Sons of Apollo - Psychotic Symphony (2017)

Eens kijken naar de bezetting hiervan en dit levert de term "supergroep" op, een term die al vaak deed watertanden maar vaak een onvoldaan gevoel opleverde. Benieuwd of dit anders is in die bezetting Portnoy, Sheehan, Thal, Soto en Sherinian.

Hier alvast het eerste nummer: SONS OF APOLLO - Signs Of The Time (Album Track) - YouTube.

Eerste nummer klinkt best aardig. Vind het eerder gezegd niet heel bijzonder en de drums klinken wat dof.

Laat maar komen! Het eerste nummer vind ik goed klinken.

Ik ben er ook blij mee, niks bijzonders maar wel lekker!

Signs of the Time begint wel heel erg als Roots Bloody Roots van Sepultura....

Dit klinkt weer erg fijn. Doet mij weer denken aan toen ik Dream Theater voor het eerst ontdekte. Dit kan best wat worden zo.

Eerste video-clip is ook al beschikbaar: Sons Of Apollo - Coming Home - YouTube.

Verfrissend was het om deze morgen de stem van Jeff Scott Soto te horen op een plaat die me na het vierde nummer al begon te irriteren: diezelfde krachtpatserij qua akkoorden, diezelfde richtingsloosheid qua structuren en weeral een groep Alfamannetjes die strijden om een plaats vooraan de rij.

En ik ga de naam laten vallen: Dream Theater. Natuurlijk, met drummer Portnoy en toetsenist Sherinian in de gelederen zoeken mijn hersenkronkels een weg naar die periode toen beide heren in die groep speelden, een groep die me zo vaak kan opbeuren en me even vaak kan ergeren.

Ligt het aan mij? Als iedere smaak strikt persoonlijk is, dan ligt het natuurlijk wel degelijk aan mij: ik kan er niet meer mee om. De laatste jaren hoor ik muziek van geweldige muzikanten die juist dat keurslijf van zich afgegooid: ze moeten zich zo nodig niet bewijzen. Mooiste voorbeeld van de laatste weken was het vierde album van Black Country Communion, ook een "supergroep" dat een geweldig album heeft afgeleverd.

Ik weet het: het is progressieve metal en dat schept nu eenmaal verwachtingen. Hier zijn vijf uiterst bekwame muzikanten aan het werk, toppers met een staat van verdienste om U tegen te zeggen, maar waarom laat het mij zo koud? Mijn conclusie bij dit album: "voor de liefhebbers, zeker?"

eerste luisterbeurt begint nu. eerder uitgebrachte twee tracks veelbelovend

Je kunt er niet omheen, Sons of Apollo klinkt heel erg zoals Dream Theater klinkt. Ze hebben naar mijn mening een beter album gemaakt dat het laatste DT album (maar dat is ook niet heel moeilijk). Soto zingt op mijn favoriete Malmsteen album, DT mist Portnoy sinds zijn vertrek en met de rest van de muzikanten zit het ook wel snor, de basis is dus goed.

Wat ik jammer vind is dat het album niet verrast, het klinkt precies zoals je zou verwachten op basis van de mensen in de band. Voorlopige conclusie, ik ben er blij mee maar ik word niet weggeblazen (jammer).

Dat is mijn grote bezwaar bij dit album. Ondanks de geboden kwaliteit klinkt het album voorspelbaar en mis ik spanning.

In interviews gaf de band aan met dit album DT van de prog-troon te stoten. Nou... de wankele positie van DT heeft die band vooral aan zichzelf te danken. Dit album album zal daar geen invloed op hebben.

klinkt eigenlijk gewoon veel te degelijk allemaal. Waarom DT te kopieren/overtreffen( vooral keyboards vind ik soms storend.). Ik hoor ook veel mainstream melodietjes die ik al in de jaren 80 gehoord(divine addiction) Fijn album maar geen album die lang in mijn afspeellijst zal blijven, verwacht ik.

Na toch wel hooggespannen verwachtingen gezien de bezetting, kan ik niet anders concluderen na de eerste luisterbeurt dat de teleurstelling toch heel duidelijk overheerst. En niet bij mij alleen zo te lezen.
Op zich ben ik best liefhebber, maar dit is veel te veel laten horen hoe goed je kan spelen en te weinig hier samenhang aan geven en mooie composities maken die op een goede manier ruimte geven aan sterke krachtpatserij.
Wellicht groeit het wat met meerdere luisterbeurten, maar zie eigenlijk daarvoor weinig aanknopingspunten. Hier had veel meer ingezeten

Geweldige plaat, allemaal topmuzikanten en dat hoor je er ook aan af. Soto vind ik bij veel platen over the top, maar dat gevoel heb ik bij deze plaat helemaal niet eigenlijk.

Dit is geen plaat die je na een luisterbeurt kan beoordelen, ik moest ook wel wat moeite doen om de nummers eigen te maken, maar dan is er niet veel beter's te vinden in het progressieve hardrock/metal genre van de laatste jaren (imho)

Al moet ik ook wel toegeven dat het niet iets nieuws is, maar ik smul wel van dit soort platen ala de oude Dream Theater.

Ik ben wel benieuwd hoe dit zich verder gaat ontwikkelen, want naar het schijnt zien ze het echt als band en niet als project, we zullen zien.

Goede plaat, wat mij betreft. Staat niks slechts op. Ook niks nieuws nee, maar dat is nagenoeg onmogelijk op de platgetreden paden van rockmuziek. DT is natuurlijk een paar keer te horen, maar dn weten we ook hoe DT klinkt MET fatsoenlijke zanger!

Bij nieuwe projecten/bands van Portnoy mag je er eigenlijk niet vanuit gaan dat het iets nieuws gaat doen. En dat is ook nu zeker niet het geval, maakt dat het meteen slecht? Zeker niet.

Ben wel blij met wat hier te horen is. Het is lekker vol, druk en barst uit zijn voegen van de krachtpatserij. Meer had ik ook niet gehoopt van een nieuwe 'prog' band van Portnoy. Denk dat ik hiermee een band gevonden heb die de leegte van DT kan gaan opvullen.

Luistert absoluut lekker en vertrouwd weg. Amerikaanse hard rock meets prog in de stijl van Dream Theater. Met Jeff Scott Soto krijg ik meteen Yngwie Malmsteen vibes, en dan is die riff in het eerste nummer toch wel een echte Malmsteen-riff. Wel merk ik dat ik zijn stemgeluid snel beu ben, en zo is het eigenlijk met alles op deze plaat. Ze hebben schik, ze hebben lol, en het is allemaal weer knap gedaan, maar of het nou dat muffe gitaargeluid van Bumblefoot is, de versleten stem van Soto, of juist het binnen de lijntjes kleuren van Derek Sherinian en Mike Portnoy, ik merk dat ik vrij snel verveeld ben met Sons of Apollo.

Eerste luisterbeurt bezig. Klinkt heel goed. De invloeden (allé, in welke mate je van DT-invloeden mag spreken met Portnoy en Sherinian in de gelederen ...) liggen er dik bovenop. Het album opent al onmiddellijk met een keyboardgeluid dat zo uit Falling into infinity had kunnen komen. Regelmatig komt DT voorbij, als het niet via de keyboard is, dan wel via de drum. Plots lijkt Jon Lord weer onder ons te zijn (Labyrinth). En dan komt ... ach ja, je kan wel blijven opsommen. Voorlopig werkt deze mengelmoes bij mij. Afwachten wat de toekomst brengt.

Psychotic Symphony is best een leuke CD geworden, maar zeker niet de klapper die het had kunnen worden. Zo lijkt de band zonder zanger nog op zijn best, zoals in het afsluitende Opus Maximus, waarin het instrumentaal fanstastisch los gaat. Verder klinkt het Dream theater verleden van van drummer Portnoy en toetsenist Sherinian regelmatig wel erg nadrukkelijk door in de songs. Soto biedt tegenwicht met zijn typisch classic rock stem, maar de meerwaarde van zijn inbreng hoor ik er niet vanaf.

Ondanks mijn initiële lichte teleurstelling ga ik het album toch 4 sterren geven. Het bevalt me gewoon goed en draait al best vaak rondjes (niet dus maar hoe zeg je dat op Spotify?).

Ik vind Opus Maximus eigenlijk jammer. Het lijkt me nogal “let’s jam some progressive stuff”.
Maar wat daarvoor is gekomen maakt veel meer dan goed.
4,5*

De afgelopen tijd heb ik dit album nog een aantal keren beluisterd en ik moet bekennen dat het album me steeds beter bevalt. Aangezien hij bij Amazon voor een klein prijsje te bestellen was toch maar op vinyl gehaald ?.

Bij Velvet vragen ze 25 euro voor een lullige digipack. Knettergek.

Treden op 14 juli 2018 op tijdens Dynamo Fest.
Dynamo Metal Fest 2018 komt met 4 nieuwe acts! - eindhovenrockcity.nl

Dit album vindt nog regelmatig de weg naar mijn draaitafel en CD-speler. Waar ik aanvankelijk erg kritisch was over de plaat moet ik bekennen dat ik inmiddels toch wel enthousiast ben. Halfje erbij!

Ik weet nog niet wat ik er van moet vinden. Het vakmanschap druipt er vanaf maar helemaal wild ben ik er nog niet van. De zanglijnen ontstijgen die van Axel Rudi Pell niet en het proggitaarwerk doet me wat aan de laatste Fates Warning denken. Echter die maken er toch meer een muzikaal spektakel van tov de krachtpatserij en opschepperij van deze SOA. Maar zoals bij meerdere progplaatjes is één keer luisteren niet genoeg. Herkansing volgt weldra.

En????

Muzikaal dik in orde, lekker pittig, luistert lekker weg maar Soto spuugt zulke voorspelbare nietszeggemde teksten uit met de meestgebruikte rijmzinnen dat het er eigenlijk niet meer toe doet hoe de songs heten. Dat hoort eigenlijk bij Europese bands. Ik vind hem, hoewel het een goede zanger is, qua stem ook vrij inwisselbaar eigenlijk. Het lijkt me overigens wel een leuke liveband want het zijn klasbakken.
Labyrinth en Opus Maximus zijn de toppers wat mij betreft. Zoiets?

Ik heb wel eens een interview met Soto gelezen waarbij hij aangaf dat zijn teksten op Malmsteen's eerste album tijdens zijn auditie ter plekke verzonnen waren en ongewijzigd op het album terecht zijn gekomen. Misschien is hier hetzelfde gebeurd?

Diezelfde teksten?