Ringo - Give More Love (2017)

"Play it once Sam, for old time sake"

Ben nooit een fan geweest van de Ringo, en waardeer alleen de 'hits' van John en George, maar McCartney is andere koek. Het derde album Ringo (1973) (met bijdrages van John, Paul en George) heb ik wel geteld 2 of 3 keer beluisterd. Een versie van de single Photograph van dat album is hier de afsluiter. Maar het is een ex-Beatle die toch weer wat aandacht van de media voor zich weet te winnen. Dus een keertje of 2 luisteren kan geen kwaad.

Ringo heeft een karakteristieke en dus herkenbare stem maar ééntje waar ik niet veel bij voel. Ook met dat Liverpool accent die er altijd redelijk dik op zat, tegenwoordig is het meer Amerikaans accent geworden. Je moet er van houden. Het is wel raar om te beseffen dat hij één van de productiefste van de fab four is en bovendien nog veel tourt. De Ringo-fans komen niets te kort. De laatste jaren kwam die dus weer in het vizier en toen ik van dit album hoorde met een ruime lijst gastartiesten was ik toch wel een beetje benieuwd wat hij nog kan.

De meeste singles klonken alleraardigst en hij lijkt nog een aardig stem te hebben op z'n 77ste. Maar nadere bestudering doet mij vermoeden dat daar toch veel aan gesleuteld is en de auto-tune gewoon meeloopt. Het punt is Ringo had altijd al een beperkte stem en als je weet wat je niet kan dan kan je daar je stem op aanpassen. Van nature vermijd Ringo dus al stemacrobatiek en dus is het lastiger te horen dat er gesleuteld wordt, dan wel dat je het al bij voorbaat accepteert hoe het klinkt.

Muzikaal kabbelt het lekker door, en door die gastartiesten met al hun ervaring is het ook geen wonder dat het muzikaal gewoon goed te pruimen is. Met We're on the Road Again opent het album met vuur en rockt het lekker weg met Paul op bas en in het achtergrondkoor. Het beste nummer van het album, helaas. Ringo heeft aan alle teksten meegeschreven en hulp gekregen van artiesten als Joe Walsh, Dave Stewart, Gary Nicholson, Peter Frampton, Steve Lukather, Glen Ballard en Van Dyke Parks, niet de minste namen. Nog meer gastartiesten die hun instrumentale bijdrage leverde aan het album zoals Edgar Winter op piano en sax. Verder hield Ringo de touwtje in handen door zelf de productie te doen.

Shake It Up klinkt alsof het 1960 is, voordat de Beatles doorgebroken waren. Alleen met die zangeressen in het koor is het erg duidelijk dat het ver nadien is gemaakt.

De vier bonustracks zijn feitelijk allemaal nieuwe versies ook als Photograph niet als Re-Do wordt aangemerkt. Aardige versie maar meer de herkenning die me aanspreekt, Don't Pass Me By geen verbetering in deze versie wel iets levendiger einde.

Ik twijfel ergens tussen 3* en 3,5* en rond het maar af naar boven, hij verdient een beetje extra krediet voor het stug volhouden en een entertainer te blijven misschien vergelijkbaar met zijn ouwe maat Paul. Ik zal waarschijnlijk wel niet meer dan 3 of 4 keer hier naar luisteren, want er zijn meer nieuwe albums uit die ik liever hoor, bijvoorbeeld deze van de bijna even oude knar Michael McDonald - Wide Open (2017)

Het 19e studio-album van de drummer die in The Beatles altijd een zeer bescheiden rol toe bedeelt kreeg als het ging om eigen composities en de lead vocalen. Dat heeft hij sinds het stoppen van The Fab Four en zijn eerste solo album in 1970, “SENTIMENTAL JOURNEY”, helemaal goed gemaakt. Niet dat Starr een begenadigd zanger is, verre van dat, maar zijn karakteristieke en zeer herkenbare stem zorgt voor velen dat het luisteren naar zijn albums een “sentimental journey” is. Ondanks zijn beperkte kwaliteiten als zanger en componist scoorde Ringo in de eerste helft van de jaren 70 een reeks hits, waaronder in 1973 twee Amerikaanse nummer 1 hits, “PHOTOGRAPH” en “YOU’RE SIXTEEN”, en worden zijn albums altijd nog goed verkocht. Natuurlijk niet meer in de aantallen zoals dat in de seventies gebeurde, maar dat geldt voor elke popartiest. In 2015 verscheen zijn laatste album, “POSTCARDS DROM PARADISE” en volgens hetzelfde recept als die plaat is eind vorige maand “GIVE MORE LOVE” verschenen. Ringo Starr kreeg hulp bij het componeren van onder andere Toto gitarist Steve Lukather, Peter Frampton, Richard Marx en Van Dyke Parks. Tussen de gasten zitten bevriende muzikanten als Joe Walsh, Dave Stewart, Jeff Lynne, Don Was en Paul McCartney. Ook Lukather en Frampton zijn prominent aanwezig en dat zorgt voor een aangename luistersessie en de 10 nieuwe tracks laten verschillende stijlen horen, zoals rock, rockabilly, country en pop. Tracks 11 t/m 14 zijn re-makes van oude hitsuccessen uit de jaren ’70 en dat had voor mij niet gehoeven. “GIVE MORE LOVE” is geen topper, maar een lekker plaatje waarop de inmiddels 77 jarige Ringo Starr tekstueel af en toe terugblikt naar de tijd van en voor The Beatles en dat doet hij met gevoel voor humor. Aanrader voor fans van zijn vroegere bandje en Ringo Starr zelf natuurlijk.