Magnum - On a Storyteller's Night (1985)

Aardige plaat, maar m.i. minder sterk dan bijvoorbeeld Chase the Dragon. Hoogtepunten voor mij: Just Like an Arrow en Two Hears.

klassieker dit, is onlangs op dvd verschenen waar ze de hele plaat live uitvoeren...heerlijk, al irriteren de handbewegingen van Bob Catley wel op den duur.

Van de eerste tot de laatste minuut goed. Beste van Magnum ooit.

sjezus, er is nog iemand die dit kent!

vette band wel, sterke rock, klinkt lekker

nergens meer te vinden op www

wie wat heeft,mp3 mag het me sturen:)

Joy

Meesterlijk album. Heel warm geproduceerd door Kit Woolven, en het eerste album voor de band op major Polydor (voor Europa, voor de U.K. werd het uitgebracht op "indie" label FM)
Het begint met het meesterlijke "How far Jerusalem", naar het catchy "Just like an arrow", het mooi opgebouwde "On a storytellers night" en het bloedmooie "Les morts dansant". Tony Clarkin bewijst op dit album een klasse songwriter en gitarist te zijn, en Bob Catley een klasse zanger. Plus de magnifieke coverart van Rodney Matthews. Er is een ge-remasterde versie van dit album uitgebracht. Aanrader.

Hallo Joy,

Gewoon in de winkel de cd kopen,of anders bestellen.

Fijn album. Ik kan niet zeggen dat ik dit een werkelijk meesterwerk vind of een must-have klassieker, maar voor iedere classic-rock fan is dit een erg leuk album. Erg constant ook, het zakt nergens in qua kwaliteit en dat maakt het erg leuk om naar te luisteren.

De tragiek van het perfecte AOR-album...

Ja, daar komt deze plaat aardig in de buurt. Fantastische zang, geweldig gitaar- en toetsenwerk, ijzersterke melodieën en nét niet te veel dramatiek (Les Morts Dansants...). Waar je bij vrijwel alle soortgenoten halverwege de indruk hebt wel weer genoeg gehoord te hebben, blijft deze plaat van voor tot achter boeien (hoewel, Steal Your Heart...). Hoewel ook hier de A-kant duidelijk sterker is dan de B-kant, weet ook die laatste telkens precies genoeg variatie te bieden om het leuk te houden.

Maar wat is nu de tragiek? Oh ja, het is AOR... de liefhebbers kennen hem al en de overige muziekliefhebbers halen hun schouders er toch wel over op.

Geldt dit ook voor mij, Casper? Ik ken dit album niet, maar zou ik mijn schouders ook ophalen over dit AOR-album, of is dit wel een aanrader (voor mij)? Volgens mij, kun je mijn gemiddelde smaak wel aardig inschatten.

sjah, wat is het, aanstekelijke muziek in een goed (hard)rock jasje dat klinkt als een klok als je het mij vraagt

uiteraard gedateerd maar,dat is zon beetje alle jaren 80 (hard)rock

een 4

en als je dit kan waarderen, dan dit ook

http://www.musicmeter.nl/album/34005

Ik vrees dat het ook voor jou geldt, Bram... (maar veel meer dan een 'aardige' inschatting zou ik ook zeker niet durven pretenderen ). Er is natuurlijk maar één manier om dat echt definitief uit te vinden...

Wat ik eigenlijk bedoelde: veel genres hebben zo hun eigen liefhebbers, waarbij de toppers van het genre ook daarbuiten wel mensen aanspreken. Om een of andere reden heb ik de indruk dat dat bij AOR niet zo werkt. Iets anders geformuleerd: vind je Survivor, Boston of REO Speedwagon wel de moeite waard maar heb je telkens de indruk dat het nog nét wat beter kan, dan is deze plaat zeker een aanrader.

@ Joy: Praying Mantis ken ik dan weer niet, maar daar komt misschien nog wel eens verandering in.

Dat ben ik helemaal met je eens. Ik ken weinig mensen die de door jou genoemde bands kunnen waarderen, buiten de liefhebbers van het genre. Vaak gaat het in dit genre net te zeikerig/zoet klinken, zijn de lyrics te zwak en/of staat het gebodene bol van de clichés.

Ik heb niet zo veel met het genre op zich, maar positieve uitzonderingen mag ik graag eens beluisteren. De voor mij beste plaat uit het genre is ongetwijfeld deze, een voor melodieuze rockbegrippen ongekend vernieuwend en daarnaast zeer verfrissend en eigentijds album. Tevens de enige plaat uit het genre die al een tijdje dicht tegen een top 10-notering aan zit. Overigens bevat het bekendste album van de band wat meer AOR-invloeden, maar dat terzijde

Deze On a Storyteller's Night kan ik overigens ook wel waarderen, hoewel ik 'm erg verankerd vind in de jaren '80. Praying Mantis is overigens ook wel een aanrader, hoewel dat over het algemeen wat meer de heavy kant op gaat en minder AOR is.

Bovengemiddeld schijfje, maar toch... beetje vreemd album vind ik dit. Of beter: beetje vreemde band, Magnum

Aan de ene kant schrijven ze van die mysterieuze, epische hardrocktracks zoals How Far Jerusalem (geweldige keyboardsounds) en On A Storyteller's Night (grandioos) , maar aan de andere kant wel erg simpele rockers zoals het afschuwelijke Steal Your Heart.

Schreven ze meer van die sfeervolle tracks dan was ik 100% fan, nu ben ik alleen fan van die tracks. En voor "gewone" AOR zijn er voor mij persoonlijk betere opties.

Ze zijn mislukt als Symfo band (geen albumsales) en zijn de veilige wateren van de AOR binnengevaren.
Toen hadden ze wel albumsales.

Kiezen of delen.
In het begin hadden ze zelfs nog een fluitspeler.

Deze plaat score't gewoon hoger dan Power Windows van Rush hier in de toplijst van 1985.
Ik vraag me af of deze plaat ook écht beter is

Dát vraag ik mij dan weer niet af...

Voor velen DE plaat van Magnum en ook voor mij één van hun beste (samen met Vigilante en Wings of heaven). Geweldige nummers staan hier op met als uitschieters voor mij How far Jerusalem, Just like an arrow, On astoryteller's night, Les morts dansant, All England's eyes, The last dance (kippevel!!) en Two hearts. De rest is soms wat cliché (Steal your heart) en soms wat 'gewoon goed' (Endless love en Before first light) maar nooit slecht! Kortom; een erg goed album dus

Merkwaardig wel dat Les Morts Dansant zo weinig vinkjes scoort. Dat is wat mij betreft toch wel de power ballad die alle andere power ballads doet vergeten, Franse taalfout of niet...

Helemaal mee eens, geweldig nummer. Vinden ze bij Allmusic trouwens ook, daar hebben ze het uitsluitend over dit nummer en niet over de rest van het album.

Inderdaad een van de beste Magnum albums. Blijft zo gruwelijk jammer dat deze band nooit meer erkenning heeft gekregen, ze hebben zoveel mooie muziek gemaakt. Ze zijn internationaal nooit echt doorgebroken, hadden de zeker wel verdiend!

Mooie AOR-klassieker met geweldige zang van Catley. Zijn bijdragen bij Ayreon en vooral Avantasia hebben me naar dit album gelokt. Ik vind hem in de rustige stukken het best. De band weet ook sterke songs te schrijven als de weergaloze titeltrack. De liefdesverdrietpathos hoort er een beetje bij denk ik, maar Magnum zoekt het gelukkig niet alleen daarin.

Ik kan een beetje AOR op z'n tijd best waarderen, om een of andere reden is dit album destijds volledig aan me voorbij gegaan (waarschijnlijk omdat in de thrash fase zat, die overigens nooit is opgehouden). Klinkt best leuk dit maar ik ga nog niet uit mijn dak. Ik heb overigens een totale mismatch tussen de (Tolkien) hoes en de muziek.....

Aangezien de gemiddeldes na dit album de weg naar beneden inzetten, vrees ik dat dit voorlopig de laatste Magnum is die ik ook echt goed ga vinden. Ik ben van huis uit al geen liefhebber van AOR, maar de manier waarop Magnum dit genre benaderd, kan ik verrassend goed hebben. Misschien omdat Magnum wat gevarieerder is dan zijn conculega's is en tot nu toe aardig nog met een voet in progrock is blijven staan.

natuurlijk is How Far Jerusalem een tamelijk epische track en absoluut een van de beste songs die de band tot dan toe uitgebracht heeft. De rest van On A Storyteller's Night mag er grotendeels ook wel wezen. het tempo na de opener gaat helaas wel naar beneden, maar ook in rustigere wateren maken de Britten indruk. De meeste songs zitten knap in elkaar, maar het meeste kruit is verschoten met de opener. Sommige tracks op de tweede helft doen me dan ook duidelijk minder, maar over de gehele linie is het een goed album.

Tussenstand:
1. Chase The Dragon
2. Kingdom Of Madness
3. On A Storyteller's Night
4. Magnum II
5. The Eleventh Hour

On A Storyteller's Night wordt wat mij niet onterecht gezien als een van de betere Magnum-albums. De progrocksound van de eerste albums is vanaf hier ook wel echt weg, maar het is toch moeilijk om niet in vervoering te raken van de meer bombastische (hard)rock op een track als How Far Jerusalem. De toetsen geven een fantastische jaren '80 sciencefiction-sfeer, terwijl songs als On A Storyteller's Night en Les Morts Dansant prachtige winternacht/openhaard-beelden oproepen (dit ondanks de vrij nare tekst van Les Morts Dansant dan).

De rockers zijn niet bijster hard of heel erg energiek, maar trekken me op de een of andere manier bijna allemaal wel. Before First Light is zelfs een van mijn favoriete tracks van het album, terwijl iets als Two Hearts me ook een beetje een Billy Idol vibe geeft. Steal Your Heart is me misschien net ietwat te frivool, slecht zou ik het zeker niet noemen. All England's Eyes blijft echter wel weer een van de mooiste tracks van het album, met zo'n zelfde mystieke sfeer als het geval is op de opener.

On A Storyteller's Night is niet zo spannend als enkele van de eerdere albums, maar bevat wel een flinke collectie mooie songs en een mooie balans tussen bombast en rock. Laten we tevens niet onderschatten hoe goed Catley hier ook zingt. Een album dat in de classic rock hoek wat mij betreft best nog wat meer aandacht mag krijgen!

Voorlopige tussenstand:
1. The Eleventh Hour
2. Chase The Dragon
3. On A Storyteller's Night
4. Magnum II
5. Kingdom Of Madness

Blijft een dijk van een album, waar het eerste nummer direct een binnenkomer is van jewelste.
Toevallig wel mijn kennismaking met deze progband!

Ik ben niet echt een Magnum kenner (nog), maar dit is een prachtige symfo/AOR plaat.
Met als uitschieters alvast How Far Jerusalem, Just Like An Arrow, All England's Eyes (heerlijk) en Les Morts Dansants.
Gaat zeker 4 of meer sterren worden.
Op CD.

Magnum heeft een aantal fantastische platen gemaakt vind ik. En daar is dit er absoluut één van.

On A Storyteller's Night is best wel een plaat met een unieke sfeer. Wat mij betreft komt het Magnumvehikel hier het best uit de verf.

Ik begrijp alleen niet waarom het epische How Far Jerusalem het bal moet openen.

Top album dit van Magnum. Hun beste. Pomprock/AOR op zeer hoog niveau qua songwriting. Ik ga em in mijn top 10 zetten. 5 stars

Dit heb ik me ook weleens afgevraagd. Vreemde opener maar aan de andere kant ook wel weer gedurfd. Zeker in 1985 was dit denk ik best opvallend. En ik gok dat er daarom best veel over gepraat werd in muziek land. En zolang erover je product gepraat wordt gaat dit meestal gepaard met verkoop. Doel bereikt