Mount Kimbie - Love What Survives (2017)

Ik vind de combi van de muziek van Mount Kimbie en de stem van King Krule altijd erg fijn. Ook in Blue Train Lines weer. Daarnaast is de vrijgegeven track met James Blake ook errug fijn. Kortom: hoge verwachtingen van deze plaat.

Vorig album vond ik nogal een tegenvaller na het magistrale debuut.
Ik sta nog niet van enthousiasme in mijn broek te poepen wat betreft de samenwerking met Krule en Blake.

Blue Train Lines gaat ongetwijveld terug komen in mijn eindejaarslijstje. Het album is niet overal zo spannend en verfrissend als op deze track maar blijft trouw aan het geluid van dit duo waar schuurende synths en rauwe punk/rock invloeden het geluid verder versterken. Ik ga er nog een paar luister rondes tegenaan gooien om tot een beoordeling te komen!

Ik had al geen hoge verwachtingen, aangezien het vorige album al behoorlijk minder was, en ik Mount Kimbie live ook al niet geweldig vond. Maar dit album klinkt toch wel heel saai. De heren hebben de gastartiesten veel ruimte gegeven, in de hoop zo niet in de eigen sound te blijven hangen. Maar daardoor is dit album juist een bij elkaar geraapt zootje geworden, natuurlijk.

De heren wilden het hele album rond één drumpatroon bouwen. De drums verpesten het album dan ook. Ik snap niet waarom ze voor zo'n saai rockgeluid kiezen. Audition bijvoorbeeld, zo saai. Maar goed, de tracks met King Krule en James Blake zijn wel aardig, dus ik zal dit album nog wel een keertje luisteren, en daarna snel vergeten.

Ik betwijfel of het nog goed komt met Mount Kimbie, dus ik ga die eerste EP's van ze maar eens beluisteren. Die schijnen in de lijn van het magistrale debuut te liggen, dus dat moet goed komen.

Jij zegt saai, ik zeg heerlijk. Ik herken er duidelijk hun typische, sferische geluid in, met inderdaad meer ruimte voor de drum en gitaar. Werkt prima!

Dit is echt alles behalve saai.

Mount Kimbie hadden we een beetje afgeschreven na de show op Catch eerder dit jaar. De Britse groep verloor zichzelf in lelijk geluid, slecht afgestelde instrumenten en slordig samenspel. Onnodig, want Love What Survives draait nu overuren op de platenspeler. Het Britse duo, begonnen in de slipstream van dubstep, beweegt nu vol overgave richting New Wave en Krautrock. Instrumentale nummers als 'Audition' en 'You Look Certain' klinken alsof Neu! in 2017 een plaat heeft gemaakt. Modern dus, gespeeld met echte instrumenten en synthesizers, en met flink wat rollen voor gastartiesten. Niet jeugdvriend James Blake, die op twee tracks meezingt, maar King Krule zorgt voor vuurwerk. Hij snauwt 'Blue Train Lines' naar een vroeg, haast maniakaal hoogtepunt. De jonge Brit draait al een aantal jaar mee, maar begint nu echt naam te maken (houd vooral zijn ambitieuze The OOZ in de gaten, halverwege oktober uit). Zo dampend wordt de plaat nergens meer, maar Love What Survives blijft continu prikkelen. Het is een fantastisch in elkaar geknutselde plaat: lekker dwars, dynamisch en onvoorspelbaar zonder onnavolgbaar te worden.

Van: Daans Muziek Blog

De openingstrack is voor mij tot nu toe het beste, wat een genot zeg. Lekker divers plaatje!

Moet toch telkens weer lachen als iemand 'sferisch' gebruikt, can't help it

Dat mag, Barend.

Het debuut van dit duo heb ik helemaal debiel gedraaid en is voor mij een mijlpaal gebleken. Van de tweede was ik minder onder de indruk, nogal fletse plaat.
Deze dan afgelopen week maar geprobeerd en dit is gewoon weer raak. Heerlijk veelzijdige schijf die toch weer uniek aan dit duo is en redelijk verfrissend klinkt. Associaties wel te over. You Look Certain en TAMED doen me wat denken aan Stereolab/Broadcast, lekker dromerig sfeertje. Ook duiken regelmatig JD achtige bassloopjes en drumpatronen op. Dan weer kraut, hip-hop.. en dat allemaal zonder als een bij elkaar geraapt zooitje te klinken. Ontzettend knappe plaat.