Beck - Colors (2017)

In maart 1993 verscheen het debuutalbum “GOLDEN FEELINGS” van Bek David Campell, die onder zijn artiestennaam Beck internationale bekendheid heeft verworven. De op 8 juli 1970 in Los Angeles California geboren zanger, componist, producer en multi-instrumentalist heeft de gave om verschillende muziekstijlen eigen te maken. Of het nu folk, rock, soul, electronic, hip-hop, country of psychedelische muziek is, Beck voegt er iets eigens aan toe en dat maakt van hem een bijzondere muzikant. In 1994 scoorde hij een internationale hit met “LOSER”, afkomstig van zijn album “MELLOW GOLD” en hij heeft sindsdien niet meer zoveel succes met een single gehad, maar zijn naam is wel gevestigd. Het dertiende album “COLORS” ligt sinds vorige week in de winkels en is een prima vervolg op zijn vorige plaat, “MORNING PHASE”, dat in februari 2014 uitkwam. Mooie popliedjes, met hier en daar scherpe randjes, waanzinnig goed gespeeld, gevarieerd met verschillende muzikale stijlen…eigenlijk zoals je het van Beck mag verwachten. De stem van Beck herkenbaar, karakteristiek en hij weet ook de koortjes goed neer te zetten, daardoor krijgt de plaat een warme sfeer en de smaakvolle kleine psychedelische invloeden geven het geheel een kleurrijk geheel, en laat dat nu perfect aan te sluiten bij de titel…”COLORS”. Prachtplaat!

Met Colors tapt Beck uit een heel ander vaatje, dan wat ik verder van hem ken en dat is eigenlijk een constante in zijn carrière, die inmiddels een kwart eeuw beslaat. Kenmerkende overeenkomst voor mij was eigenlijk, dat ik er nooit zoveel aan vond. Dat veranderde met de voorgange 'Morning Phase' en ook deze plaat gaat er bij mij goed in.

Wat Beck fantastisch doet op deze plaat, is een aantal muziekstijlen op een weergaloze wijze vermengen waardoor er enerzijds simpelweg perfecte popmuziek ontstaat en anderzijds scheidslijnen tussen muzieksoorten verdwijnen alsof ze nooit bestaan hebben. Door het hoofdelement van disco weg te halen, zie dikke discobeat, maar de gitaartjes en andere versiersels te houden en te vermengen met jaren 60 pop of psychedelia en/of jaren 80 doompop ontstaat er een soort vrolijkheid waarvan de bron uiterst lastig te achterhalen valt. Een vrolijkheid die Colors negen van zijn tien nummers volkomen vast houdt.

Er staat een totale misser op het album, dat er, smaken even opzij gezet, niet op had mogen staan, omdat het een totale stijlbreuk is met de rest van de plaat. 'Wow' heeft hier gewoon niets te zoeken. Natuurlijk mag een artiest doen wat hij wil, maar hier had een kleine waarschuwing op zijn plaats geweest. Nee, ik vind hip-hop niets, maar blijf bij mijn mening.

Verder is Colors een groot feest van (geluidjes)herkenning, dat bij beluistering uiterst vrolijk stemt. Het is een heel knap in elkaar gezet album waar producer Greg Kurstin en Beck samen voor verantwoordelijk zijn. Samen spelen zij het album naar een prima hoogte.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Door alle commentaren ben ik het album gewoon eens gaan proberen. Ik ken Beck alleen van loser en heb hem verder nooit gevolgd. Verwachtingen waren er in ieder geval niet, wat misschien maar beter is ook.

Het album is inderdaad redelijk dichtgesmeerd, maar echt storend wordt het bijna niet. Het album voelt voornamelijk als een lekker zorgeloos zomeralbum aan. Het heeft dan ook de positieve uitwerking dat ik blij wordt als ik dit hoor. 13 in een dozijn zou ik het niet willen noemen, dan geef je het dozijn meer credits dan ze verdienen.
Het is vooral een vermakelijk album geworden.
3.5*

blijft een lekker album.
Het titelnummer hakt er gelijk in en had gewoon een dikke hit moeten worden.
Seventh heaven kan mij ook zeer bekoren.
Beck wurmt zich op dit album weer door een mengelmoes van stijlen en haalt overal wat uit de laatjes en is moeilijk vast te pinnen. Af en toe 80's klinkend, dan weer rockend en op bijv. Wow opeens een hiphop/rnb groove die 00's aandoet.
Het album is wel erg snel voorbij en dat sluit dan wel aan bij de mensen die het een zomerplaat vinden, niet moeilijk doen, gewoon even ontspanning