Lana Del Rey - Lust for Life (2017)

mijn stem
3,60
93 stemmen

Verenigde Staten
Pop
Label: Polydor

  1. Love (4:32)
  2. Lust for Life (4:24)

    met The Weeknd
  3. 13 Beaches (4:55)
  4. Cherry (3:00)
  5. White Mustang (2:44)
  6. Summer Bummer (4:20)
    met A$AP Rocky en Playboi Carti
  7. Groupie Love (4:24)
    met A$AP Rocky
  8. In My Feelings (3:58)
  9. Coachella - Woodstock in My Mind (4:18)
  10. God Bless America - and All the Beautiful Women in It (4:36)
  11. When the World Was at War We Kept Dancing (4:35)
  12. Beautiful People Beautiful Problems (4:13)
    met Stevie Nicks
  13. Tomorrow Never Came (5:07)
    met Sean Lennon
  14. Heroin (5:55)
  15. Change (5:21)
  16. Get Free (5:34)
totale tijdsduur: 1:11:56
28 BERICHTEN 3 MENINGEN
zoeken in:
avatar van GrafGantz
4,0
1
Ze kan lachen. Wie had dat gedacht!

Zou track 13 trouwens een eerbetoon aan Tomorrow Never Knows zijn? Met Sean Lennon...

avatar van Slowgaze
4,0
3
GrafGantz schreef:
Ze kan lachen. Wie had dat gedacht!

Om de een of andere reden heb ik altijd gedacht dat haar lippen er dan af zouden vallen.

avatar van Yann Samsa
 
3
Maar kan ze koken?

avatar van Savant
 
0
Haiwaiaanse mailorderbruid zet foto op koppelsite in de hoop dat welgestelde droogstaande kerels haar 'lust for life' willen delen. Na het overmaken van een flinke som geld volgt dan in de regel de 'summer bummer.' Tomorrow never came, en de rest kwam ook niet.

avatar van Arrie
 
1
GrafGantz schreef:
Ze kan lachen. Wie had dat gedacht!

Zou track 13 trouwens een eerbetoon aan Tomorrow Never Knows zijn? Met Sean Lennon...

Zou track 7 een cover van Ali B en Yes-R zijn? Vragen, vragen...

avatar van Rudi1984
 
0
Schitterende hoes alvast. De verwachtingen zijn uiteraard weer torenhoog.


avatar van themonster310
4,0
0
Toen men in het Beats 1 interview de vraag stelde of dit haar 'happy'-album is, antwoordde ze: "we're not there yet". Na het beluisteren van het album vind ik de titel ook niet echt toepasselijk, maar dat terzijde is het weer gewoon een schitterend album

avatar van Appels123
2,0
0
Oei oei oei, Summer Bummer is een gedrocht zeg. Poeh.

avatar van andnino
3,0
0
Eerste indruk is goed, maar de rappers had ze thuis mogen laten. Deze doen niet veel voor de stijl of sfeer die ze probeert neer te zetten. Dieptepunt voor mij zijn ASAP Rocky's slomo "Oh"s, past echt totaal niet op deze plaat.

4,0
0
Van mij had ze Stevie Nicks en Lennon thuis mogen laten. De stemmen complimenteren elkaar niet.
Op 4 nummers na vind ik het een prima album. De stijl vind ik niet zo heel anders dan haar vorige platen. Meer alsof sommige oudere nummers beter zijn uitgevoerd. Zo lijken Art Deco en White Mustang behoorlijk op elkaar qua sfeer. Haar zang vind ik wel steeds beter worden.

avatar van jokerman
4,5
0
Zwijmel

avatar van E-Clect-Eddy
4,0
0
Mijn eerste echte kennismaking met deze zangeres, dat wil zeggen de eerste keer dat ik een heel album beluister, en dat bevalt prima. Weelderige nummers, en erg fijn die beats en percussie, goed gedoseerd en heel fijne klanken en rijke variatie. De zang neigt naar Pop Noir en ondanks dat ik geen fan ben van veel (geluids)effecten op de vocalen kan ik wel leven met deze iets wat doffe imitatie mono-50s-stijl.

Nummers als God Bless America - and All the Beautiful Women in It opent met een romantisch akoestische gitaar maar naar een paar seconden verdwijnt die weer om pas in de laatste seconden weer even terug te keren. Dit gebeurd met veel meer instrumenten en geluiden in dit nummer. Daarmee worden veel fijne details vastgelegd in het nummer en andere zoals deze. Hou ik wel van.

Ruim zeventig minuten is best wel lang en met dit relaxte lome tempo ook gewaagd, maar na de eerste 10 nummers (en 41 minuten) ben ik nog niet verveeld. De nummers lijken wel iets te veel op elkaar en weet nog niet of ik dat een pluspunt of een minpunt vind na de eerste beluistering. Kan ook moeilijk een favoriet noemen ook al zal dat (helaas) niet het nummer worden met Stevie Nicks want haar stem klinkt als een laagje er bovenop in het eerste helft.

Tomorrow Never Came heeft inderdaad enkele Beatelesque details, maar volgens mij niet uit Tomorrow Never Knows maar uit diverse andere nummers van de Fab 4.

De eerste 90 seconden van Get Free klinkt als een rip van een Radiohead nummer, maar kan er nu even niet op komen (Creep?).

Ik begin met 3,5* maar zodra ik 1 of 2 favorieten heb zal dit waarschijnlijk snel groeien in waardering.

avatar van aERodynamIC
4,0
0
Ultraviolence en Honeymoon vielen me een beetje tegen, maar voor mij herpakt ze zich op dit album. Ik ging nergens van uit maar ze weet me toch weer in te pakken.

Prima album!

avatar van jellecomicgek72
4,0
0
Groupie Love & Get Free zijn echt prachtig!

avatar van Snoeperd
 
0
Vierde klasse album op rij. Lana Del Rey's album zijn eigenlijk altijd te lang, maar op dit album lijkt ze eindelijk helemaal consistent, waar op haar vorige albums er toch altijd een aantal dieptepunten op staan. Ik vind Asap Rocky erg goed passen bij Lana Del Rey en de twee nummers met hem zijn heel slim geplaatst rond de helft, wat de afwisseling goed doet. Ze heeft sinds haar debuutalbum nu toch een behoorlijk oeuvre bij elkaar geschreven en hoort voor mij tot de grote songschrijvers van de jaren '10.

En ik heb het gevoel dat we nog lang niet klaar zijn met Lana en dat we nog veel moois mogen verwachten in de toekomst.

avatar van Bert Wasbeer
3,5
0
Het nummer met Sean Ono is een erg mooie toevoeging aan haar oeuvre. Verder een consistente plaat, waarin ik af en toe ook wel denk: dat ken ik nu wel. Ik vraag me altijd een beetje af wat Lana over een jaar of vijftien zal doen, zingt ze dan nog steeds zuchtend en zwijmelend over (de teloorgang van) het Amerika van vroeger? Ik kan me dat van een twintiger goed voorstellen, maar niet van een veertiger...

avatar van KKOPPI
 
0
GrafGantz schreef:
Ze kan lachen. Wie had dat gedacht!


En het siert haar ook nog.

avatar van erwinz
4,0
0
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lana Del Rey - Lust For Life - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Elizabeth Woolridge Grant maakte al een aantal jaren muziek als Lizzy Grant, maar brak pas door naar een groot publiek toen ze zich in 2011 Lana Del Rey ging noemen en een video voor de song Video Games op YouTube plaatste.

Video Games viel op door een bijzonder verleidelijk en zwaar onderkoeld geluid vol flarden uit een ver verleden en maakte direct een onuitwisbare indruk.

Het is een geluid dat de singer-songwriter uit New York op al haar tot dusver verschenen platen nadrukkelijk heeft omarmd, al flirtte de in Lake Placid opgegroeide muzikante ook met enige regelmaat met een meer uptempo en ook meer doorsnee popgeluid.

Persoonlijk hoor ik Lana Del Rey het liefst in de ingetogen en zich in een laag tempo voortslepende songs, want het is in deze songs dat ze zich weet te onderscheiden van alle andere Amerikaanse popprinsessen. Vergeleken met deze andere popprinsessen kan Lana Del Rey vanwege haar eigen geluid rekenen op verrassend veel sympathie van de critici en de serieuze muziekliefhebber en daar valt wat mij betreft weinig op af te dingen.

Ook op haar nieuwe plaat verleidt Lana Del Rey weer makkelijk met vooral zwaar onderkoelde popliedjes vol echo’s uit het briljante Video Games, dat inmiddels al weer zes jaar oud is. Voor Lust For Life kon de Amerikaanse zangeres een beroep doen op een aantal topproducers en bovendien was de gastenlijst met namen als The Weeknd, A$AP Rocky, Sean Ono Lennon en Stevie Nicks zonder meer indrukwekkend te noemen.

Lana Del Rey verraste een paar jaar geleden nog met de keuze voor Dan Auerbach als producer, maar is dit keer toch gevallen voor de binnen de Amerikaanse popmuziek geijkte namen als Rick Nowels, Max Martin, Boi-1Da, Benny Blanco en Emile Haynie. Ik was daarom bang dat Lana Del Rey op Lust For Life meer zou aansluiten bij de Amerikaanse popmuziek zoals die door alle grote popprinsessen wordt gemaakt, maar dat valt gelukkig erg mee.

Op Lust For Life domineert het inmiddels uit duizenden herkenbare Lana Del Rey geluid. De ingetogen klanken en even zwoele als onderkoelde vocalen zijn gebleven, maar het leger aan topproducers heeft nog een aantal lagen toegevoegd aan haar muziek.

Waar alle genoemde producers normaal gesproken niet vies zijn van flink wat bombast, hebben ze Lust For Life voorzien van een opvallend subtiel, heerlijk loom en over het algemeen stevig benevelend geluid. Ook de gastmuzikanten worden op opvallende wijze in het Lana Del Rey keurslijf gedwongen en het is een keurslijf dat nog altijd garant staat voor heerlijk wegdromen.

Lana Del Rey doet op Lust For Life geen echt nieuwe dingen, maar boekt vanwege het buitengewoon knap in elkaar geknutselde geluid wel progressie. Dat doet de singer-songwriter uit New York ook in vocaal opzicht, want de zang op Lust For Life is veel beter dan die op de vorige platen.

Lang niet iedereen zal vatbaar zijn voor de zwoele verleiding van Lana Del Rey, maar iedereen die, net als ik, haar vorige platen koestert, vindt ook op het bij vlagen zelfs wonderschone Lust For Life weer heel veel om van te genieten. Erwin Zijleman

avatar van cosmic kid
4,5
0
Onbekend met albums van Lana de Rey vind ik dit een onverwacht prima plaat. Wel 1 die zijn tijd nodig heeft want na drie luisterbeurten geloofde ik het monotone gezwijmel en gezucht wel het en ontdekte ik nog weinig lijn en variatie.
De aanhouder wint want zodra de nummers landen blijkt dit een plaat vol mooie melodielijnen, subtiele zang en fraaie instrumentatie. Hoogtepunt vind ik het blokje God Bless America - and All the Beautiful Women in It en When the World Was at War We Kept Dancing.

avatar van Rudi1984
 
0
Hoe hard ik het ook probeer, hij wil maar niet vallen. En daar baal ik stevig van, want haar vorige drie albums vind ik stuk voor stuk fenomenaal. Maar deze? Hij kabbelt op de achtergrond met die onopvallende instrumentatie, that's it. Geen mooie valse gitaarpartijen die je bijblijven, geen heerlijk oppervlakkige tekstfragmenten die zich in je hoofd nestelen, geen nummers die de tijd doen stilstaan.

De vorige albums bleken stuk voor stuk groeibriljanten, dus ik sluit nog niets uit. Maar die platen bevatten gelijk al veel potentieel. Hier hoor ik het (nog) niet.

avatar van Ducoz
3,5
0
6 en 7 hadden niet gehoeven. Nummer 13 had een mooi slot gevornd, helaas volgen er daarna een drietal niets zeggende songs. Verder een prima plaat.

avatar van Maartenn
 
1
Rudi1984 schreef:
Hoe hard ik het ook probeer, hij wil maar niet vallen. En daar baal ik stevig van, want haar vorige drie albums vind ik stuk voor stuk fenomenaal. Maar deze? Hij kabbelt op de achtergrond met die onopvallende instrumentatie, that's it. Geen mooie valse gitaarpartijen die je bijblijven, geen heerlijk oppervlakkige tekstfragmenten die zich in je hoofd nestelen, geen nummers die de tijd doen stilstaan.

De vorige albums bleken stuk voor stuk groeibriljanten, dus ik sluit nog niets uit. Maar die platen bevatten gelijk al veel potentieel. Hier hoor ik het (nog) niet.


Jij verwoordt precies mijn gevoel.

avatar van Slowgaze
4,0
1
E-Clect-Eddy schreef:
De eerste 90 seconden van Get Free klinkt als een rip van een Radiohead nummer, maar kan er nu even niet op komen (Creep?).

Absoluut 'Creep'/'The Air That I Breathe' (Hollies). En het refrein lijkt nogal op 'The Lucky One' van Taylor Swift.

avatar van E-Clect-Eddy
4,0
0
Slowgaze schreef:
Absoluut 'Creep'/'The Air That I Breathe' (Hollies). En het refrein lijkt nogal op 'The Lucky One' van Taylor Swift.

Aah.. nu je het zegt, inderdaad ook de Hollies - The Air That I Breathe, zelfde opbouw. Dat van Taylor Swift weet ik dan niet want van haar heb ik misschien 3x een nummer gehoord ofzo.

avatar van Slowgaze
4,0
0
E-Clect-Eddy schreef:
Aah.. nu je het zegt, inderdaad ook de Hollies - The Air That I Breathe, zelfde opbouw. Dat van Taylor Swift weet ik dan niet want van haar heb ik misschien 3x een nummer gehoord ofzo.

Je wist het waarschijnlijk al, maar 'Creep' is ook gebaseerd op 'The Air That I Breathe'; of Del Rey nu het ene of het andere recyclet is daardoor moeilijk te zeggen. Op internet wordt 'Get Free' trouwens vaker vergeleken met 'Creep', dus we zitten in de goede richting, Eddy!

avatar van WoNa
2,0
0
'Ultraviolence' was een album dat ik tot mijn verrassing nogal hoog had zitten. De invloed van Dan Auerbach? Zeker, maar niet helemaal. Het nummer 'Ride' ving me als eerste. Opvolger 'Honeymoon', mocht ik ook graag horen.

Het wekt dus geen verbazing dat ik met aangename verwachtingen ging zitten voor Lust For Life. Al snel werd ik uit mijn dromen geholpen, want ik vind hier vrijwel zonder uitzondering niets aan. De Lorde achtige benadering van veel nummers, vind ik hier vreselijk, laat staan als er rappers gaan bijdragen over bitches, dan ben ik er helemaal klaar mee. Het album stond op 1 in de VS, dus zal aan vele verwachtingen hebben voldaan. Ik was er naar twee luisterbeurten klaar mee. Dit is gewoon niet voor mij gemaakt. En dat geeft niet. Jammer is het wel. Er is dit jaar al zoveel moois uitgekomen, dus het komt wel goed.

Het hele verhaal staat hier op WoNoblog.

avatar van Rudi1984
 
0
Daar ben ik het voor een groot deel wel met eens. Ultraviolence schuurde op een goede manier, met o.a. die valse gitaren. Lust for Life klinkt voor haar doen erg behouden, tegen het saaie aan.

De vergelijking met Lorde vind ik dan wel vreemd. Zij moet het juist hebben van haar eigenzinnige benadering. Lekker vreemd, dat is wat ik zo mooi vind aan haar muziek.

Compleet het tegenovergestelde van deze plaat.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.