

En de hoes? Die is nog eens extra vreselijk!