Nothing but Thieves - Broken Machine (2017)

Geweldig tweede album van Nothing But Thieves. Ik ben blij dat ik later dit jaar naar het concert ga. Eerder heb ik ze in voorprogramma van Muse gezien (wat was het geluid toe enorm ondermaats). Het eerste album vond ik ook erg goed. Een van de betere debuutplaten van deze decade voor mij.

De snelle zang stukjes in Live Like Animals doen me aan Born Slippy denken van Underworld. Ik weet nog niet wat ik het zwakste nummer vind. Amsterdam (begin jaren 90 was dit een enorme radiohit geworden), Sorry, I'm Not Made By Design zijn de reeds bekende nummers, de andere albumnummers vind ik ook goed. De deluxe heeft twee akoestische nummers toegevoegd. Ik vind de plaat afwisselend tussen rock, up tempo en rustiger (zoals Sorry, Soda, Hell, Yeah, Particles en Afterlife) , maar niet wisselvallig of storend, en toch vernieuwend klinken. Hij luistert gewoon echt lekker weg. Nothing But Thieves heeft zijn eigen onderscheidende (stem)geluid. Volgens mij wacht deze band een grote toekomst.

Zwart/witte vinyl LP voor mijn hall of fame collectie ondertussen besteld.

Ik ben er helaas niet zo van onder de indruk. We hebben het allemaal al eens eerder gehoord bij tal van andere bands (Muse, Radiohead, Snow Patrol o.a) , en ook beter. Gemiddelde plaat, niet slecht maar niks bijzonders.

Tussen alle oersaaie indiebandjes vind ik dit wel een leuke en wat meer onderscheidende groep.

De zanger klinkt een beetje als Jeff Buckley als hij ingetogen zingt en gaat richting Matthew Bellamy als het gas erop gaat. Er is genoeg variatie in de tracks. Niet alles raast maar in één tempo door, er zijn snellere tracks en rustpuntjes en ook binnen de nummers gebeurt genoeg. Dat houdt het album fris en spannend en met een mooie speelduur van krap drie kwartier ligt verveling sowieso niet op de loer.

Geluid bevalt me ook goed. Geen rommelige brij zoals je tegenwoordig vaak hoort maar duidelijk te onderscheiden instrumenten. Vooral het drumgeluid is erg lekker.

I Was Just a Kid, Amsterdam en I'm Not Made by Design springen er voor mij bovenuit. Particles is me iets te Keane af en toe, Soda ook wat zwakker/saaier. En met Sorry al te veel doodgegooid, kan ik moeilijk nog objectief naar luisteren. Hell Yeah en Afterlife gaan dan weer richting Radiohead, prima afsluiters. Sla ook bonustrack Reset Me zeker niet over.