Circuit des Yeux - Reaching for Indigo (2017)

Zo deze wordt goed ontvangen als ik Metacritic mag geloven.

Helaas staat deze niet op Spotify, en op Bandcamp zijn alleen twee nummer beschikbaar... zelfs die staan niet op Spotify. Ze willen een goed album geheim houden?

Hun vorige album was ook al bijzonder. Voorzanger en inspirator Jackie Lynn kwam nog in 2016 met solowerk, beiden op Spotify..

Dit is goed! Mooie zweverige vrije folkmuziek wat eind jaren 60 / begin jaren 70 (denk Robbie Basho of Roy Harper) opkwam gemengd met dronende folkrock, postmoderne klassieke muziek en een brij van elektronica. Er wordt gefreakt, maar meestal op een zeer toegankelijke manier. Frontvrouw Haley Fohr valt vooral op met haar verheven vocalen, doordrenkt met minimalisme, met momenten van krachtige meeslependheid. Meng dat met de voornoemde muziekstijlen en het unieke multi-instrumentengebruik en je hebt een uniek album. In dat opzicht doet zij erg denken aan Diamanda Galás en Nico.

Ik beluisterde vanochtend Robert Wyatt's meesterwerk 'Rock Bottom' en in de verte doet deze interessante plaat van Circuit des Yeux mij daaraan denken. Vooral de opbouw van de composities, het kleine geëxperimenteer van postmodernisme binnen diezelfde composities en de synthesizers die de normaliter dissonante klankenexperimentatie (van zangloops tot dissonante violen, synths en soms akoestische gitaren) 'accessible' en intiem doen klinken.

Tot slot wil ik nog opmerken wat een fantastische compositie het meeslepende 'Black Fly' wel niet is. Briljant hoe dat nummer van een conjuncte opbouw overgaat in een dwarse uitbarsting! Ik ben erg enthousiast over het werk van Haley Fohr. Hopelijk zet zij dit niveau door (en wordt het nog iets beter).

Naar haar concert van 19 februari in Amsterdam geweest, absoluut de moeite waard, evenals dit album.

Op het concert speelde ze (*) Black Fly een slagje langzamer, waarmee het nog won aan zeggingskracht.

(*) en niet alleen zij natuurlijk, ook de man op drums en aan de bas die hij met een strijkstok (bowed bass!) bespeelde, beiden muzikanten speelden geweldig.

Nog steeds niet beschikbaar op Spotify!

Ze komen terug naar Europa in mei, maar zo te zien ditmaal niet naar Nederland, wel Brussel.

Drag City staat bij mijn weten nooit op Spotify.

Ehhh.... Nu klaarblijkelijk dus wel - maf. Ook Bitchin Bajas zijn voor het eerst geüpload.

Ja, ik zag hem maandag ook staan en heb er al een paar nummers van geluisterd maar nog niet compleet. Staat nu in de wachtrij.

Haley Fohr loopt met The Quietus haar favoriete albums door:
The Quietus | Features | Baker's Dozen | Kinship At The Outer Reaches: Circuit Des Yeux's Favourite Albums - thequietus.com

Wat een fijne muzieksmaak zeg! Al mist er wel een guilty pleasure or two.
Ik had Diamanda Galas of Nico ook ergens tussen verwacht, maar ik neem ook genoegen met Linda Sharrock en Annette Peacock.

De moeite zeker waard vanwege het eerste en laatste nummer: mooi! Het overige weet me niet zo te pakken, misschien omdat het niet helemaal mijn straatje is. aERodynamIC is dit misschien wat voor jou?

Paper Bag staat nu op. Weet me nog niet te overtuigen.

Prachtig

Via Catherine Ribeiro kwam ik uit bij Circuit des Yeux, aangezien ze het Catherine Ribeiro + 2Bis nummer Soeur de Race hebben gecoverd. Dit + de fantastische Baker's Dozen-lijst die op deze albumpagina staat zorgde ervoor dat ik het album snel wilde gaan beluisteren.

Als eerste moet ik zeggen dat Haley Fohr echt een krankzinnig mooie stem heeft. Een diepgaand androgyn stemgeluid dat me zelfs wat doet denken aan Nina Simone, maar dan met de vocale flexibiliteit van een Tim Buckley. Die laatste naam komt sowieso bij mij naar voren in de vrije folkinstrumentatie. In Paper Bag hoor ik ook nog wat minimal music-invloeden à la Terry Riley en de melancholische sfeer heeft weer meer Nico in zich. Falling Blonde is een bloedmooie afsluiter, echt een parel.

Nog steeds niet? Dit lijkt me toch heel erg des aERodynamICs. Op sommige dagen vloert deze dame me nog meer dan Antony. Vandaag is zo'n dag.

Is zeker waar, maar ben er net vluchtig doorheen gegaan en ik heb er ook nu niet echt behoefte aan om het verder te verkennen. Ja het past ongetwijfeld bij mij (genoeg artiesten die ik er mee kan vergelijken en ik waardeer), alleen staat iets me tegen en ik kan niet goed duiden wat.

Ik vond het een beetje vermoeiend en gekunsteld allemaal. Daarbij begeef ik me wat minder in deze hoek momenteel, misschien dat dat ook niet echt bijdraagt om het album eens goed tot me te nemen. Doe mij maar een goede jazzplaat

Live in utrecht
Black Fly