David Crosby - Sky Trails (2017)

Wat is Crosby actief op zijn oude dag. In 2014, in 2016 en dit jaar weer een nieuwe solo plaat? Ik ben daar wel een beetje verbaasd over. Want zo productief is hij nooit geweest.

Croz vind ik niet echt geweldig en Lighthouse vind ik wel redelijk. Benieuwd hoe deze klinkt. Mooi dat ie nog zo actief is!

In een interview vorig jaar (weet niet meer precies waar ik het gelezen heb) zei Crosby dat 'ie er spijt van had dat 'ie niet meer muziek opgenomen had/albums uitgebracht had. Z'n intentie was dan ook om (zo lang het nog kan) de schade in te halen.

Hoop dat de stijgende lijn van de laatste twee platen wordt voortgezet. Persoonlijk vind ik "Lighthouse" beter dan "Croz", maar dat terzijde.

Eens met de stijgende lijn. En lovenswaardig dat Crosby ons nog wil verblijden met nieuwe muziek. Fijn dat hij graag productief wil zijn. Nu nog hopen dat hij het voor elkaar krijgt om sommige vriendschappen weer te herstellen. Vooral met Nash zou dat mooi zijn. Maar dat is wellicht een onhaalbare kaart.

Sell Me a Diamond is zeer mooi! Met een pakkend refrein dat je snel bijblijft.

She's got to be somewhere is ook alleraardigst.
Maar het heeft een soort Steely Dan achtige feel.

Niet dat het erg is in het bijzonder en als het verder goed klinkt en de compositie goed loopt.
Maar het is een wat opmerkelijke move.

Crosby en spijt. Ja, ik kan mij dat voorstellen voor veel zaken. Dat hij een groot gebrek aan het uitbrengen van albums nu compenseert is alleen maar toe te juichen. Van het oude CSNY viertal is hij verreweg nog het beste bij stem.

Ben optimistisch gestemd o.b.v. hetgeen tot nu toe naar buiten is gekomen. Het titelnummer is een hele knappe compositie, die veel 'kleiner' wordt gebracht dan het daadwerkelijk is. Sinds CPR is Crosby eigenlijk consistent sterk. Middelmatig werk heeft hij überhaupt niet veel geschreven. Ik veer tegenwoordig dan ook meer op bij een nieuwe Crosby dan bij de zoveelste Young.

Jeff Pevar doet ook weer mee, geloof ik.

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen

Heb volgens mij nog nooit een compleet album van Davis Crosby beluisterd... in het weekend maar eens een poging wagen. De singles een keer gehoord maar lieten weinig indruk achter.

Ik struinde wat rond op een blogspot met jazz-muziek, kom ik ineens deze cd tegen, ver voor de officiële release. Mijn nieuwsgierigheid won het van mijn geweten dus toch maar even snel gedownload. Tja, dat is niet goed, ik weet het edelachtbare. Maar Crosby heeft in het verleden ook wel eens stoute dingen gedaan. Ik moet hem nog veel vaker beluisteren om een oordeel te vellen, dat is nu eenmaal zo met David Crosby-platen, maar de eerste kennismaking was prima. De muziek klinkt gladjes en verzorgd, Crosby's stem is nog steeds goed en hij heeft er plezier in.
Wat zou het mooi geweest zijn als Crosby 30 jaar geleden zo geïnspireerd was geweest. Dan had dat supertrio nog heel wat mooie platen samen kunnen maken. Nou ja, niet zeuren, Crosby heeft weer een fijne plaat gemaakt en ik ben er blij mee.

Eigenlijk een nieuwe plaat van CPR. Ik zal zeker deze nieuwe CD kopen. Heb al wat nummers mogen bewonderen. Prachtig wat hij nog maakt.

Van de drie albums vanaf Croz vind ik dit de sterkste plaat. Voorganger Lighthouse was akoestisch en spaarzaam, Sky Trails bewandelt de tegenovergestelde richting onder de regie van James Raymond. Vooraf was ik een klein beetje bezorgd: Raymond wil nogal eens klinische perfectie nastreven en zijn dun klinkende stem ontsiert soms.

Her en der wordt de vergelijking met Steely Dan met enige verbazing aangehaald. Bijna alsof we dat niet konden zien aankomen. Maar Crosby's voorliefde voor Steely Dan is toch welbekend, evenals zijn werk met CPR dat daar i.m.o. meer bij aansluit? Sky Trails is bovendien veel ingetogener dan Steely Dan ooit heeft geklonken. Het is misschien Crosby's meest jazzy plaat, maar hij behoudt wel dat singer-songwriter-element in nummers als 'Sky Trails' en 'Somebody Home'. Ik denk eerder aan Joni Mitchells Hejira, waar een prachtige cover van 'Amelia' te vinden is.

Crosby wisselt eenvoudig van fellere en opzwepende nummers naar intiem gebrachte vertolkingen. Erg consistent album met alleen 'Here It's Almost Sunset', dat veel te nadrukkelijk leunt op een karig thema, en 'Curved Air' als zwakke broeders.

Sky Trails zal vast wat minder 'live' zijn dan Lighthouse, maar toch is het verschil in de vocalen opmerkelijk. Crosby klinkt echt niet als een man van 76 die eigenlijk al drie keer opgestaan is uit de dood.

Grappig, dat zijn nou net de twee nummers die ik als favoriet heb aangevinkt.

Heb wellicht wat laag ingezet met 3 sterren, want ik moet bekennen dat dit album me goed bevalt. Ik luister er graag naar de afgelopen tijd, meer nog dan naar albums die ik hoger gewaardeerd heb. Vooral in de avond. Schaal "Lighthouse" nog net wat hoger in (omdat ik de sfeer/het geluid van die plaat wat tijdlozer vind), waarschijnlijk daarom de 3 sterren.

Anyway, Crosby is goed bezig, hoop dat er nog vele albums mogen volgen.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: David Crosby - Sky Trails - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

David Crosby had halverwege de jaren 70 al een bijzonder indrukwekkend cv opgebouwd en een nog indrukwekkendere serie platen afgeleverd, waaronder minstens een handvol klassiekers.

Hij maakte deel uit van The Byrds, maakte met If I Could Only Remember My Name een prachtige soloplaat, en maakte uiteraard in meerdere combinaties platen met Stephen Stills, Graham Nash en Neil Young.

Vervolgens deed de Amerikaan het wel erg lang rustig aan. Pas aan het eind van de jaren 90 maakte hij met CPR (waarin ook zijn zoon James Raymond van de partij was) weer een aantal platen die er toe deden, waarna hij pas in 2014 zijn tweede echt goede soloplaat afleverde. Sinds Croz steekt David Crosby gelukkig in een blakende vorm, want na het nog geen jaar geleden verschenen Lighthouse is de ouwe rot al weer terug met een nieuwe plaat.

Vergeleken met Lighthouse laat het deze week verschenen Sky Trails een wat ander geluid horen en het is een geluid waarin David Crosby geen moment een geheim maakt van zijn liefde voor de jazz. Waar op de vorige plaat de akoestische gitaar nog centraal stond, kiest David Crosby dit keer voor een warm en behoorlijk geluid, waaraan een heel legioen gelouterde muzikanten heeft bijgedragen.

Sky Trails gunt uiteenlopende blazers alle ruimte, maar er is ook een belangrijke rol weggelegd voor zoon James Raymond en uiteraard duikt ook de vrijwel onmisbare pedal steel van virtuoos Greg Leisz op.

Bij beluistering van Sky Trails moest ik met grote regelmaat aan de platen van Steely Dan en de soloplaten van Donald Fagen denken, maar de nieuwe plaat van de inmiddels 76 jaar oude muzikant heeft ook raakvlakken met de muziek van Toto, een deel van de soloplaten van Don Henley, Paul Simon en Sting en met de muziek die David Crosby zelf maakte met CPR.

Ondanks al het vergelijkingsmateriaal is Sky Trails uiteindelijk vooral een David Crosby plaat. De stem van de Amerikaanse muzikant herken je nog altijd uit duizenden en hoewel de stembanden van David Crosby na 76 jaar wel wat versleten zijn, is hij op Sky Trails verrassend goed bij stem.

De plaat gaat zoals gezegd flink aan de haal met invloeden uit de jazz en de jazzy popmuziek, maar er is gelukkig ook ruimte voor zijn oude liefde. In wat meer folky songs krijgt David Crosby een keer fraai gezelschap van zangeres Becca Stevens en covert hij op zeer fraaie wijze Joni Mitchell’s Amelia.

Door het volle en warme geluid, de jazzy invloeden, de prachtige accenten van piano, gitaar, synths en blazers en de mooie stem van David Crosby is Sky Trails een plaat die het uitstekend doet op de late avond, maar de plaat verdient meer dan een rol op de achtergrond.

David Crosby weet dat hij niet het eeuwige leven heeft en maakt de afgelopen jaren in stevig tempo muziek van hoog niveau. Met Croz en Lighthouse maakte de Amerikaan al meer memorabele soloplaten dan in de decennia ervoor, maar met het bijzonder fraaie Sky Trails legt hij de lat nog net een stukje hoger. Erwin Zijleman

David Crosby is toch wel de personificatie van "het is nooit te laat". Totaal onverwacht kwam hij in 2014 na lange afwezigheid terug met Croz en vorig jaar nog kwam hij met het geweldig breekbare Lighthouse aanzetten.

Ik had het nieuws kennelijk niet goed bijgehouden, want toen ik deze week Lighthouse weer eens wilde aanslingeren op Spotify wist ik niet wat ik zag: "alweer een nieuwe??", riep ik blij verrast. Ik werd nog blijer na de eerste luisterbeurt. De beste man realiseert zich dat hij wellicht zijn laatste jaren ingaat, maar in plaats van produceren om maar te produceren levert hij (samen met zijn gevolg) gewoon weer een prachtige plaat af. Ik hoop voor ons dat hem nog wat jaartjes gegund zijn, want alle mensen, wat zit er nog veel muziek in David Crosby!

Van zijn laatste drie worpen vind ik Sky Trails absoluut de sterkste. Ik vind het een fris album, met fijne jazz elementen erin. Soms kakt het voor mij wat in, met name bij Here It's Almost Sunset en Somebody Home, maar van nummers als She's Got to Be Somewhere, Capitol en Curved Air word ik toch erg blij.

Zijn stem is nog steeds prima, wat mij toch nog steeds blijft verbazen. Prima album! Ik zit voor nu een beetje tussen de 3,5 en 4 sterren.

Heerlijk om in de herfst, terwijl de blaadjes van de bomen gevallen zijn naar Skype trails te luisteren. Ben erg gecharmeerd van Cpr en vind het jammer dat zij niet meer werk gemaakt hebben, gelukkig is dit een fijne voortzetting. Al mis ik het sublieme gitaarwerk van Jeff Pevar
wel.

Alweer een nieuwe plaat van David Crosby. Met de dood op zijn hielen komt er snel nieuw werk uit. Het mooie is dat alle drie de platen van een degelijk tot goed niveau zijn, waarvan ik Sky Trails duidelijk de beste vind.

Als ik snel de boven geschreven bijdrages lees, merk ik dat ik tot een aantal dezelfde conclusies kom: net als erwinz moet geregeld aan Steely Dan vanaf 'The Royal Scam' denken. D.w.z. de muziek is meer jazz dan pop. Met als verschil dat over deze plaat niet jaren nagedacht lijkt, waardoor het minder verfijnt, maar wel spontaner klinkt; en ja, net als een aantal anderen hoor ik ook CPR sterk terug in Sky Trails. Beide elementen reken ik als een positief punt.

Eigenlijk heb ik altijd moeite gehad met de muziek van David Crosby. Het jazzy, of moeilijke, element in zijn muziek stond en staat mij vaak tegen in zijn oude werk. Ik merk dat dit op Sky Trails nauwelijks het geval is. Vanaf het eerste elektrische piano riffje op het album, 100% Steely Dan in alles dat volgt, trekt Sky Trails de aandacht en laat die eigenlijk niet meer verslappen. Deze muziek is zo verfijnt, high class en in niets meer de hippie van 50 jaar geleden. Dit is muziek voor de geslaagde mens, die met een glas rode wijn, voor zijn open haard zittend nog een keer wild doet en een nieuwe plaat van David Crosby opzet. Of voor mensen zoals ik, die goede muziek herkennen als die op zijn pad voorbij komt.

Als ik 'Triad' van Jefferson Airplane op het album 'Crown Of Creation' als startpunt neem, staat Crosby eigenlijk al 49 jaar stil in zijn muzikale ontwikkeling. Alles op dit album ademt dat nummer van hem. Zo lang dat stil staan op een niveau gebeurt als hier op Sky Trails, dan zou de hele wereld wensen zo stil te kunnen staan. Daarbij krijgt hij productionele hulp van zijn zoon James Raymond en vele prima sessiemuzikanten om hem heen, zonder meer. De basis is de muzikale kracht van een man die in 1965 zijn eerste hit scoorde als lid van The Byrds. Petje af.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Nu eindelijk eens tijd voor gevonden... dacht even dat ik Steely Dan op gezet had toen het eerste nummer voorbij kwam...

Somebody Home is het enige nummer dat hij alleen geschreven heeft, ingetogen en precies op maat voor wat zijn stem nog (net) aan kan. Op veel andere nummers hoor ik digitale effecten al dan niet van de auto-tune die me licht irriteren (bijvoorbeeld een soort meerstemmig vocoder koortjes).

Amelia een cover van Joni Mitchell. Ik hoor veel inspiratie van haar werk terug op dit album.

Curved Air subtiele Latin / Flamenco / Bossa Nova invloeden, fijn akoestische gitaar.

Home Free het enige nummer waarop David ook op akoestische gitaar mee doet.

Muzikaal een heerlijk sfeervol album voor laat op de koude winteravond. Jammer dan David's stem niet meer alles kan wat de nummers nodig hebben.

Dat is natuurlijk wel een beetje zo, maar ik vind dit bijv. wel indrukwekkend voor een man van zijn leeftijd, met zijn (drugs)verleden en medische geschiedenis. En hij weet zijn oudere stem ook wel ten goede te benutten, al hoor je dat vooral op Lighthouse.

Hij heeft nu trouwens by far de beste band uit zijn hele carrière. Eigenlijk een soort CPR+. Goed om hem weer samen met Jeff Pevar te horen en James Raymond krijgt ook veel meer ruimte om te laten horen wat hij kan.

Deze ouwe rot is wederom verdomd goed in vorm in de herfst van zijn carrière. De samenwerking met Raymond is een schot in de roos gebleken voor Crosby. Niet dat James Raymond mij veel zegt. Ik ken hem eigenlijk totaal niet. Maar goed, daar gaat het ook verder niet om. De mannen weten in ieder geval (vaak) samen een hoop prachtige nummers te schrijven. Die worden dan ook nog eens ingespeeld door een ijzersterke band. Vooral de toeters raken mij volop. Net als de perfect relaxte/dromerige sfeer die dit album heeft/uitademt.
Ik laat me in ieder geval lekker probleemloos meedrijven op deze machtig mooie plaat. Genietend van Crosby zijn breekbare stem, de sfeer en allerlei mooie geinige muzikale hoogstandjes die met enige regelmaat als extraatje voorbij komen.

Zijn verloren en teruggevonden zoon. Check dan ook zeker CPR, Raymond is de R. Jeff Pevar speelt trouwens ook mee op Sky Trails, waanzinnige gitarist.

Thanks voor de tip, Stijn.

Het eerste nummer (She's Gotta Be Somewhere) is beter dan hedendaagse Steely Dan of Donald Fagen en het had zo op Gaucho kunnen staan (ook wat productie betreft).

De laatste tijd ben ik weer eens aan het luisteren naar de 5 albums die Crosby op zijn oude dag (inmiddels 81 jaar!!) heeft afgeleverd. En ik moet zeggen, de albums houden zich allemaal prima. Ik vind ze nog altijd even heerlijk als toen ze uitkwamen.

En hoewel de kwaliteit bij alle albums ongeveer even hoog ligt, vind ik deze Sky Trails toch nog nét een tikkeltje beter dan de andere. En dat komt vooral door de uitschieters: het hemelse titelnummer en de prachtige uitvoering van Joni's Amelia.