Dimmu Borgir - In Sorte Diaboli (2007)

Vakkundig dichtgemetselde muur van geluid, met daarin sterke songs. Inderdaad meer gitaargericht dan voorganger Death Cult Armageddon, die wel heel bombastisch klonk. Hier kan ik wat meer mee. Boeiend van de eerste tot de laatste noot. Lekker bruut met op de juiste plaatsen wat ruimte voor melodie en cleane zang.

Ten tijde van dit album was ik al afgehaakt bij Dimmu Borgir. Ik heb het tot vandaag nooit geluisterd. Op zich geen probleem, want ik zat in die jaren redelijk diep in de obscuurdere black metal en ik had Dimmu Borgir deze handreiking naar het grote(re) publiek vast niet vergeven. Inmiddels beschouw ik mezelf een stuk ruimdenkender dan zestien jaar geleden en vind ik In Sorte Diaboli toch wel een van de betere albums van de band.

Ik heb het al gezegd: Dimmu Borgir probeert hier heel duidelijk zieltjes te winnen. De muziek is minder extreem. Er is meer afwisseling, meer melodie en qua zang leunen de heren veel op Puritanical Euphoric Misanthropia. Naar mijn idee het meest succesvolle album. Het aantrekken van Hellhammer na het vertrek van Nick Barker draagt hier ook aan bij. Barker zorgde met zijn stijl voor veel agressie in de muziek. Hellhammer haalt dat niet, maar wisselt wel meer af.

Doordat er meer melodie en meer afwisseling is, is er ook meer ruimte voor sfeer. De orkestraties zorgen voor de elementen waar het grote publiek van smult. Het antichristelijke themaatje komt dan wel weer wat kinderlijk op me over. Overall is dit een mooi gebalanceerde plaat met prima liedjes. Het is wat veilig, want echt sterke momenten blijven uit. Gewoon een prettig werkstuk van Dimmu Borgir.

Tussenstand:
1. Puritanical Euphoric Misanthropia
2. Enthrone Darkness Triumphant
3. In Sorte Diaboli
4. Spiritual Black Dimensions
5. Death Cult Armageddon
6. Stormblast
7. For All Tid

Middle of the road Dimmu-kwaliteit. Het is allemaal goed, maar springt er nergens echt uit. Echter, in vergelijking met Death Cult Armaggedon zijn de 'liedjes' wel iets aanstekelijker. Black metal is het hier verder al lang niet meer, of dat concept over een satanische priester (gaap) moet je heel erg graag mee willen nemen. Ik herinner me verder ook hilarisch slechte videoclips met raar kijkende bandleden. Maar muzikaal staat het toch echt wel weer als een huis. Was tevens ook het laatste album dat ik daadwerkelijk herinner als een album dat door de band is uitgegeven, dat ze hierna nog twee platen hebben uitgebracht was echt compleet langs me heen gegaan.

Tussenstand:
1. Puritanical Euphoric Misanthropia
2. Spiritual Black Dimensions
3. Enthrone Darkness Triumphant
4. In Sorte Diaboli
5. Death Cult Armaggedon
6. Stormblast
7. For All Tid