Ash Ra Tempel - Ash Ra Tempel (1971)

Ik dacht ik luister maar weer eens deze plaat, en had opeens zin om zonder moeite hem te verhogen naar 5*

Ik heb moeite om deze atmosfeer precies te beschrijven, omdat het dus ook zo vaag is in de beste zin van het woord
Maar aan de andere kant is het ook juist weer helder, je kan het bezien als ergens in een donkere hoekje staan vlakbij schemerlicht.
Opzich ook niet zo moeilijk in het gehoor liggend, Amboss dan.

Hoe dan ook, Amboss begint Ambient('71!) voor een paar minuten, dan komen de drums er brutaal in maar dat is alleen nog als warming up, en al snel komt het in een versnelling dat uitmond in een beestachtig acid rock trip.
Eerst had ik bij het nummer nog een beetje moeite met de stukjes gitaarspel van Gottsching waarbij het echt zo typisch 70s klinkt, nogal bluesy en afgezaagd af en toe(afgewisseld met briljant spel), maar nou besef ik opeens dat daar niks mis mee is aangezien hij er hartstikke inventief mee omgaat.
Trouwens, vanaf 8:50 speelt hij de sterren van de hemel, maar volgens mij woonde hij op dat moment zowiezo in de sterren en de hemel tegelijk als je zoiets uit je gitaar kan halen
En Schulze voelt hem ook goed aan terwijl ze beiden toch hun eigen weg gaan.Over Schulze gesproken, zijn drumspel is hier ongekend!

Eigenlijk zuigt Amboss je op, de sfeer die daar word neergezet is meedogenloos nuchter maar toch ongelooflijk spacend, het zou best kunnen dat ik dit helemaal verkeerd neerzet aangezien dit een unieke atmosfeer bevat die je gewoon moet beleven!
Het is grof en bruut,niet op een wanna-be tough 70's hardrock manier, maar uberintelligent, in ieder geval stimulerend, rauw en spacy tegelijk

Nou heb ik de plaat verhoogd na alleen Amboss gehoord te hebben, want alhoewel ik Traummaschine niet uit het hoofd ken, ken ik het goed genoeg om er kort over te zijn:
Het is de Yin na de Yang

Het maakt de plaat alleen maar meer fenomenaal want het past perfect bij elkaar, Traummaschine is niet zo energiek als zijn voorganger, maar juist ingetogen en hier is het perfect om bij te liggen en wegggg te drrrroom-m-men.
Terwijl Amboss nog soort van space rock was, is dit gewoon ultiem spacing waar zelfs aliens nog een stijve van krijgen.
Als ik mijn ogen dicht doe is het heel makkelijk om in een piramide maar vooral verlaten spookachtige Egyptische graftombe rond te spoken.

Wat ik er nog bij wil vermelden is dat de muziek samen met de band-naam alsook de hoes een uniek debuut voor ons heeft weten te brengen,terwijl er ook nog eens een paar muzikale pioniers uit zijn gekomen, dank Schulze dank Enke en dank Gottsching!

P.S. Damn wil je ff iets kort spontaans opschrijven typ je gelijk een boek vol

Het blijft jammer dat zo'n band als Ash Ra Tempel nooit de supergroep status heeft bereikt. Het had eigenlijk alles in zich om dt te woorden. Een meesterlijk gitarist als Manuel Göttsching en composities die zeker van het niveau Pink Floyd waren of zelfs gedurfder. Van dit voorafgaande is dit album opnieuw het bewijs.

Een track als Amboss begint zo heerlijk duister of je daadwerklijk een tempel binnenkomt waar er een stroomstoring is. Het is aarde donker en de experimentele klanken scheppen een bijzondere sfeer. Als de storing is gevonden en opgelost komt de kosmische rock goed opgang. De drums doen denken of er iets de lucht in moet. De gitaar tekent daarin een mooi landschap. Voor mijn gevoel ben ik dan ook in een grote kerk waar mijnheer pastoor een week vrijaf heeft. Hierdoor heeft de koster alle tijd voor mij om me alle hoeken en gaten te laten zien. Hij doet dit op een stevige wijze, maar voelt ondanks dat erg prettig aan. Langzaam maar zeker raak ik in hogere sferen. De kerkbanken beginnen op luciferhoutjes te lijken die nodig zijn om je joint mee aan te steken voor nog meer sfeer in het hoofd. Los wil ik zijn, hoog in de tempel. De muziek geeft me daar alle vrijheid toe. Oh man wat voel ik me happy en mijn frustraties vloeien heerlijk weg op de rock klanken op het einde.

In alle rust begint Traummaschine. Rust die nodig is om het heftige einde van Amboss een plaats te geven. Hoog boven de wolken vlieg ik dan op mijn luchtbed. De sterren lijken erg dichtbij, ik kan ze bijna aanraken. De stress vloeit helemaal uit mijn donder en wat voelt de kosmos goed aan. In dit stadium zou ik willen blijven mijn hele leven lang. Geen gedoe meer met de materie, edoch helemaal mezelf zijn. Lekker wegdrijven in het universum. Waarheen maakt niet uit, zolang de geest uit de fles kan blijven ben ik al tevreden. De droommachine draait zijn ronde en ik draai daarin mee, niets houdt mij tegen. Helemaal los van alles en nog wat, ver van alles wat bloeit en groeit. Een mentale trip pur sang waarin het lekker is om daarin gevangen te zitten. Haal me daar niet uit laat me zitten. Het gevoel van tijd is verdwenen, de duisternis een prettige deken.

Kortom: dit eerste album van Ash Ra Tempel is behoorlijk goed te noemen en bij ieder draaibeurt groeit hij in kracht en verbeelding, dus voor nu een meesterwerk in de dop.

Ash Ra Tempel, deze band kreeg ik van Ataloona om te reviewen. 2 nummers, lekker lang, ik was erg benieuwd.

Het begin van Amboss heeft hetzelfde gevoel als Live At Pompeii, die rook, die kolkende lava! De drums beginnen te komen, nog meer rare gitaareffecten, het begin is in ieder geval geweldig en wekt flink wat sfeer. En het gaat steeds sneller, en sneller en sneller, de lava begint steeds meer dichterbij te komen en je moet wegrennen! Maar het blijft achter je aankomen en je kan er niet aan ontsnappen. En die drums blijven op hetzelfde tempo, er komen galmende gitaren! Man, wat is dit gaaf! Een Egyptische melodie op gitaar, nu snap ik waarom de albumhoes er zo Egyptisch uitziet. En dan denk je dat de lava eindelijk weg is, maar daar komt het weer en nog harder dan de eerste keer! Het stopt niet!

Amboss is Pompeii, Traummaschine is meer het regenwoud, een donkere, vochtige plek, je gaat met je bootje over de wateren, rust, je hoort alleen wat geluiden van dieren. Heerlijk.

Wauw, dit is echt geweldig, die 2 nummers waren zo voorbij. 5 sterren en een plek in mijn top 10 zit er wel in.