WPC - Ogilala (2017)

WPC: William Patrick Corgan. Z'n vorige album onder de naam Billy Corgan, naar het schijnt zijn vrouw en kind op de album cover.
Ben benieuwd met enorme reserves (want het vorige solo album kon me nauwelijks boeien).
Geproduceerd door Rick Rubin.

Maar die titel van track 6 kan bij mij niet meer stuk natuurlijk (what's in a name)

Luister hier naar Aeronaut:

William Patrick Corgan - Aeronaut - YouTube

Ben ook benieuwd. Muzikaal zal het er wel niet mee van doen hebben, maar de cover doet me een beetje aan de Siamese Dream era denken.

Ik hoor de Adore ballads in Aeronaut. Qua cover: ja, beetje wel.

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen ... dat wil zeggen voor wie in de juiste regio woont (en dat is dus niet Nederland).

Maar het kan zijn dat NPR de regio-beperkingen in de komende dagen wat laat vieren en dat het hier ook op een normale manier te beluisteren valt.

Wat scrobblen betreft een vervelende release, WPC vs Billy Corgan vs William Patrick Corgan zal leiden tot een kleine warboel.

Enig idee waar die drie Romeinse cijfers "III XVII LXVII" op slaan? Behalve 3 17 67?
Edit: zie het al is de Amerikaanse datum notatie voor zijn geboortedag.

Het orgel op The Spaniards doet me denken aan hoe die ook op vergelijkbare manier en geluid werden gebruikt op Low - The Great Destroyer (2005) in diverse nummers.

Je moet echt van die wat nasale en knauwende stem van Billy houden om van dit album te kunnen houden. Want hier is veel van de bombast van The Smashing Pumpkins verdwenen, met name dus die muur aan elektrische gitaren. Akoestische gitaar, violen (uit synths), piano komt er voor in de plaats. Half-Life of an Autodidact heeft sterke verwijzingen naar Mellon Collie and the Infinite Sadness (1995) heeft ook meer een drive.

'Kom, laat ik weer eens wat Pumpkins geruchten de wereld in helpen: optredens in de originele bezetting'. Zo de naam Corgan is weer gevallen. En hey, er is een solo-plaatje te verkopen. Doen we ook een paar leuke sessies op Facebook, zijn we ook weer een beetje hip geweest.

En we noemen het Ogilala....

Dan krijg je rustige ballads die sterk leunen op akoestische gitaar en piano, hier en daar wat aangevuld met synthesizer geluidjes (kan geen kwaad uit een doosje, kost ook niet zo veel).

Het kan goed uitpakken: er zijn aardig wat schitterende Pumpkins nummers die werken. Maar op Ogilala valt weer eens sterk op dat Corgan geen begenadigd zanger is. Hier kan de cirkelzaag zijn werk niet doen en dan blijft een flinterdun stemmetje over. Ook qua productie vind ik het allemaal wat dunnetjes en die strijkers en blazers, of wat er voor moet gaan, uit een doosje zijn eigenlijk gewoon lelijk (daar hadden echte strijkers of blazers kunnen spelen). Best jammer, want eigenlijk had hier een sterke plaat uit kunnen rollen. Nu is het allemaal wel aardig maar vaak ook net niet.

Kijk, een nummer als Aeronaut (ik maak er gewoon aERonaut van) is prima, alleen al door de titel

Maar verder.... ik weet het niet. Corgan mag dan wel alleen de Pumpkins zijn geweest zoals beweert wordt, nu heeft ie toch wat mensen om zich heen nodig, en die zijn er niet (vooruit: James Iha mag gitaar spelen op Processional).

Ogilala is eigenlijk gewoon een beetje saai en heeft qua opzet de potentie te kunnen ontroeren, maar vergeet dat vervolgens ook daadwerkelijk te doen.
Gewoon deze liedjes blijven zingen voor vrouw en kind Billy, en aangezien ik een good-old-fan ben zal ik mild zijn in mijn oordeel, maar eigenlijk verdien je een ogilala om je oren.

Nu ook bij Spotify en de vierde beluistering bevalt al een stuk beter. Het geluid klinkt iets warmer dan via de stream van NPR.

Processional met de vele subtiele details krijgt een plekje van interessante nummers van 2017.

Nu twee keer back to back geluisterd op spotify. Ben er best wel enthousiast over eigenlijk. Vooral
Processional blijft hangen.

Gek genoeg begint de plaat bij mij nu ook steeds beter te vallen. Staat nu hard op. Voor het eerst vanaf (roze) vinyl) en dan komen de details net iets beter tot zijn recht.

Ik blijf het een raar album vinden, en niet vanwege die roze kleur, want ik denk dat het in potentie echt heel sterk had kunnen zijn. Het geluid blijft wat klinisch en kil.

Desondanks ga ik mijn harde mening wat minder scherp maken en hoog ik de score op.

Corgan bewijst opnieuw één van de beste en meeste veelzijdige muzikanten/songwriters van de laatste 25 jaar te zijn. De songs "Archer" en "Mandarynne" zijn subliem. Buiten een 2 tal nummers zijn de meeste songs sober doch aangrijpend. Hopelijk verkrijgt Corgan alsnog de status van rocklegende. Meer en meer apprecieer ik trouwens ook de het minder bekende werk zoals Adore, Zwan en de vele geniale b-kantjes van de Smashing Pumpkins. Uitkijken nu naar Machina 2 reissue en de reunie van de voltallige Pumpkins band. 4 sterren

Nu Ogilala al een paar dagen vanaf roze vinyl door mijn huiskamer schalt en de bomen voor de deur meer en meer in de meest bonte herfstkleuren veranderen moet ik toch maar eens terugkomen op mijn eerdere reactie. Ogilala blijkt namelijk perfecte herfstmuziek te zijn.

Single Aeronaut (ja het blijft voor mij aERonaut uiteraard) was een prachtige voorbode op wat kon gaan komen. Een nummer waar ik heel snel verliefd op werd. Dit was de intieme Corgan zoals ik hem graag hoorde.

Billy Corgan kunnen we tegenwoordig beter aanspreken als William Patrick Corgan (WPC) en is inmiddels wat jaartjes ouder. Sinds eind 2015 vader van zoon Augustus Juppiter die hij samen heeft met zijn 26 jaar jongere partner Augustus Chloe Mendel. Moeder en zoon zijn te zien op de hoes van dit album.
Je zou zeggen dat hij zijn wilde haren kwijt is. Over die veel besproken Pumpkins reünie horen we niet veel meer en toen was daar zijn tweede solo-album, alhoewel hij wel meer projecten op de wereld heeft losgelaten, maar dat gebeurde zonder al te veel toeters of bellen dus mogen we Ogilala als officiële tweede beschouwen.

Geproduceerd door Rick Rubin en behoorlijk spaarzaam qua inkleuring. Ik vond het een tegenvaller van jewelste. Dit heeft zoveel potentie, zeker met Rubin achter de knoppen. Maar het klonk aanvankelijk allemaal zo afstandelijk en kil. Het wist me op Aeronaut na niet te raken. Flauwe, fletse deuntjes.

En dan loop je het risico snel afstand te nemen van zo'n album en het te laten voor wat het is. Toch was er iets in me dat vond dat ik moest blijven luisteren en het album ondanks alles toch te kopen (good-old fanboy gedrag). Daar heb ik dus geen spijt van want mijn mening is inmiddels heel behoorlijk bijgesteld.

Strijkers uit een doosje? Ja, soms lijkt het van wel. Het had van mij nog meer gemogen qua strijkersinbreng, maar op vinyl komt The Section Quartet toch wat beter uit de verf waar aanwezig. Dat niet alleen: de nummers beginnen ook steeds beter te landen. Zo vind ik opener Zowie, die vooral rondom piano draait toch eigenlijk best wel een heel mooi nummer dat helemaal niet kil klinkt, maar behoorlijk warm. Is dat geluid van vinyl dan echt zoveel beter? Ik ben helemaal niet eens zo'n purist die vind dat vinyl altijd warmer of beter klinkt! Toch lijkt het wel zo. De mooie herfstkleuren die ik zie als ik uit het raam kijk helpen misschien ook wel in de juiste sfeer te geraken.

Processional is al vaker genoemd. Oude Pumpkins makker James Iha is te horen op akoestische gitaar. Is het dan toch de chemie tussen deze twee mannen die niet met maar ook niet zonder elkaar kunnen?! Het is een pakkend nummer dat goed blijft hangen.

Tweede single The Spaniards is dus zo'n nummer waarvan ik denk 'had hier nu ook strijkers ingezet', dat had het nog mooier gemaakt. Toch is ook dit er eentje die is gaan blijven hangen na meerdere draaibeurten.

Half-Life Of An Autodidact heeft gek genoeg iets van de Pumpkins. Ook deze weet inmiddels goed te blijven hangen en heeft iets herkenbaars. Wel dezelfde kritiek: strijkers hadden het net even mooier gemaakt. Je maakt er gebruik van op dit album, dus waarom dan niet op alle nummers?!

Naast Aeronaut is ook Mandarynne nu voor mij een hoogtepunt van Ogilala. De kracht van het strijkerskwartet komt hier gelijk goed door. Een ongelooflijk mooi liedje is zich de laatste paar dagen voor me gaan ontvouwen en als ik het snel had opgegeven had ik de pracht ervan waarschijnlijk nooit goed gaan leren kennen.

Met het lichtvoetige Shiloh en wonderschone Archer komt het album weer tot stilstand. Ik staar nog eens uit het raam naar de schoonheid van de herfst die me eraan doet denken dat ik weer een paar maanden moet doorbijten eer ik opnieuw kan genieten van lente en zomer.
Ogilala blijkt de perfecte soundtrack voor de herfst in al zijn mooie geuren en kleuren.
Een album dat ik misschien te snel al wilde opgeven. Het overkomt me niet zo vaak meer dat mijn mening vrij radicaal bijgesteld moet worden. Deze keer is dat toch het geval.

Nee, Ogilala is helemaal niet zo'n heel bijzonder album. Geen klassieker in wording of iets degelijks. Toch blijkt het er eentje te zijn waar goed van te genieten valt. Het heeft even geduurd in dit geval, maar uiteindelijk ben ik er helemaal niet ontevreden mee en mag er rustig gesteld worden dat dit heel wat beter is dan voorganger TheFutureEmbrace.

Aeronaut live bij Jimmy Fallon: William Patrick Corgan: Aeronaut - YouTube

Corgan's recente optredens (piano en acoustisch) zijn trouwens ook magnifiek: check bvb Try,Try, Try Smashing Pumpkins Billy Corgan 10/15/2017 Brooklyn NY - YouTube

Ik zette 'm aan op Spotify. Begon me per nummer steeds meer aan te trekken. Inmiddels draai ik 'm al een week. Schitterende melodieën, mooie composities, plaat om zowaar eens zín in de herfst te krijgen.

Ik blijf Billy Corgan zo'n beetje zijdelings volgen, omdat zijn muziek hier en daar nog steeds de sfeer ademt van het briljante Pumpkins-werk uit de nineties.
De urgentie is er wel een beetje vanaf, maar hee, hij wordt een dagje ouder. En daar past deze plaat prima bij. En Aeronaut is een juweeltje om in te lijsten.

Wat een slappe hap, dit album. Ik kan er helaas niet veel meer van maken in mijn commentaar.