Tyler, the Creator - Flower Boy (2017)

Ik luister bitter weinig van dit genre maar deze blijf ik toch regelmatig eens opzetten, sinds 1 december op vinyl te verkrijgen en vandaag dus ook maar aangeschaft.

Leuke ontdekking!

Dit album is voor mij toch wel een van de grootste verrassingen van de afgelopen jaren. Vind het oudere werk van Tyler (op een enkel nummer na) weinig opzienbarend. Vooral zijn schreeuwerige manier van rappen op de eerste paar platen is niet aan mij besteed. Gelukkig niets van dat op Flower Boy. Tyler heeft hier een mooie balans tussen neo-soul en hip-hop weten te vinden. De producties van Flower Boy zijn sfeervol en spannend (en tevens bijna allemaal door Tyler zelf geproduceerd). Ook de gastartiesten lijken met zorg te zijn uitgepikt; vind ze op Jaden Smith na namelijk allemaal echt een toegevoegde waarde hebben. Daarnaast is zijn manier van rappen op dit album gecontroleerd en aangenaam om naar te luisteren. Tyler, The Creator maakt met deze worp dus een goede beurt hier!

Ik blijf maar terugkomen bij dit album, wel echt een klassieker in wording hoor.

Buiten 'Boredom om hoor ik maar weinig waarvan ik echt kan genieten..

Ironisch.

Tsja, amai, laten we maar zeggen dat ik blij ben dat muziek een smaakkwestie is

Een van de hiphopplaten van de laatste jaren die overeind blijft. Alles vloeit zo moeiteloos in elkaar dat de 46 minuten zo voorbij zijn. Ik hou enorm van de details in de productie en de ontelbare guest features.
Ik ben geen hiphopfan maar door Kendrick, Kanye’s MBDTF, Danny Brown en nu ook Tyler ben ik het bijna

Ook ik neig bijna naar een *5 te gaan in mijn waardering. Voor mij is dit ook echt "Classic" waardig. Bij elke luisterbeurt heb ik alleen altijd het minimale kritiek dat de zangstemmen niet allemaal "je van het" zijn zeg maar. Maar de passie en liefde dat in dit project is gestopt is onmiskenbaar. De blend van stijlen zijn ook zo smooth in elkaar gesmeden, daar kun je alleen maar respect voor hebben.

Deze is blijven groeien bij mij. Tyler blijkt zeker muzikaal te zijn en op die manier weet hij verschillende genres samen te brengen tot iets unieks wat blijft beklijven. Ook de bijdrage van Rex Orange County vind ik hier heel lekker. Toch maar op vinyl aangeschaft. Favorieten blijven November, Boredom, en See You Again

Lichtelijk gehypt ( vooral door wannebe Hipster rap fans) maar een heel goed album van Tyler. De productie is on fire en de verschillende stijlen in één maakt dit album een classic, zeker in hip-hop land en zelfs daar buiten

Wannebe hipster rap fans (de spelfout maakt het nog leuker)

Ik beluisterde dit album voor het RYM top-250 review topic – anno augustus 2022 was dit RYM #195

In mijn middelbare schooltijd, en zeker de eerste helft daarvan, luisterde ik nagenoeg exclusief naar HipHop. Het format van een rapper of groep en een of meerdere producers had op de een of andere manier iets prettig overzichtelijks. Pas rond 2006, niet geheel toveallig parallel met mijn eerste activiteiten op musicmeter, begon ik andere muziekstijlen in meer detail te verkennen. Dus toen Tyler, the Creator rond 2010 kwam bovendrijven – toch alweer 13 jaar geleden, terwijl ik zelf misschien net 21 was – voelt hij als een artiest van ‘na mijn tijd’. Raar eigenlijk. Nou heb ik ‘Yonkers’ ook altijd wel een onwaarschijnlijk succesnummer gevonden: in al zijn abstractie, ongemakkeljkheid en doelbewuste afstoting, heeft het me altijd verrast dat het voor veel non-hiphoppers toch een schot in de roos was. Een favoriet van mij is het dan ook nooit geworden, al intrigeert de track me wel al zolang ik hem ken. Toch ben ik met Tyler nooit verder gekomen dan wat vluchtige beluisteringen, alle positiviteit over zijn recentere albums ten spijt.

Al bij de eerste beluistering wordt me duidelijk waarom Flower Boy een relatieve publiekslieveling is: er wordt een kleurrijk, coherent en waanzinnig toegankelijk landje gesmeed door de hoofdpersoon met zijn karakteristieke, wat verwrongen stem, daarbij doorlopend ondersteund door gasten, hetzij om zijn mijmeringen aan elkaar te knopen, hetzij in nadrukkelijk samenspel. Hoewel Tyler ontegenzeggenlijk een rapper is, en nog wel een van de minder pleasende soort, voelt de plaat aan als pure pop van minstens zoveel kleur als de hoes etaleert. Enerzijds door de aanwezige en warme productie, anderzijds doordat coupletten nooit lang duren en in haast vloeibare overgangen overlopen in nieuwe filmische passages. De plaat luistert wonderlijk eenvoudig en heeft iets haast ongemakkelijk behaaglijks. Mede daardoor beroert hij evengoed niet heel erg en staan er in mijn optiek ook geen memorabele bangers op.

Al weken kan ik Flower Boy op ieder moment draaien, maar nog steeds haal ik tracks amper uit elkaar en voelt het als een lekker warm soepje. Zo’n track als ‘Garden Shed’ sleept lekker voort, klopt aan alle kanten, maar voelt ook iets te vloeibaar voor mij om me echt te kunnen grijpen. En als Frank Ocean binnenkomt, klinkt die vooral heel erg als Frank Ocean, maar zonder de tijd om op je in te werken en te varieren die zijn eigen platen zo goed maken. De plaat is nadrukkelijk prettig en klopt aan alle kanten. Dat is bewonderenswaardig en ik begrijp de hoge positie in de RYM-lijst dan ook helemaal. Maar ik blijf na afloop ook enigszins onverzadigd achter.

Typische 3.5*

Deze plaat zal voor altijd bij me blijven, klassieker.