Big Big Train - The Second Brightest Star (2017)

BBT blijft maar gaan! Ik ben nog amper well-into Grimspound of een nieuwe 70 (!) minuten komt er al aan. Nou ja, ik vermoed dat er wel wat herkenbare passages zullen zijn? De sequences op het einde, zijn dat alternatieve eindes of zo? Of een vervolg op het bestaande Brooklands, Experimental Gentlemen en London Plane? Release is ook meteen vandaag dacht ik, heerlijk!

Vanaf de Brooklands Sequence zijn het eigenlijk bonustracks (althans, zo zeggen ze zelf). De Brooklands sequence is gewoon On The Racing Line + Brooklands, aangezien die nummers eigenlijk bij elkaar hoorden. De London Plane sequence is het nummer London Plane met een instrumentaal intro ervoor. The Gentlemen's Reprise is nog een extra instrumentaaltje

Zo, zo, BBT is productief: vorig jaar Folklore en een live-dubbelalbum. Begin dit jaar Grimspound, en nog voordat het jaar zelfs maar halverwege is verassen ze ons met alweer een nieuw album.

Meestal gaat zo'n hoge productie hand-in-hand met een mindere kwaliteit, maar dat kan ik BBT echt niet verwijten. Qua kwaliteit liggen Folklore, Grimspound en dit album op hetzelfde niveau. Toch zijn er enkele verschillen: waar ik Folklore een tikkeltje vlak vond door eenzelfde type composities, zat er al wat meer dynamiek in de opvolger Grimspound.

The Second Brightest Star bevat 7 nieuwe nummers, waar de afwisseling veel groter is. En dat is prettig. Zo horen we meer folk, een fraaie ballad (The Passing Widow) wat luchtiger en soms zelf vrolijke instrumentals naast volwaardige BBT-nummers zoals onder andere de titelsong.
En de drie herbewerkingen van nummers van de vorige twee albums zijn niet alleen langer qua tijdsduur, maar zijn ook een beetje beter dan de originals geworden.

BBT heeft gewoon een erg sterke creatieve periode, en daar is niets mis mee. Of ja, misschien toch. Een ideetje: neem alle nummers van deze drie albums, waarbij de genoemde herbewerkingen de voorkeur krijgen boven de originals. Zet ze in een andere volgorde, door bijvoorbeeld de kortere en luchtiger folkachtige songs verspreid tussen de zwaardere nummers te zetten. Dan heb je volgens mij een fantastisch album met drie uur muziek op hoog niveau, dat ook veel meer samenhang zal hebben.

Dus eigenlijk zo'n beetje hetzelfde als ze al eerder gedaan hebben: de beide (toch al sterke) English Electric-albums herschikken in de Full Power-versie heeft deze muziek naar mijn mening naar het meesterwerk-niveau getild.

Helemaal mee eens. Soms is het jammer dat in de vluchtige tijd waarin we leven, ook het opnemen en uitbrengen van albums makkelijker en sneller gaat. Want een paar decennia geleden was er in de tijd dat men deze drie albums heeft opgenomen en uitgebracht (folklore, grimspound en deze) slechts één dubbel-lp uitgebracht met het beste van deze drie. En dat was inderdaad een klassieker geweest. De kans dat we als afsluiting van deze 'folk'-periode een full folk versie krijgen is denk ik groot.

Neemt niet weg dat er op geen van de drie albums een echt slecht nummer staat. Zelfs geen matig nummer. Het zijn voor mij allemaal zevens en hoger. Wat ik een interessante ontwikkeling vind is het feit dat er steeds meer bandleden meeschrijven. Op het vorige album (en dit) al Danny Matters en mijn held Rikard Sjöblom. Nu zelfs Rachel Hall. En ook haar bijdragen passen prima in het totale palet en zijn van hoog niveau. Prijsnummer is voor mij op deze het titelnummer en Skylon.....

Nu is er nog maar één wens: een tournee....

[quote]meesterdch schreef:

In hun Facebookgroep heeft Greg Spawton al laten uitschijnen dat er in 2018 enkele EU-vastelandoptredens zullen plaatsvinden. Ik ben zo goed als zeker dat de aanhang in Nederland (zowel voor BBT als prog in het algemeen) voldoende groot is om daar een concert te laten doorgaan. Ik gok op de Boerderij!

Staat absoluut op mijn wensenlijstje als het gaat om een concert......en inderdaad onwaarschijnlijk creatief zonder in te kakken, integendeel constante kwaliteit waarvan vele bands kunnen dromen.

Wat heet productief: 3 dagen geleden hebben ze de download-only EP London Song uitgebracht!

Oeff. Het voorgaande album Grimspound, eveneens uit 2017 gaf mij wat hoop dat BBT de scherpe kantjes had terug gevonden dus ben ik er eens echt voor gaan zitten.
Maar tjonge, wat is dit een tegenvaller. En volgens mij ligt het wederom grotendeels aan de productie. De composities zijn misschien zo slecht nog niet, maar de muzikale uitvoering ervan is in honing gegoten i.p.v. in stevig staal of beton.
Haymaking verwacht ik bij Blackmore's Night (met alle respect overigens, maar daar verwacht je het). Daarna volgt een hele serie van songs waaruit de ziel lijkt verwijderd. Het klinkt niet meer als BBT. Zonde.
Vandaag of morgen ga ik zeker de opvolger weer proberen. Duimen maar!
3*

Wat de een zo mooi vindt spreekt een ander weer wat minder aan. In tegenstelling tot jorro ben ik juist wel gecharmeerd van de drie wat melodieuzere en folky albums (Folklore, Grimspound en deze), waarbij ik de eerste een tikkeltje minder vind.

Het is zo leuk dat smaken kunnen verschillen. Zonder dat zou Musicmeter immers niet bestaan.

Net het album weer beluisterd en het is nog even mooi als destijds. Is het al iemand opgevallen dat het begin van London Plane Sequence een beetje lijkt op Lord of the Ages van Magna Carta?

Op één of andere manier vind ik deze 'leftovers'-plaat beter en vooral meer genietbaar dan de twee voorgangers, die ik wat wisselvallig vind qua kwaliteit. Zal er ook mee te maken hebben, dat ik deze plaat zo rond 2017 helemaal stuk draaide. Echt mijn zomerplaat toen. Als ik deze dan terughoor, dan heb ik er ook een nostalgisch blij gevoel bij.

Zonder al te veel ruzies te ontketenen onder mijn progressieve vrienden, moet ik toch bekennen dat mijn oorspronkelijke enthousiasme voor de neoproggers wat is afgenomen, maar ik vind het dan wel lekker om tenminste deze plaat te draaien.

Ik denk dat ik met dit type muziek snel verzadigd ben. Het gaat op ene gegeven moment zo volgepropt klinken en veel van die technisch knappe stukken, klinken wat geforceerd en daardoor ook wat zonder emotie.

Omdat op deze plaat wat minder virtuoze stukken staan (het klinkt allemaal wat simpeler), luister het wat lekkerder weg. Een soort progressieve pop zeg maar. Ik vermaak me er wel mee. Deze plaat is erg over the top ook, maar nét niet ver genoeg.

Hoi Mssr Renard, ik zie wel vaker berichten van jou voorbij komen bij Progressive Rock albums, waarbij je dan steevast aangeeft dat het genre niet meer zo jouw ding is. Ik ben dan benieuwd wat je momenteel dan wel zoal luistert? En hoe is die interesse afgenomen?

Zelf ben ik inmiddels meer dan twintig jaar actief Progressive Rock ('Prog') luisteraar en ben het genre nog lang niet zat. Het omvat voor mij alles wat ik goed vind en zoek in muziek: melodie, afwisseling tussen hard en zacht, aansluiting bij verschillende genres, avontuur, verrassing, speelplezier, muzikaliteit, enz. Ik luister ook wel veel andere genres (Electronisch, Metal, Pop, Indie en meer) maar kom uiteindelijk toch altijd weer bij Prog uit. Het was voor mij destijds echt een eye (ear?) opener. Wat zoek jij precies in muziek? Waarvoor luister je ergens naar? Het is moeilijk voor te stellen dat er een genre is wat de eerdergenoemde ingrediënten allemaal herbergt. Voor mij dan hè. Ik weet dat dat misschien een beetje snobistisch klinkt. Niet neerbuigend bedoeld naar andere genres, maar meer vanuit mijn eigen enthousiasme voor Progressive Rock. Een vraag uit oprechte interesse! En benieuwd of ik misschien iets mis!

Ik denk niet dat ik progressieve rock in het algemeen niet meer leuk vind, maar eerder de subgenres neoprog en progmetal. Het zijn dus eerder die modernere bands, vam ná 1980/1990.

Ik denk dan met name aan Marillion met Hogarth, IQ, Porcupine Tree, Pendragon, Queensryche, Saga, Threshold, etc.

Bands die wat ouder zijn, en mijns inziens wat losser spelen, vind ik nog altijd te gek hoor. En ik ontdek of luister ook nieuwe bands in het uitgebreide prog-genre, maar dat zijn dan weer bands die een meer retro-benadering hebben.

Wat mij wat tegenstaat bij neoprog zijn de wat gelickte producties, het gebrek aan analoge instrumenten, de wat pop/rock-benadering en de vele zang. Als je dat vergelijkt met wat meer instrumentale bands als Soft Machine of Camel, of bands met analogen akoestische instrumenten als Gentle Giant en Jethro Tull is het misschien wat duidelijk. Ik vermoed dat je mijn berichten toevallig aantreft juist bij de neoprogbands.

Overigens luister ik ook niet meer zoveel naar een ander favoriet genre: progressive spacerock (Ozric Tentacles, Eloy, Hawkwind), want ook al is het overwegend instrumentaal, het is mij te electrisch.

Leuke 'moderne' progbands die ik erg graag hoor zijn bijvoorbeeld Agusa en Amoeba Split.

Om ook op de vraag in te gaan waar ik naar luister. Ik ben een muzikale veelvraat, maar als ik echt mijn actuele smaak moet duiden, zou ik zeggen: ouderwets, analoog, geïmproviseerd, overwegend instrumentaal, symfonisch, verhalend, episch, jazzy, bluesy, soulful, frivool, en veel blazers, en het liefst veel dwarsfluit.

Ik vind het leuk dat je op mijn bericht ingaat, maar ben me nu ook gelijk bewust dat mijn berichten erg opvallen, en misschien wel vervelend zijn.